پاورپوینت کامل کودک (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل کودک (مقاله‌دوم) دارای ۹۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل کودک (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل کودک (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل کودک (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: کودک.

کودک به فرزند نابالغ انسان اطلاق می‌شود.
از احکام مرتبط با کودک در بیشتر ابواب عبادات و معاملات سخن گفته‌اند، که به مهم‌ترین آنها اشاره می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – احکام مرتبط
۱.۱ – آداب ولادت
۱.۲ – رضاع
۱.۳ – حضانت
۱.۴ – نفقه
۱.۵ – تبعیت
۱.۶ – ولایت
۱.۷ – محرم و نامحرم
۱.۸ – نسب
۱.۹ – طهارت
۱.۱۰ – صلات
۱.۱۱ – صوم
۱.۱۲ – زکات
۱.۱۳ – خمس
۱.۱۴ – حج
۱.۱۵ – جهاد
۱.۱۶ – معاملات کودک
۱.۱۷ – وقف و صدقه و هبه
۱.۱۸ – وصیّت کودک
۱.۱۹ – حجر
۱.۲۰ – نکاح
۱.۲۱ – طلاق
۱.۲۲ – اقرار
۱.۲۳ – صید و ذباحه
۱.۲۴ – شفعه
۱.۲۵ – لقطه
۱.۲۶ – ارث
۱.۲۷ – شهادات
۱.۲۸ – حدود
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – احکام مرتبط

برای کودک احکامی در فقه ذکر شده است.

۱.۱ – آداب ولادت

به قول مشهور، غسل دادن نوزاد پس از ولادت مستحب است.

[۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۵، ص۷۱.

برخی قدما آن را واجب دانسته‌اند.

[۲] ابن حمزه‌ طوسی، محمد بن علی، الوسیله، ص۵۴.

در اینکه زمان غسل، بلافاصله پس از ولادت است یا از زمان ولادت تا چند روز بعد که عرفا بر او نوزاد صدق می‌کند، مسئله اختلافی است.

[۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۵، ص۷۳.

[۴] طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروه الوثقی، ج۲، ص۱۵۷.

اذان گفتن در گوش راست نوزاد و اقامه در گوش چپ او مستحب است.

[۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۱ – ۲۵۲.

چنان‌که برداشتن کام نوزاد با تربت امام حسین (علیه‌السّلام) یا آب فرات و در صورت دسترس نداشتن به آن با آب شیرین (آب خالص غیر شور)، بویژه آب باران استحباب دارد و چنانچه جز آب شور، آبی در اختیار نباشد، آن را با‌ اندکی خرما یا عسل آمیخته کنند و کام نوزاد را با آن بردارند.

[۶] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۰، ص۵۰۳ – ۵۰۴.

[۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۲ – ۲۵۳.

از حقوق فرزند بر پدر، نام نیک نهادن بر او است. بهترین نام‌ها، نام انبیای الهی، بویژه حضرت محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) و امامان معصوم ‌(علیهم‌السّلام) و زنان شایسته و صالح، بویژه حضرت فاطمه (سلام‌الله‌علیها) و نیز نام‌های دلالت کننده بر بندگی مانند عبدالله است.

[۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۳ – ۲۵۴.

انتخاب کنیه نیز همراه نام برای فرزند استحباب دارد؛

[۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۴.

لیکن انتخاب کنیه ابوالقاسم برای فرزندی که نامش محمد است، مکروه می‌باشد.

[۱۰] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۶.

نام‌گذاری، بویژه در روز هفتم مستحب است؛ چنان‌که مستحب است قبل از ولادت، نام او را محمد بگذارند و در صورت تصمیم بر تغییر، روز هفتم ولادت آن را تغییر دهند.

[۱۱] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۸، ص۳۹۷ – ۳۹۸.

[۱۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۵ – ۲۵۶.

از دیگر آداب، تراشیدن سر نوزاد در روز هفتم و صدقه دادن به وزن موهای او از طلا یا نقره است و بهتر است قبل از عقیقه باشد. همچنین عقیقه کردن برای نوزاد در هفتمین روز ولادت، بنابر قول مشهور، مستحب است و در صورت عدم تمکن در روز هفتم، پس از آن نیز استحباب دارد. برخی آن را واجب دانسته‌اند.

[۱۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۵۸.

[۱۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۶۴ – ۲۶۸.

ختنه کردن نوزاد پسر

[۱۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۶۰.

و سوراخ کردن گوش نوزاد؛ اعم از پسر و دختر در روز هفتم مستحب است. البته در نوزاد پسر، مستحب است گوش راست از نرمی و گوش چپ از بالای گوش سوراخ شود؛ چنان‌که مستحب است پس از سوراخ کردن گوش نوزاد، گوشواره‌ای در آن قرار دهند.

[۱۶] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، ج۲۱، ص۴۳۲.

[۱۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۶۳ – ۲۶۴.

۱.۲ – رضاع

مستحب است کودک از شیر مادر تغذیه کند. به تصریح برخی در صورتی که مادر کتابی یا مجوسی یا غیر عفیف و مانند آن باشد، زن مسلمان یا نجیب و شریف در شیر دادن کودک بر مادر رجحان دارد.

[۱۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۸۳.

شیر دادن به کودک بر مادر واجب نیست و مادر می‌تواند در ازای شیر دادن از پدر مطالبه اجرت کند. بر پدر واجب است با داشتن تمکن مالی، اجرت آن را بپردازد، مگر آنکه کودک مالی داشته باشد. در این صورت بر پدر، پرداخت اجرت از مال خویش واجب نخواهد بود؛ لیکن برخی در این صورت نیز بر پدر واجب دانسته‌اند. بنابر قول برخی، دادن آغوز به نوزاد بر مادر واجب است.

[۱۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۷۲ – ۲۷۴.

شیر خوردن کودکی از زنی غیر مادرش، با شرایطی موجب محرمیت می‌شود.

۱.۳ – حضانت

حضانت کودک عبارت است از ولایت بر نگهداری (یا حق نگهداری) کودک و آنچه در ارتباط با مراقبت و تربیت او است، از قبیل بهداشت، تغذیه و آموزش.

[۲۰] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۸۳.

[۲۱] خوانساری، سیداحمد، جامع المدارک، ج۴، ص۴۷۲ – ۴۷۳.

حضانت حق پدر و مادر است و با وجود آنان، دیگری چنین حقی ندارد. در زندگی مشترک هر دو با هم عهده‌دار حضانت خواهند بود و در صورت جدایی و اختلاف بر سر حق حضانت، بنابر قول مشهور -که ادعای اجماع نیز بر آن شده ـ در دو سال نخست زندگی فرزند (دوران شیرخوارگی)، اولویت با مادر است

[۲۲] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۰، ص۵۲۴ – ۵۲۵.

[۲۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۸۴ – ۲۸۵.

[۲۴] خوانساری، سیداحمد، جامع المدارک، ج۴، ص۴۷۳.

و پس از آن، نسبت به فرزند پسر، اولویت با پدر و نسبت به دختر تا هفت سالگی اولویت با مادر و پس از آن با پدر است.

[۲۵] طباطبایی، سیدعلی، ریاض المسائل، ج۱۰، ص۵۲۴ – ۵۲۵.

[۲۶] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۲۹۰.

۱.۴ – نفقه

نفقه کودک بر عهده پدر می‌باشد و با نبود پدر یا عدم تمکن وی، بر پدر پدر و با نبود یا عدم تمکن وی بر عهده مادر است و در صورت نبود مادر یا فقیر بودن وی، بر پدر مادر او است.

[۲۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۱، ص۳۸۰ – ۳۸۱.

۱.۵ – تبعیت

کودک از نظر کیش تابع پدر و مادر خویش است. بنابراین، اگر پدر و مادر یا یکی از آن دو مسلمان باشند و یا اسلام بیاورند، بر فرزند نابالغ آنان، احکام اسلام جاری می‌شود

[۲۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۸۳.

[۲۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۹، ص۲۵.

و اگر هر دو کافر باشند، بنابر قول مشهور، فرزند نابالغ آنان نیز محکوم بـه احکام کفر است.

[۳۰] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۵، ص۱۹۷.

[۳۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۶، ص۴۴.

کودک پیدا شده در سرزمین اسلام، محکوم به اسلام و در سرزمین کفر، محکوم به کفر است، مگر آنکه در سرزمین کفر، مسلمانانی باشند که احتمال انتساب کودک به آنان برود که در این صورت، محکوم به اسلام خواهد بود.

[۳۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۸۴ – ۱۸۵.

بنابر نظر بسیاری، کودک کافری که جدای از پدر و مادرش به اسارت مسلمانی در آمده است، از حیث اسلام تابع اسیر کننده‌اش می‌باشد و مسلمان به شمار می‌رود.

[۳۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۸، ص۱۸۴.

همچنین کودک در وطن تابع پدر و مادر است. جایی را که آنان وطن خود قرار داده‌اند، به تبع، وطن فرزند نابالغ ایشان که با آنان زندگی می‌کند نیز محسوب می‌شود.

[۳۴] اصفهانی، سیدابوالحسن، وسیله النجاه مع تعالیق الامام الخمینی، ص۲۱۶.

[۳۵] طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروه الوثقی، ج۳، ص۴۷۴.

۱.۶ – ولایت

پدر و جد پدری بر کودک ولایت دارند؛ از این‌رو، می‌توانند نسبت به ازدواج و سایر شئون وی، همچون تصرف در اموال او با رعایت مصلحت تصمیم‌گیری کنند.

[۳۶] شهید ثانی، مسالک الافهام، ج۳، ص۱۶۴ – ۱۶۶.

[۳۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۹، ص۱۷۲.

با نبود پدر و جد پدری، وصیّ و با نبود وصیّ حاکم شرع و در صورت نبود حاکم شرع، عدول مؤمنان با شرایطی بر شئون کودک ولایت دارند.

[۳۸] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۶، ص۱۰۱ – ۱۰۳.

۱.۷ – محرم و نامحرم

نگاه هر یک از زن و مرد به بدن پسر و دختربچه اجنبی غیر ممیز بدون شهوت جایز است؛ چنان‌که به تصریح برخی، لمس نیز جایز می‌باشد. از سوی دیگر، بر زن نیز پوشاندن خود از پسر بچه غیر ممیز لازم نیست.
به تصریح برخی، پسر بچه ممیزی که در شهوت همچون بالغ می‌باشد، بر ولی او لازم است وی را از نگاه کردن به زن نامحرم بازدارد؛ چنان‌که بر زن نیز پوشاندن خود از وی لازم است. در غیر این صورت، در لزوم بازداشتن ممیز از نگاه به نامحرم و لزوم رعایت پوشش از وی اختلاف است.

[۳۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۹، ص۸۲ – ۸۳.

بر دامن نشاندن و بوسیدن دختر بچه نامحرم زیر شش سال، بدون شهوت جایز و بالای شش سال تا قبل از بلوغ، به تصریح برخی مکروه است.

[۴۰] طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروه الوثقی، ج۵، ص۴۹۷.

[۴۱] حکیم، سیدمحسن، مستمسک العروه، ج۱۴، ص۴۱ – ۴۲.

[۴۲] خوئی، سیدابوالقاسم، موسوعه الخوئی، ج۳۲، ص۷۱ – ۷۳.

۱.۸ – نسب

از نظر شرعی، نسب تنها از راه آمیزش مشروع یا به شبهه ثابت می‌شود و از راه زنا ثابت نمی‌شود.

[۴۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲۹، ص۲۴۳ – ۲۴۴.

در صورت مشکوک بودن نسب کودکی، نسب او، با بینه، اقرار و استفاضه ثابت می‌گردد.

[۴۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۳۵، ص۱۵۳.

[۴۵] آل عصفور، حسین بن محمد، الانوار اللوامع ۱۰ قسم۲، ص۳۸۷.

۱.۹ – طهارت

ادرار کودک شیر خوار همچون بزرگ‌سال نجس است. از برخی قدما قول به طهارت ادرار پسر بچه شیرخوار نقل شده است.

[۴۶] علامه حلی، مختلف الشیعه، ج۱، ص۴۵۹.

به قول مشهور، اگر بدن، لباس و یا غیر آن با ادرار پسربچه شیرخوار نجس شود. با یک بار ریختن آب به محل نجس شده، به گونه‌ای که آن را فراگیرد، پاک می‌گردد و نیازی به فشردن لباس و جدا شدن آب از آن و جریان آب بر نجاست، نمی‌باشد.

[۴۷] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۶، ص۱۶۰ – ۱۶۸.

برخی حکم یاد شده را به ادرار دختربچه شیرخوار نیز تعمیم داده‌اند.

[۴۸] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۵، ص۳۸۵ – ۳۸۷.

بنابر قول مشهور برای پرستار پسر بچه‌ای که تنها یک جامه دارد، شستن یک بار لباس در روز جهت ادای نماز کفایت می‌کند و خواندن دیگر نمازها، حـتی بـا جامه نجس بدون اشکال است. آیا حکم یاد شده نسبت به مطلق پرستار؛ اعم از مرد و زن، جاری است یا اختصاص به پرستار زن دارد؟ و نیز آیا شامل پرستاری از دختربچه نیز می‌شود یا نه؟ مسئله اختلافی است.

[۴۹] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۶، ص۲۳۱ – ۲۳۴.

[۵۰] همدانی، آقا رضا، مصباح الفقیه، ج۸، ص۲۳۷ – ۲۴۷.

به تصریح برخی، بر ولی کودک واجب نیست مانع تخلّی کودک، رو و یا پشت به قبله شود؛

[۵۱] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲، ص۱۲.

لیکن به تصریح برخی، احتیاط در ترک نشاندن کودک هنگام تخلّی رو و یا پشت به قبله است.

[۵۲] طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروه الوثقی، ج۱، ص۳۱۲.

دست زدن کودک به خطوط قرآن، بدون وضو حرام نیست؛ لیکن آیا بر ولی یا غیر ولی کودک در اختیار قرار دادن، قرآن حرام و باز داشتن کودک از دست زدن به خطوط، آن واجب است یا نه؟ مسئله اختلافی است.

[۵۳] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۲، ص۳۱۶ – ۳۱۷.

به تصریح برخی، رو به قبله کردن کودک محتضر، همچون بزرگسال، واجب است.

[۵۴] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۴، ص۱۲.

خواندن نماز میت بر کودکی که قبل از شش سالگی از دنیا رفته است، واجب نیست. استحباب آن به مشهور فقها نسبت داده شده است.

[۵۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۱۲، ص۹.

برخی استحباب آن را نیز نپذیرفته‌اند.

[۵۶] بحرانی، یوسف، الحدائق الناضره، ج۱۰، ص۳۷۰.

[۵۷] مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، ج۸۱، ص۳۶۰.

[۵۸] نراقی، احمد، مستند الشیعه، ج۶، ص۲۷۸.

۱.۱۰ – صلات

بر ولیّ کودک مستحب است او را در هفت سالگی بر نماز خواندن تمرین دهد.

[۵۹] فیض کاشانی، محمدمحسن، مفاتیح الشرائع، ج۱، ص۱۴.

مشروعیت عبادات کودک: بدون شک، در احکام تکلیفی الزامی (وجوب و حرمت) بلوغ شرط است و بر نابالغ به جا آوردن واجبات و ترک محرمات، واجب نیست؛ چنان‌که عبادات با فقدان تمییز (تشخیص خوب و بد) مشروعیت ندارد؛ لیکن در اینکه عبادات در حق کودک ممیز مشروعیت دارد و او می‌تواند عمل عبادی را به عنوان اطاعت و امتثال امر شارع به جا آورد یا نه، دیدگاه‌های ذیل مطرح است:
۱. عبادات وی مشروع است؛ بدین‌معنا که برای کودک ممیز، عبادات واجب مکلّف، همچون نماز، مستحب است؛ چنان‌که ارتکاب محرمات، بر او حرام نیست؛ لیکن مکروه می‌باشد. از این‌رو، کودک ممیز محکوم به احکام الزامی نیست؛ هر چند مکلف به احکام غیر الزامی می‌باشد. نتیجه آنکه احکام پنجگانه تکلیفی برای بالغ، برای کودک ممیز محدود به سه حکم است: استحباب، کراهت و اباحه.
این دیدگاه منافات با امر شارع، نسبت به ولی برای تمرین دادن کودک بر عبادات ندارد؛ زیرا تمرین دادن برای ولیّ ثواب دارد و این با ثواب داشتن خود آن عمل برای کودک منافات ندارد. این قول منسوب به مشهور است.
۲. از سوی شارع، خطابی، هرچند استحبابی متوجه کودک نیست؛ از این‌رو، ثوابی بر عبادت او مترتب نمی‌شود و خطاب تنها متوجه اولیای کودک است که او را به تمرین عبادت وا دارند تا به تدریج بر عبادت عادت کند و با آن مانوس گردد. مسئله یاد شده ارتباطی با مسئله امر به امر ندارد تا بحث شود آیا امر به امر کردن چیزی، امر به آن چیز هست یا نه؟ زیرا در خود عبادت مصلحتی برای کودک نیست تا عبادت برای او مشروعیت پیدا کند؛ بلکه مصلحت تنها در تحقق تمرین و عادت کردن به عبادت است و امر شارع به اولیا مبنی بر تمرین دادن کودک، استحبایی است و بر آنان، تمرین دادن واجب نیست.
۳. شارع، کودکان را همچون بالغان به عبادت امر کرده است؛ با این تفاوت که امر به کودکان به لحاظ مطلوب بودن خود عمل نیست؛ بلکه مطلوب، تحقق تمرین و عادت پیدا کردن بر عبادت است و عبادت کودک از این حیث دارای ثواب خواهد بود؛ هر چند از حیث خود عبادت توایی بر عمل او مترتب نمی‌شود.
تفاوت این دیدگاه با دیدگاه دوم، در ترتب ثواب بنابر این نظریه و عدم ترتب آن بنابر نظریه دوم است و تفاوت آن با دیدگاه نخست، در صحت عبادت بنابر دیدگاه نخست و عدم صحت آن بنابر دیدگاه دوم و سوم و در نتیجه، صحت نیابت کودک بنابر نظریه نخست است.

[۶۰] موسوی بجنوردی، سیدحسن، القواعد الفقهیه، ج۴، ص۱۰۹.

[۶۱] فاضل لنکرانی، محمد، القواعد الفقهیه، ص۳۴۱-۳۴۵.

بنابر مشروع بودن عبادت کودک ممیز همه اموری که شرط صحت نماز بزرگ‌سال می‌باشد، در نماز کودک نیز شرط است و نماز وی همچون نماز مرد و نماز بالغ است؛

[۶۲] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۸، ص۱۲۲.

[۶۳] طباطبایی یزدی، سیدمحمدکاظم، العروه الوثقی، ج۲، ص۶۱۵.

[۶۴] حکیم، سیدمحسن، مستمسک العروه، ج۶، ص۵۱۴.

لیکن بر دختر بچه پوشاندن سر در نماز واجب نیست.

[۶۵] نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام، ج۸، ص۲۲۱.

اذان کودک ممیز برای بالغان کفایت می‌کند؛ اما اذان غیر ممیز به تصریح برخی کفایت نمی‌کند.

[۶۶] موسوی عاملی، سید محمد، مدارک الاحکام، ج۳، ص۲۷۰.

[۶۷] قمی، ابوالقاسم، غنائ