پاورپوینت کامل مَذْموم (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مَذْموم (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مَذْموم (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مَذْموم (مفردات‌قرآن) :

منبع: مَذْموم (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: مَذْمُوم (لغات‌قرآن)، ذَمّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ذمه.

مَذْموم (به فتح ذال و تشدید میم) از واژگان قرآن کریم، اسم مفعول از ماده «ذمّ» به معنای نکوهیده است.
این واژه سه بار در قرآن کریم به کار رفته است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای مَذْموم
۲ – کاربردها
۲.۱ – مَذْمُوماً (آیه ۲۲ سوره اسراء)
۲.۲ – مَذْمُوماً (آیه ۱۸ سوره اسراء)
۲.۳ – مَذْمُومٌ (آیه ۴۹ سوره قلم)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای مَذْموم

مَذْموم

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۲۳.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۳۱.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۶۷.

اسم مفعول از ماده «ذمّ» است.
ذمّ به معنای نکوهش و خلاف مدح است.
در اقرب گوید: ذمّ خلاف مدح و عیب است.
آن مصدر و اسم هر دو به کار رفته است‌.

[۴] شرتونی، سعید، أقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۳۰۷.

۲ – کاربردها

به موردی از مَذْموم که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – مَذْمُوماً (آیه ۲۲ سوره اسراء)

(لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ فَتَقْعُدَ مَذْمُوماً مَخْذُولًا)

[۵] اسراء/سوره۱۷، آیه۲۲.

یعنى «با خدا معبود دیگرى مگیر و گرنه نکوهیده و خوار گردى.»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۹۵.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۷۰.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۱۵.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۲۸.