پاورپوینت کامل لَمّا (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل لَمّا (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل لَمّا (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل لَمّا (مفردات‌قرآن) :

منبع: لَمّا (قاموس قرآن (جلد ۶))

لَمّا (به فتح لام و تشدید میم) از واژگان قرآن کریم که حرف جر بوده و معنای آن بر سه وجه باشد: جازم، ظرف و استثناء.

فهرست مندرجات

۱ – معنای لَمّا
۲ – کاربردها
۲.۱ – لَمّا جازم
۲.۱.۱ – لَمَّا (آیه ۸ سوره ص)
۲.۲ – لَمّا ظرف
۲.۲.۱ – فَلَمَّا (آیه ۶۷ سوره اسراء)
۲.۳ – لَمّا استثناء
۲.۳.۱ – لَمَّا آیه ۴ سوره طارق)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای لَمّا

لَمّا

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۲۰۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۴۶.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۶، ص۱۶۶.

بر سه وجه باشد:
اوّل: آنکه مخصوص مضارع است و مثل «لَمْ» جزم می‌دهد و معنی آن را به ماضی قلب می‌کند و غالبا منفی آن نزدیک به حال است.
دوم: ظرف است به معنی حینَ و به قول ابن مالک به معنی «اِذْ» و مخصوص‌ است به ماضی.
سوم: حرف استثنا است به معنی «اِلّا» و بر جمله اسمیّه داخل شود.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۹۲.

۲ – کاربردها

به مواردی از لَمّا که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – لَمّا جازم

لمّا جازم مخصوص فعل مضارع است و فعل را جزم می‌دهد و معنی آن را به ماضی قلب می‌کند و غالبا منفی آن نزدیک به حال است.

۲.۱.۱ – لَمَّا (آیه ۸ سوره ص)

(بَلْ‌ لَمَّا یَذُوقُوا عَذابِ‌)

[۵] ص/سوره۳۸، آیه۸.

«بلکه هنوز عذاب را نچشیده‌اند.»

[۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۲۸۰.

[۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۱۸۴.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع