پاورپوینت کامل مَرَض (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مَرَض (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مَرَض (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مَرَض (مفردات‌قرآن) :

منبع: مَرَض (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: مَرَض (لغات‌قرآن)، مَرَض (مفردات‌نهج‌البلاغه)، مرض.

مَرَض (به فتح میم و راء) از واژگان قرآن کریم به معنای بیماری است.
مشتقات مَرَض که در آیات قرآن آمده عبارتند از:
مَرِضْتُ‌ (به فتح میم، کسر راء و سکون ضاد) به معنای بیمار شوم؛
مَرَضٌ‌ (به فتح میم و راء) به معنای بیمارى؛
الْمَرِیضِ‌ (به فتح میم) به معنای بیمار؛
مَرْضى‌ (به فتح میم و سکون راء) به معنای بیمار مى‌شوند، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای مَرَض
۲ – کاربردها
۲.۱ – مَرِضْتُ‌ (آیه ۸۰ سوره شعراء)
۲.۲ – مَرَضٌ‌ (آیه ۱۰ سوره بقره)
۲.۳ – الْمَرِیضِ‌ (آیه ۶۱ سوره نور)
۲.۴ – مَرْضى‌ (آیه ۲۰ سوره مزمل)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای مَرَض

مَرَض‌

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۲۵۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، مفردات، دار القلم، ص۷۶۵.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-حسینی، ج۴، ص۲۳۰.

به معنای بیمارى است؛ اعمّ از آن که بدنى باشد یا معنوى.
مریض به معنای بیمار است.
مرضى به معنای بیماران می‌باشد.

۲ – کاربردها

به مواردی از مَرَض که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – مَرِضْتُ‌ (آیه ۸۰ سوره شعراء)

(وَ إِذا مَرِضْتُ‌ فَهُوَ یَشْفِینِ‌)

[۴] شعراء/سوره۲۶، آیه۸۰.

(و هنگامى که‌ بیمار شوم مرا شفا مى‌دهد.)

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۳۷۰.

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۳۹۷.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۲۸۴.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۳۰.