پاورپوینت کامل قیام مسلم بن عقیل

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قیام مسلم بن عقیل دارای ۸۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قیام مسلم بن عقیل،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل قیام مسلم بن عقیل :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: مسلم بن عقیل.

پاورپوینت کامل قیام مسلم بن عقیل، از مباحث مرتبط با خروج امام حسین (علیه‌السّلام) و کاروان اهل بیت از مکه و حرکت ایشان به سوی کوفه است. پس از وصول انبوه نامه‌های کوفیان به امام و دعوت از ایشان، امام حسین (علیه‌السّلام) نیز مسلم (علیه‌السّلام) را بعنوان نماینده خود برای بررسی اوضاع به کوفه فرستاد. پس از بیعت شمار زیادی از کوفیان با مسلم او نیز در پیامی امام را به سمت کوفه فراخواند. اما پس از دستگیری‌ هانی بن عروه و قیام مسلم در کوفه، کوفیان او را تنها گذاشتند. به همین علت مسلم توسط لشکریان عبیدالله بن زیاد دستگیر شده به دستور او در روز عرفه سال ۶۰ق به شهادت رسید.

فهرست مندرجات

۱ – آغاز مأموریت
۱.۱ – حرکت به کوفه
۱.۲ – نامه به امام
۲ – نامه امام به کوفیان
۳ – مسلم در کوفه
۴ – بیعت با کوفیان
۴.۱ – هجـده هـزار نفـر
۴.۲ – دوازده هزار نفر
۴.۳ – بیست هزار نفر
۴.۴ – بیش از بیست هزار نفر
۴.۵ – جمع‌بندی
۵ – گزارش به یزید
۶ – گزارش مسلم به امام
۷ – تلاش ابن زیاد برای یافتن مسلم
۸ – قیام مسلم در کوفه
۹ – مخفی شدن ابن زیاد در دارالاماره
۱۰ – تنها شدن مسلم در کوفه
۱۱ – محاصره شدن مسلم
۱۲ – اسارت مسلم
۱۳ – شهادت مسلم
۱۴ – رسیدن خبر شهادت مسلم به امام
۱۵ – پانویس
۱۶ – منبع

۱ – آغاز مأموریت

مسلم (علیه‌السّلام) به عنوان نماینده ویژه امام، در نیمه ماه رمضان از مکه خارج شد

[۱] مسعودی، علی بن الحسین، مروج الذهب، ج۳، ص۶۴.

تا در مدینه با خانواده خود خداحافظی کند.

[۲] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۰.

ابتدا برای اینکه بنی امیه از این ماموریت مطلع نشوند، مخفیانه به سوی مدینه حرکت کرد.

[۳] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۲.

پس از ورود به مدینه به مسجدالنبی (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) رفت و در آنجا نماز خواند، و با خاندان خود خداحافظی کرد.

۱.۱ – حرکت به کوفه

مسلم پس از خداحافظی با خاندان خود، دو راهنما اجیر کرد و به طرف کوفه روانه شد.

[۴] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۷.

[۵] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۳۹.

[۶] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۰.

آنها از بیراهه حرکت کردند. (انتخاب بیراهه شاید برای کوتاه‌تر شدن مسیر، یا به دلیل مخفی ماندن ماموریت بوده است.) از این رو یک شب راه را گم کردند، و آن دو راهنما گرفتار تشنگی شدید شدند؛ به گونه‌ای که از تشنگی و حرارت هوا، از راه رفتن باز ماندند.

[۷] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۰.

[۸] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۲.

و پس از اینکه نشانه‌هایی از راه را یافتند و احتمال دادند که به مسیر اصلی رهنمون شوند، آن را به مسلم نشان دادند و گفتند از این مسیر برو شاید نجات یابی.

[۹] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۰.

سپس هر دو بر اثر تشنگی جان سپردند.

[۱۰] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۷.

مسلم که خود نیز دچار عطش شدید شده بود و هیچ رمقی برایش نمانده بود طبق راهنمایی آن دو، پس از پیمودن مسافتی، به آبی در محلی به نام مضیق (نام روستایی است بین مکه و مدینه)

[۱۱] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۲، ص۳۰۲.

متعلق به قبیله خبیت رسید.

۱.۲ – نامه به امام

مسلم از همین نقطه (مضیق) در نامه‌ای برای امام نوشت: «من از مدینه با دو راهنما حرکت کرده بودم؛ ولی آن دو از مسیر منحرف شدند و راه را گم کردند. تشنگی به ما فشار آورد تا جایی که چیزی نگذشت که آن دو جان سپردند؛ ولی ما به راهمان ادامه دادیم تا اینکه به آب رسیدیم و با اندک جانی که برایمان باقی مانده بود، نجات پیدا کردیم آن آب در محلی به نام مضیق در بطن الخبیت

[۱۲] حموی، یاقوت، معجم البلدان، ج۲، ص۳۰۲.

[۱۳] سماوی، محمد، ابصار العین فی انصار الحسین، ص۴۰.

است. من به این سفر فال بد زده‌ام؛ اگر صلاح می‌دانی، مرا از این سفر معاف کن و شخص دیگری را (به کوفه) بفرست؛ والسلام».
نامه را قیس بن مسهر صیداوی، در مکه به امام رساند.

[۱۴] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۷.

[۱۵] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۴۰.

[۱۶] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۲-۳۳.

امام نامه مسلم را خواند؛ ولی عذر او را نپذیرفت و او را به ادامه راه فرمان داد.

[۱۷] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۴۰.

[۱۸] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۲-۳۳.

چون نامه امام به دست مسلم رسید و آن را خواند، به حرکت خود در مسیر کوفه ادامه داد.

۲ – نامه امام به کوفیان

امام حسین (علیه‌السّلام) پس از انتخاب مسلم به عنوان نماینده خود، نامه‌ای بدین مضمون برای کوفیان مرقوم فرمود: «بسم الله الرحمن الرحیم. نامه‌ای است از حسین بن علی به گروه مؤمنان و مسلمانان؛ اما بعد هانی و سعید آخرین فرستادگان شما بودند که نامه‌هایتان را به من رساندند و من همه آنچه را که مطرح کردید و یادآور شدید، فهمیدم. سخن اکثر شما این بود که ما امام و پیشوایی نداریم؛ پس به سوی ما بیا؛ شاید خداوند به وسیله تو ما را به سوی حق و هدایت رهنمون کرد. من، هم اکنون برادرم و پسرعمویم و شخص مورد وثوق و اطمینان از اهل بیتم، مسلم بن عقیل را به سوی شما فرستادم، و او را مامور کردم که وضع و نظرتان را برایم بنویسد. اگر مسلم برای من نوشت که رأی و اندیشه شما و خردمندان و دانایانتان همانند سخن فرستادگان شما و آنچه در نامه‌هایتان خواندم است، انشاءالله به زودی نزد شما خواهم آمد. به جان خودم سوگند، امام و پیشوا کسی نیست، مگر آن کسی که به کتاب خدا عمل (و حکم) کند و به دادگستری و عدالت اقدام کند و به دین حق ملتزم باشد و خود را وقف خدا کند. والسلام».

[۱۹] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۵۳.

[۲۰] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۳۹.

[۲۱] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۰.

[۲۲] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۰.

۳ – مسلم در کوفه

مسلم در نیمه ماه رمضان، مخفیانه از مکه بیرون رفت و در پنجم شوال به کوفه رسید

[۲۳] مسعودی، علی بن الحسین، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۵۴.

و در خانه مختار بن ابی عبید منزل گزید.

[۲۴] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۱.

[۲۵] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۲، ص۷۷.

[۲۶] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۵۵.

[۲۷] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۴۱.

[۲۸] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۶، ص۳۷۶.

[۲۹] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۰.

[۳۰] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۳.

در این زمان، امیر کوفه نعمان بن بشیر انصاری بود.

۴ – بیعت با کوفیان

خبر آمدن مسلم به کوفه، شایع شد و شیعیان شروع به رفت و آمد نزد او کردند.

[۳۱] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۱.

[۳۲] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۵۵.

[۳۳] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۴۱.

وقتی شیعیان کوفه نزد مسلم جمع شدند، او نامه امام را برای آنان قرائت کرد. آنها با شنیدن محتوای نامه به گریه افتادند. نخستین اقدامی که او پس از ورود به کوفه انجام داد، گرفتن بیعت از مردم بود. در نحوه گرفتن بیعت، در منابع تاریخی هیچ سخنی به میان نیامده است. چنان که در شمار بیعت کنندگان نیز مورخان یک گونه گزارش نکرده‌اند.

۴.۱ – هجـده هـزار نفـر

بسیاری از مورخان و مقتل‌نویسان، از جمله ابن نما حلی، آمـار بیعت‌کنندگان را هجـده هـزار (۱۸۰۰۰) نفـر نوشته‌اتد.

[۳۴] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۶۸.

[۳۵] فتال نیشابوری، محمد بن احمد، روضه الواعظین، ج۱، ص۱۷۳.

[۳۶] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۷۵.

[۳۷] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۴، ص۲۰۸.

[۳۸] ابومخنف الازدی، لوط بن یحیی، مقتل الحسین (علیه‌السّلام)، ج۱، ص۴۱.

[۳۹] ابن اثیر، علی بن ابی‌الکرم، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۴۱.

[۴۰] مفید، محمد بن نعمان، الارشاد، ج۲، ص۴۱.

[۴۱] حلی، ابن نما، مثیر الاحزان، ص۳۲.

[۴۲] سید ابن طاووس، علی بن موسی، الملهوف علی قتلی الطفوف ص۱۰۸.

۴.۲ – دوازده هزار نفر

برخی دیگر از مورخان تعداد بیعت‌کنندگان با حضرت مسلم را دوازده هزار (۱۲۰۰۰) نفر نوشته‌اند.

[۴۳] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۸.

[۴۴] ابن عساکر، علی بن حسن، ترجمه الامام الحسین من تاریخ مدینه دمشق، ص۳۰۲.

[۴۵] ابن شهر آشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۴، ص۹۱.

[۴۶] ابن جوزی، عبدالرحمن، المنتظم فی تاریخ الملوک و الامم، ج۵، ص۳۲۶.

[۴۷] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۴، ص۱۵۰.

۴.۳ – بیست هزار نفر

همچنین در خبـری از‌ امام باقر (علیه‌السّلام) آمـار بیعـت کننـدگان بیست هزار (۲۰۰۰۰) نفر بیان شده است.

[۴۸] ابن ابی الحدید، ابوحامد، شرح نهج البلاغه، ج۱۱، ص۴۳.

[۴۹] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۴۴، ص۶۸.

۴.۴ – بیش از بیست هزار نفر

اما ابن اعثم و خوارزمی بیش از بیست هزار نفر،

[۵۰] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۴۰.

[۵۱] خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۱، ص۲۹۰.

ابن شهر آشوب بیست و پنج هزار (۲۵۰۰۰) نفر،

[۵۲] ابن شهر آشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی طالب، ج۴، ص۹۱.

ابن قتیبه و ابن عبدربه بیش از سی هزار (۳۰۰۰۰) نفر،

[۵۳] دینوری، ابن قتبیه، الامامه و السیاسه، ج۲، ص۸.

[۵۴] ابن عبدربه، العقد الفرید، ج۵، ص۱۲۶.

و ابن عساکر، ابن نما حلی (در جای دیگر به نقل از شعبی) و ابن کثیر چهل هزار (۴۰۰۰۰) نفر گزارش کرده‌اند.

[۵۵] ابن عساکر، علی بن حسن، ترجمه الامام الحسین من تاریخ مدینه دمشق، ص۲۸۴.

[۵۶] حلی، ابن نما، مثیر الاحزان، ص۲۶.

[۵۷] ابن کثیر، اسماعیل، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۶۱.

در خبری آمده که زید بن علی بن الحسین در پاسخ سلمه بن گھیل، تعداد بیعت‌کنندگان با جدش امام حسین (علیه‌السّلام) را هشتاد هزار (۸۰۰۰۰) نفر بیان کرده است.

[۵۸] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۷، ص۱۶۸.

۴.۵ – جمع‌بندی

به نظر می‌رسد زید در صدد بیـان تعداد افرادی بوده است که آمادگی خود را برای یاری امام حسین (علیه‌السّلام) اعلام کرده بودند. در مجمـوع گـزارش طبری از ابومخنف کـه هـجـده هـزار (۱۸۰۰۰) نفر را گزارش کرده، به دلیل وثاقت ابومخنف، از اعتبار بیشتری برخوردار است؛ به ویژه آنکـه منـابع کهن دیگر نیز این آمار را تایید کرده‌اند.

۵ – گزارش به یزید

عبدالله بن مسلم و سپس عماره بن عقبه و پس از آنها عمر بن سعد بن ابی وقاص ناتوانی نعمان را در اداره امور کوفه به یزید گزارش دادند.

[۵۹] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۵۶.

[۶۰] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۳۵-۳۶.

یزید با مشورت سرجون مسیحی، اداره همزمان حکومت کوفه و بصره را به عبیدالله بن زیاد سپرد.

[۶۱] بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الاشراف، ج۵، ص۳۷۹.

[۶۲] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۸.

[۶۳] ابن کثیر،اسماعیل، البدایه و النهایه، ج۸، ص۱۵۲.

عبیدالله با لباسی مبدل وارد کوفه شد و پس از ورود به قصر (دار الاماره) خود را به همگان شناساند.

[۶۴] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۲.

[۶۵] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۸.

[۶۶] مسکویه، ابوعلی، تجارب الامم، ج۲، ص۴۱.

[۶۷] ابن الجوزی، عبدالرحمن، المنتظم فی تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۲۵.

عبیدالله در مسجد کوفه به سخنرانی پرداخت و مردم را از مخالفت با خویش ترساند او بر سران قبایل و مردم بسیار سخت گرفت و مخالفان را به شدت تهدید کرد.

[۶۸] دینوری، ابوحنیفه، الاخبار الطوال، ص۲۳۲-۲۳۳.

[۶۹] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۶۰.

[۷۰] مسکویه، ابوعلی، تجارب الامم، ج۲، ص۴۲.

مسلم بن عقیل، چون خبر آمدن عبیدالله و سخنرانی او را شنید و از سختگیری‌هایش بر مردم و سران قبایل باخبر گشت از خانه مختار بیرون آمد و به منزل هانی بن عروه مرادی پناه برد.

[۷۱] دینوری، ابوحنیفه، ص۲۳۳.

[۷۲] طبری، محمد بن جریر، تاریخ الامم و الملوک، ج۵، ص۳۴۸.

[۷۳] ابن اعثم، احمد، کتاب الفتوح، ج۵، ص۴۰.

۶ – گزارش مسلم به امام

جناب مسلم بعد از رسیدن به شهر کوفه و بیعت مردم با او، نامه‌ای مبنی بر بیعت مردم آنجا با وی، به امام نوشت و این نامه را ۲۷ روز پیش از شهادتش، (با توجه به اینکه روز ورود مسلم به کوفه، پنجم شوال و روز شهادتش نهم ذی الحجه بوده است، مدت اقامتش در کوفه حدود ۶۴ روز بوده است.