پاورپوینت کامل حِباء (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل حِباء (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل حِباء (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل حِباء (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: حِباء (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: صَدُقَه (مفردات‌قرآن)، صَدُقاتِهِنَّ (لغات‌قرآن)، مهریه.

حِباء (به کسر حاء) یکی از واژگان نهج البلاغه به معنای عطّیه می‌باشد.
حضرت علی (علیه‌السلام) در خصوص خدای تعالی و نامه‌ای خطاب به مالک اشتر از این واژه استفاده نموده است.
این واژه دو بار در نهج البلاغه آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای حِباء
۲ – کاربردها
۲.۱ – الْحِباءُ – خطبه ۱۹۵ (درباره خدای تعالی)
۲.۲ – مُحاباهً – نامه ۵۳ (خطاب به مالک اشتر)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای حِباء

حِباء (به کسر حاء) به معنای عطّیه و مهریه زن آمده است.

[۱] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ص۷۶۹.

حاباهُ‌: مال الیهِ‌

[۲] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ص۵۸۴.

۲ – کاربردها

مواردی که در نهج‌البلاغه استفاده شده به شرح ذیل است:

۲.۱ – الْحِباءُ – خطبه ۱۹۵ (درباره خدای تعالی)

امام (صلوات‌الله‌علیه) در رابطه با خدای تعالی می‌فرماید: «وَ إِنْهُ لَبِکُلِّ مَکان، وَ فی کُلِّ حِین وَ أَوان، وَ مَعَ کُلِّ إِنْس وَ جانّ، لاَ یَثْلِمُهُ الْعَطاءُ، وَ لا یَنْقُصُهُ الْحِباءُ»

[۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۴۸۹، خطبه ۱۹۵.

[۴] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الإستقامه، ج۲، ص۱۹۳، خطبه ۱۹۰.

[۵] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۳۰۹، خطبه۱۹۵.

«او در هر مکان هست و در همه اوقات وجود دارد، با هر انس و جن است، نعمت دادن او را نمی‌شکند و بذل و بخشش چیزی از او ناقص نمی‌کند.»

[۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۴۸۱، خطبه