پاورپوینت کامل مَتاع (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مَتاع (مفردات‌قرآن) دارای ۶۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مَتاع (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل مَتاع (مفردات‌قرآن) :

منبع: مَتاع (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: مَتاع (لغات‌قرآن)، مَتَع (مفردات‌نهج‌البلاغه)، متاع (مقالات مرتبط).

مَتاع (به فتح میم) از واژگان قرآن کریم به معناى انتفاع ممتدّالوقت است.
مُتُوع (به ضم میم و ضم تاء) به معناى امتداد و ارتفاع است.
اِسْتِمْتاع (به کسر الف و سکون سین) به معنى انتفاع می‌باشد.
مشتقات مَتاع که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

مَتاعِنا (به فتح میم و کسر عین) به معنای اثاث خود؛

مَتاعَهُمْ‌ (به فتح میم و عین) به معنای مال التجاره؛

اسْتَمْتَعَ‌ (به کسر الف و سکون سین) به معنای بهره برد؛

اسْتَمْتَعْتُمْ‌ (به کسر الف و سکون سین) به معنای انتفاع؛

تَمَتَّعَ‌ (به فتح تاء و فتح میم) به معنای هر چه از آن لذت برند، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای مَتاع
۲ – کاربردها
۲.۱ – مَتاعٌ‌ (آیه ۳۶ سوره بقره)
۲.۲ – مَتاعِنا (آیه ۱۷ سوره یوسف)
۲.۳ – مَتاعَهُمْ‌ (آیه ۶۵ سوره یوسف)
۲.۴ – مَتاعُ (آیه ۷۷ سوره نساء)
۲.۵ – اسْتَمْتَعَ‌ (آیه ۱۲۸ سوره انعام)
۲.۶ – اسْتَمْتَعْتُمْ‌ (آیه ۲۴ سوره نساء)
۲.۷ – تَمَتَّعَ‌ (آیه ۱۹۶ سوره بقره)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای مَتاع

مَتاع

[۱] قرشی‌بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۲۲۶.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۵۷.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۴، ص۳۸۹.

به معناى انتفاع ممتدّالوقت است.
در مفردات می‌گوید: متوع به معنى امتداد و ارتفاع است. گویند: «متع النّهار و متع النّبات» یعنى روز بلند شد و علف بلند گردید.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۵۷.

از راغب نقل شد که متاع به معنای انتفاع ممتدّ الوقت است.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۵۷.

گویند: «متّعه اللّه بکذا و امتعه و تمتّع به»

[۶] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۵، ص۱۵۵.

و نیز گوید: آن چه در خانه از آن استفاده برند متاع گویند و باز گوید: هر آن چه از آن بر وجهى بهره برده شود متاع و متعه است.
اقرب الموارد از کلیّات ابوالبقاء نقل می‌کند: متاع و متعه چیزى است که از آن انتفاع قلیل و غیر باقى برده شود.

[۷] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۵، ص۱۵۵.

در قاموس، مجمع و اقرب ظاهراً قید امتداد و قلّت نیست.

[۸] فیروز آبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۳، ص۸۳.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۱.

[۱۰] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۵، ص۱۵۵.

ولى به نظرم قول راغب اصحّ باشد که اصل معنى در آن ملحوظ است.

۲ – کاربردها

به مواردی از مَتاعٌ‌ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – مَتاعٌ‌ (آیه ۳۶ سوره بقره)

(وَ لَکُمْ فِی الْأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ‌ إِلى‌ حِینٍ‌)

[۱۱] بقره/سوره۲، آیه۳۶.

(و براى شما در زمین، تا مدّت معیّنى محل اقامت و وسیله بهره‌بردارى خواهد بود.)

[۱۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۶.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۲۰۱-۲۰۴.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۳۱-۱۳۳.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۳۶.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۱-۱۷۳.

در مجمع ذیل آیه‌ فرموده: متاع، تمتّع، متعه و تلذّذ متقارب المعنى‌ هستند و هر چه از آن لذت بردى متاع است.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، محمد بیستونی، ج۱، ص۱۳۶.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۱.

على هذا متاع هم مصدر است و هم اسم و هر چه از مال دنیا مورد بهره قرار گیرد متاع است. در آیه فوق بهتر است آن مصدر و به معنى انتفاع باشد.

۲.۲ – مَتاعِنا (آیه ۱۷ سوره یوسف)

(وَ تَرَکْنا یُوسُفَ عِنْدَ مَتاعِنا)

[۱۹] یوسف/سوره۱۲، آیه۱۷.

(و یوسف را نزد اثاث خود گذاردیم)

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۳۷.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۱۵۳.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۹۹.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۱۷۸.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۳۷۴.

در این آیه‌ مراد نان و آب و نظیر آن است.

۲.۳ – مَتاعَهُمْ‌ (آیه ۶۵ سوره یوسف)

(وَ لَمَّا فَتَحُوا مَتاعَهُمْ‌ وَجَدُوا بِضاعَتَهُمْ رُدَّتْ إِلَیْهِمْ‌)

[۲۵] یوسف/سوره۱۲، آیه۶۵.

(و هنگامى که متاع خود را گشودند، دیدند سرمایه آن‌ها به آن‌ها بازگردانده شده)

[۲۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۴۳.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۲۹۴.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۲۱۵.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۵۵.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۲۶.

در این آیه‌ مال التجاره منظور می‌باشد.

۲.۴ – مَتاعُ (آیه ۷۷ سوره نساء)

(قُلْ‌ مَتاعُ‌ الدُّنْیا قَلِیلٌ‌)

[۳۱] نساء/سوره۴، آیه۷۷.

(بگو: «سرمایه زندگى دنیا، ناچیز است.)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۹۰.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۵.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۷.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۲۴۵.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۳۵.

در این آیه‌ ممکن است مصدر یا اسم باشد و در هر دو صورت اعمّ است.

۲.۵ – اسْتَمْتَعَ‌ (آیه ۱۲۸ سوره انعام)

اسْتِمْتاع به معنى انتفاع است‌.

(رَبَّنَا اسْتَمْتَعَ‌ بَعْضُنا بِبَعْضٍ‌)

[۳۷] انعام/سوره۶، آیه۱۲۸.

«پروردگارا بعضى از ما از بعضى بهره برد.»

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۸۵.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۵۲.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۷۲.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۱۶۱.

۲.۶ – اسْتَمْتَعْتُمْ‌ (آیه ۲۴ سوره نساء)

در این جا لازم است دو مطلب را به مناسبت دو آیه بررسى کنیم:
۱- متعه زنان.
۲- حجّ تمتع.

(وَ أُحِلَّ لَکُمْ ما وَراءَ ذلِکُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوالِکُمْ مُحْصِنِینَ غَیْرَ مُسافِحِینَ فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ‌ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِیضَهً وَ لا جُناحَ عَلَیْکُمْ فِیما تَراضَیْتُمْ بِهِ مِنْ بَعْدِ الْفَرِیضَهِ إِنَّ اللَّهَ کانَ عَلِیماً حَکِیماً)

[۴۲] نساء/سوره۴، آیه۲۴.

(امّا زنان دیگر غیر از این‌ها که گفته شد)، براى شما حلال است که با اموال خود، آنان را اختیار کنید؛ در حالى که پاکدامن باشید و از زنا، خوددارى نمایید. و زنانى را که متعه (ازدواج موقت‌) مى‌کنید، واجب است مهر آن‌ها را بپردازید و گناهى بر شما نیست در آن چه بعد از تعیین مهر، با یکدیگر توافق کرده‌اید. بعداً مى‌توانید با توافق، آن را کم یا زیاد کنید. خداوند، دانا و حکیم است.)

[۴۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۸۲.

[۴۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۴، ص۴۲۶-۴۳۹.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۴، ص۲۶۸-۲۷۵.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۱۰۰-۱۰۳.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۶۰-۶۲.

متعه زنان را از آن متعه گویند که آن مورد انتفاع است تا مدت معلومى، به خلاف نکاح دائمى که مدّت معلوم ندارد؛ چنان که ابن اثیر در نهایه ذیل لغت متاع چنین گفته است.

[۴۸] ابن اثیر، مجدالدین، النهایه فی غریب الحدیث والاثر، ج۴، ص۲۹۲.

در صدر آیه فوق و نیز در آیه ما قبل زنان حرام النکاح را شمرده و آن گاه فرموده:

(وَ أُحِلَّ لَکُمْ ما وَراءَ ذلِکُمْ أَنْ تَبْتَغُوا بِأَمْوالِکُمْ مُحْصِنِینَ غَیْرَ مُسافِحِینَ‌)

یعنى: «غیر از زنان ذکر شده دیگران بر شما حلال‌اند که با اموال خود و مهریه آن‌ها را به عقد ازدواج خود در آورید به شرط آن که با این کار عفت و مصونیت بخواهید نه این که زناکارى در پیش گیرید.»
آن وقت پس از تمام شدن این حکم فرموده:

(فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ‌ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَ‌)

. ظاهراً «ما» در «فَمَا» موصول و ضمیر «بِهِ» راجع به آن است؛ یعنى زنى از زنان که مورد استمتاع شما واقع گردید اجرت آن‌ها را به طور معین بدهید و شاید «ما» شرطیه باشد در این صورت ضمیر «به» راجع است به آن چه از

(أُحِلَّ لَکُمْ …)

استفاده می‌شود. مثل «حلّ- نیل» یعنى «هر گاه از زنان به حلیّت استمتاع کردید اجرت آن‌ها را بدهید.»
امّا تفریع‌

(فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ …)

نسبت به‌

(أُحِلَّ لَکُمْ ما وَراءَ ذلِکُمْ)

تفریع جزئى بر کلى است؛ زیرا که‌

(أُحِلَّ لَکُمْ …)

شامل نکاح دائم و منقطع و ملک یمین است؛ چنان که در آیه‌:

(أَیَّاماً مَعْدُوداتٍ فَمَنْ کانَ مِنْکُمْ مَرِیضاً أَوْ عَلى‌ سَفَرٍ)

[۴۹] بقره/سوره۲، آیه۱۸۴.

(روزهاى محدودى را باید روزه بدارید و هر کس از شما بیمار یا مسافر باشد.)

[۵۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۸.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۹-۱۳.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۸-۱۱.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۰۲-۲۰۴.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۹.

و

(لا إِکْراهَ فِی الدِّینِ قَدْ تَبَیَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَیِّ فَمَنْ یَکْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَ یُؤْمِنْ بِاللَّهِ.)

[۵۵] بقره/سوره۲، آیه۲۵۶.

(اکراهى در قبول دین، نیست. زیرا راه درست از راه انحرافى، روشن شده است. بنابراین، کسى که به طاغوت (بت و شیطان و هر موجود طغیان‌گر) کافر شود و به خدا ایمان آورد.)

[۵۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۲.

[۵۷] طباطبایی، سید محمد حسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۵۲۳-۵۲۶.

[۵۸] طباطب