پاورپوینت کامل لِقاء (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل لِقاء (مفردات‌قرآن) دارای ۶۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل لِقاء (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل لِقاء (مفردات‌قرآن) :

منبع: لِقاء (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: لقاء (لغات‌قرآن)، لِقاء (مفردات‌نهج‌البلاغه)، لقاء (مقالات مرتبط).

لِقاء (به کسر لام) از واژگان قرآن کریم به معنای روبرو شدن و مصادف شدن با شی‌ء است.
مشتقات این واژه که در آیات قرآن به کار رفته است، عبارتند از:

تَلْقیه (به فتح تاء و سکون لام) به معنای روبرو کردن و تفهیم و اعطا؛
اِلْقاء (به کسر الف و سکون لام) به معنای انداختن هر چیز است به محلی که می‌بینی؛
تَلَقَّی (به فتح تاء و لام و فتح و تشدید قاف) به معنای تفهّم و اخذ؛
اِلْتِقاء (به کسر الف و تاء و سکون لام) به معنای ملاقات دو شی‌ء است همدیگر را؛
تِلْقاء (به کسر تاء و سکون لام) به معنای جهت و طرفی که در مقابل است؛
لِقاءُ الله (به کسر لام) به معنای ملاقات نعمت و عذاب خداوند؛
یَوْمُ التَّلاق (به فتح تاء) یکی از نام‌های روز قیامت است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای لِقاء
۲ – کاربردها
۲.۱ – لَقُوا (آیه ۱۴ سوره بقره)
۲.۲ – تَلْقیه
۲.۲.۱ – لَتُلَقَّی‌ (آیه ۶ سوره نمل)
۲.۲.۲ – لَقَّاهُمْ‌ (آیه ۱۱ سوره انسان)
۲.۲.۳ – یُلَقَّاها (آیه ۸۰ سوره قصص)
۲.۲.۴ – یُلَقَّوْنَ‌ (آیه ۷۵ سوره فرقان)
۲.۳ – القاء
۲.۴ – فَاَلْقی‌ (آیه ۱۰۷ سوره اعراف)
۲.۴.۱ – اَلْقاهُ‌ (آیه ۹۶ سوره یوسف)
۲.۴.۲ – اَلْقَیْنا (آیه ۶۴ سوره مائده)
۲.۵ – تَلَقّی
۲.۵.۱ – فَتَلَقَّی‌ (آیه ۳۷ سوره بقره)
۲.۵.۲ – تَلَقَّوْنَهُ‌ (آیه ۱۵ سوره نور)
۲.۵.۳ – یَتَلَقَّی‌ الْمُتَلَقِّیانِ‌ (آیه ۱۷ سوره ق)
۲.۵.۴ – تَتَلَقَّاهُمُ‌ (آیه ۱۰۳ سوره انبیاء)
۲.۶ – اِلْتِقاء
۲.۶.۱ – یَلْتَقِیانِ‌ (آیه ۱۹ سوره رحمن)
۲.۶.۲ – الْتَقَتا (آیه ۱۳ سوره آل عمران)
۲.۷ – لقاء الله
۲.۷.۱ – بِلِقاءِ اللَّهِ‌ (آیه ۳۱ سوره انعام)
۲.۷.۲ – لِقاءَ (آیه ۱۳۰ سوره انعام)
۲.۷.۳ – لِقاءَ رَبِّهِ (آیه ۱۱۰ سوره کهف)
۲.۸ – تِلْقاء
۲.۸.۱ – تِلْقاءَ (آیه ۴۷ سوره اعراف)
۲.۸.۲ – تِلْقاءَ (آیه ۲۲ سوره قصص)
۲.۸.۳ – تِلْقاءِ (آیه ۱۵ سوره یونس)
۲.۹ – یوم التلاق
۲.۹.۱ – یَوْمَ‌ التَّلاقِ‌ (آیه ۱۵ سوره غافر)
۲.۹.۲ – توضیح و تفسیر
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای لِقاء

لِقاء

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۲۰۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۴۵.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۳۸۰.

به معنای روبرو شدن و مصادف شدن با شی‌ء است.
عبارت راغب چنین است: «اَللِّقَاءِ مُقَابَلَهَ اَلشَّیْءِ وَ مُصَادَفَتَهُ مَعَاً.»

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۴۵.

۲ – کاربردها

به مواردی از لِقاء که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – لَقُوا (آیه ۱۴ سوره بقره)

(وَ اِذا لَقُوا الَّذِینَ آمَنُوا قالُوا آمَنَّا)

[۵] بقره/سوره۲، آیه۱۴.

«چون با اهل ایمان روبرو شدند گویند ایمان آوردیم.»

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۴۰.

[۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۷۷.

۲.۲ – تَلْقیه

تَلْقیه به معنی روبرو کردن و تفهیم و اعطا است.
در اقرب الموارد گفته «لِقَاهُ اَلشَّیْءُ: طَرَحَهُ اَلَیَهُ»

[۸] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۸۱.

در جوامع الجامع «لَتَلَقَ اَلْقُرْآنَ» را داده شدن و تفهیم گفته است.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، جوامع الجامع، ج۳، ص۱۷۷.

۲.۲.۱ – لَتُلَقَّی‌ (آیه ۶ سوره نمل)

(وَ اِنَّکَ‌ لَتُلَقَّی‌ الْقُرْآنَ مِنْ لَدُنْ حَکِیمٍ عَلِیمٍ‌)

[۱۰] نمل/سوره۲۷، آیه۶.

«تو قرآن را از جانب خدای حکیم و دانا تفهیم می‌شوی.»

[۱۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۸۳.

[۱۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۴۰.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۷۹.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۲۹.

تفهیم هم یک نوع روبرو شدن است.

۲.۲.۲ – لَقَّاهُمْ‌ (آیه ۱۱ سوره انسان)

(وَ لَقَّاهُمْ‌ نَضْرَهً وَ سُرُوراً)

[۱۵] انسان/سوره۷۶، آیه۱۱.

«و عطا کرد به آنها بهجت و سرور را.»

[۱۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۰۶.

[۱۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۲۸.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۱۷۳.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۲۱.

۲.۲.۳ – یُلَقَّاها (آیه ۸۰ سوره قصص)

(وَ لا یُلَقَّاها اِلَّا الصَّابِرُونَ‌)

[۲۰] قصص/سوره۲۸، آیه۸۰.

«تفهیم نمی‌شوند آن را مگر صابران»، «یاد داده نمی‌شوند آن را مگر خویشتن داران»

[۲۱] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۱۱۷.

[۲۲] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۸۰.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۲۳۷.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۴۱۷.

۲.۲.۴ – یُلَقَّوْنَ‌ (آیه ۷۵ سوره فرقان)

(یُلَقَّوْنَ‌ فِیها تَحِیَّهً وَ سَلاماً)

[۲۵] فرقان/سوره۲۵، آیه۷۵.

«روبرو می‌شوند در آن با تحیّت و سلام.»

[۲۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۳۳۹.

[۲۷] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۲۴۵.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۲۳۱.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۲۸۴.

۲.۳ – القاء

اِلْقاء انداختن هر چیز است به محلی که می‌بینی، آنگاه در عرف به هر‌ انداختن اسم شده است.

[۳۰] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۴۵.

۲.۴ – فَاَلْقی‌ (آیه ۱۰۷ سوره اعراف)

(فَاَلْقی‌ عَصاهُ فَاِذا هِیَ ثُعْبانٌ مُبِینٌ‌)

[۳۱] اعراف/سوره۷، آیه۱۰۷.

(موسی عصاى خود را افکند؛ ناگهان اژدهاى آشکارى شد.)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶۴.

[۳۳] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۸، ص۲۷۱.

[۳۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۱۳.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۸.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۰۵.

در این آیه مطلق انداختن است.

۲.۴.۱ – اَلْقاهُ‌ (آیه ۹۶ سوره یوسف)

(فَلَمَّا اَنْ جاءَ الْبَشِیرُ اَلْقاهُ‌ عَلی‌ وَجْهِهِ‌)

[۳۷] یوسف/سوره۱۲، آیه۹۶.

(امّا هنگامى که بشارت‌دهنده آمد، آن پیراهن را بر صورت او افکند.)

[۳۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۴۷.

[۳۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۳۳۵.

[۴۰] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۲۴۵.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۹۴.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۰۳.

در این آیه نیز مطلق‌ انداختن است.

۲.۴.۲ – اَلْقَیْنا (آیه ۶۴ سوره مائده)

(وَ اَلْقَیْنا بَیْنَهُمُ الْعَداوَهَ وَ الْبَغْضاءَ اِلی‌ یَوْمِ الْقِیامَهِ)

[۴۳] مائده/سوره۵، آیه۶۴.

(و ما در میان آنها تا روز قیامت عداوت و دشمنى افکندیم.)

[۴۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۸.

[۴۵] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۶، ص۵۰.

[۴۶] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۶، ص۳۶.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۱۱۰.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۳۴۰.

القاء معنوی مراد است.

۲.۵ – تَلَقّی

تَلَقّی به معنی تفهّم و اخذ است.
«تَلَقَّیْتُ مِنْهُ» یعنی از او اخذ و قبول کردم.

[۴۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۹۹.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۳۹.

در اقرب الموارد آمده «تُلْقِی اَلشَّیْءَ : تُلَقِّنُهُ» یعنی آن را فهمید.

[۵۱] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۵، ص۸۲.

۲.۵.۱ – فَتَلَقَّی‌ (آیه ۳۷ سوره بقره)

(فَتَلَقَّی‌ آدَمُ مِنْ رَبِّهِ کَلِماتٍ فَتابَ عَلَیْهِ‌)

[۵۲] بقره/سوره۲، آیه۳۷.

«آدم از پروردگارش کلماتی اخذ کرد و خدا به آدم توبه نمود.»

[۵۳] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱، ص۲۰۴.

[۵۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۳۳.

[۵۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۴۰.

[۵۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۰۰.

۲.۵.۲ – تَلَقَّوْنَهُ‌ (آیه ۱۵ سوره نور)

(اِذْ تَلَقَّوْنَهُ‌ بِاَلْسِنَتِکُمْ‌)

[۵۷] نور/سوره۲۴، آیه۱۵.

«آنگاه که افک را به زبان اخذ می‌کردید و زبان به زبان می‌گرداندید.»

[۵۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۱۳۱.

[۵۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۹۲.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۱۱۱.

[۶۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۲۰۷.

۲.۵.۳ – یَتَلَقَّی‌ الْمُتَلَقِّیانِ‌ (آیه ۱۷ سوره ق)

(اِذْ یَتَلَقَّی‌ الْمُتَلَقِّیانِ‌ عَنِ الْیَمِینِ وَ عَنِ الشِّمالِ قَعِیدٌ)

[۶۲] ق/سوره۵۰، آیه۱۷.

«آنگاه که دو اخذ کننده و فهمنده اخذ می‌کنند اعمال را که در راست و چپ انسان نشسته‌اند.»

[۶۳] طباطبایی، سید