پاورپوینت کامل مَشیَّت (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مَشیَّت (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مَشیَّت (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مَشیَّت (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) :

منبع: مَشیَّت (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: مشیت الهی.

مَشیَّت (به فتح میم و یاء) یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای معنای خواستن و اراده کردن است.
حضرت علی (علیه‌السلام) درباره زهد خویش از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای مَشیَّت
۲ – کاربردها
۲.۱ – بِمَشِیئَهِ – نامه ۴۵ (مخفی کردن چیزی در باطن)
۲.۲ – مَشیئَتِهِ – خطبه ۹۰ (درباره خدا)
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای مَشیَّت

مَشیَّت

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۶۲۲.

مصدر است به معنای خواستن و اراده کردن آمده است. «شائه یشائه شیئا: اراده».

[۲] شرتونی، سعید، أقرب الموارد، ج۳، ص۱۲۲.

[۳] فیروز آبادی، مجد‌الدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۲۱۷.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در نهج البلاغه استفاده شده به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – بِمَشِیئَهِ – نامه ۴۵ (مخفی کردن چیزی در باطن)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره زهد خویش فرموده است:
«وَایْمُ اللهِ یَمِیناً أسْتَثْنِی فِیهَا بِمَشِیئَهِ اللهِ عَزَّوَجَلّ ـ لاََرُوضَنَّ نَفْسِی رِیَاضَهً تَهشُّ مَعَها إِلَى الْقُرْصِ إِذَا قَدَرتْ عَلَیْهِ مَطْعُوماً …»؛

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۶۸۳، نامه ۴۵.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الإستقامه، ج۳، ص۸۳، نامه ۴۵.

[۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۱۹، نامه ۴۵.

«سوگندی که تنها مشیّت خداوند را از آن استثنا می‌کنم و آن‌چنان نفس خویش را به ریاضت و