پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌قرآن) دارای ۱۰۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل کَلْم (مفردات‌قرآن) :

منبع: کَلْم (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: کَلْم (لغات‌قرآن)، کَلْم (مفردات‌نهج‌البلاغه)، تکلم.

کَلْم (به فتح کاف و سکون لام) از واژگان قرآن کریم به معنای تاثیری‌ است که با چشم یا گوش درک شود کلام با گوش و کلم (زخم) با چشم درک می‌شود.
مشتقات کلم که در قرآن مجید به کار رفته عبارتند از:

تَکلیم ( به فتح تاء و سکون کاف) و تَکَلُّم ( به فتح تاء و کاف) هر دو به معنی سخن گفتن؛
کَلِمه (به فتح کاف و کسر لام) به چند معنا آمده؛ لفظ و سخن، عیسی (علیه‌السلام) و وعده؛
کَلَمات (به فتح کاف و لام) به دو معنی آمده؛ جمع کلمه و الفاظ و موجودات؛
کَلام (به فتح کاف) به معنی مطلق و دستور؛
کَلِم (به فتح کاف و کسر لام) جمع کلمه است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای کَلْم
۲ – کاربردها
۲.۱ – تکلیم و تکلم
۲.۱.۱ – کَلَّمَ‌ (آیه ۱۶۴ سوره نساء)
۲.۱.۲ – یَتَکَلَّمُونَ‌ (آیه ۳۸ سوره نبأ)
۲.۲ – کَلِمَه
۲.۲.۱ – کَلِمَهَ (آیه ۷۴ سوره توبه)
۲.۲.۲ – کَلِمَهً (آیه ۵ سوره کهف)
۲.۲.۳ – کَلِمَتُهُ‌ (آیه ۱۷۱ سوره نساء)
۲.۲.۴ – بِکَلِمَهٍ (آیه ۴۵ سوره آل عمران)
۲.۲.۵ – بِکَلِمَهٍ (آیه ۳۹ سوره آل عمران)
۲.۲.۶ – کَلِمَهٌ (آیه ۱۹ سوره یونس)
۲.۲.۷ – کَلِمَتُ (آیه ۱۱۵ سوره انعام)
۲.۲.۸ – کَلِمَتُ (آیه ۱۳۷ سوره اعراف)
۲.۲.۹ – کَلِمَتُ (آیه ۳۳ سوره یونس)
۲.۲.۱۰ – کَلِمَهٌ (آیه ۱۱۰ سوره هود)
۲.۲.۱۱ – کَلِمَهُ (آیه ۱۹ سوره زمر)
۲.۲.۱۲ – کَلِمَهُ (آیه ۲۱ سوره شوری)
۲.۲.۱۳ – کَلِمَهً (آیه ۲۸ سوره زخرف)
۲.۲.۱۴ – کَلِمَهَ (آیه ۲۶ سوره فتح)
۲.۳ – کلمات
۲.۳.۱ – کَلِماتٍ‌ (آیه ۳۷ سوره بقره)
۲.۳.۲ – لِکَلِماتِ‌ (آیه ۱۰۹ سوره کهف)
۲.۳.۳ – کَلِماتُ‌ (آیه ۲۷ سوره لقمان)
۲.۳.۴ – بِکَلِماتٍ‌ (آیه ۱۲۴ سوره بقره)
۲.۳.۵ – لِکَلِماتِ‌ (آیه ۳۴ سوره انعام)
۲.۳.۶ – لِکَلِماتِ‌ (آیه ۶۴ سوره یونس)
۲.۴ – کلام
۲.۴.۱ – کَلامَ‌ (آیه ۷۵ سوره بقره)
۲.۴.۲ – بِکَلامِی‌ (آیه ۱۴۴ سوره اعراف)
۲.۵ – کَلِم
۲.۵.۱ – الْکَلِمُ‌ (آیه ۱۰ سوره فاطر)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای کَلْم

کَلْم

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۱۴۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۲۲.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-حسینی، ج۶، ص۱۵۵.

: راغب می‌گوید: کلم تاثیری‌ است که با چشم یا گوش درک شود کلام با گوش و کلم (زخم) با چشم درک می‌شود «کلّمته» یعنی به او زخمی زدم که اثرش ظاهر شد.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، دار القلم، ص۷۲۲.

در مجمع فرموده: کلم به معنی زخم است و معنای اصلی آن تاثیر می‌باشد کلم (زخم) اثری است دلالت بر زخمزن دارد و کلام اثری است دلالت بر معنی دارد.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۴.

ظاهرا کلام راغب نیز به کلام مجمع راجع است.
در شرح جامی گوید: علّت این تسمیه آن است که کلمه و کلام در نفوس و اذهان اثر می‌کند مانند زخم‌ها که در اجسام اثر می‌کند.

[۶] جامی، عبدالرحمن، شرح ملا جامی علی متن الکافیه فی النحو، ج۱، ص۱۶.

پس منطوق انسان را از آن جهت کلمه و کلام گویند که در اذهان اثر می‌گذارند به واسطه دلالت بر معانی خود است.

۲ – کاربردها

به موردی از کَلْم که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تکلیم و تکلم

تکلیم و تکلّم هر دو به معنی سخن گفتن است و در اولی مفعول منظور است به خلاف دومی

۲.۱.۱ – کَلَّمَ‌ (آیه ۱۶۴ سوره نساء)

(وَ کَلَّمَ‌ اللَّهُ مُوسی‌ تَکْلِیماً)

[۷] نساء/سوره۴، آیه۱۶۴.

«خدا با موسی به طور مخصوصی سخن گفت.»

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۲۰۸.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۱۴۰.

[۱۰] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۱۵۲.

[۱۱] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۴۲.

۲.۱.۲ – یَتَکَلَّمُونَ‌ (آیه ۳۸ سوره نبأ)

(لا یَتَکَلَّمُونَ‌ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ‌)

[۱۲] نبأ/سوره۷۸، آیه۳۸.

«سخن نمی‌گویند مگر آن که خدا اذنش داده است.»

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۷۶.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۷۰.

[۱۵] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۲۵۲.

[۱۶] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۲۴۸.

۲.۲ – کَلِمَه

کلمه در قرآن به چند معنی آمده است:

۱- لفظ و سخن:

۲.۲.۱ – کَلِمَهَ (آیه ۷۴ سوره توبه)

(یَحْلِفُونَ بِاللَّهِ ما قالُوا وَ لَقَدْ قالُوا کَلِمَهَ الْکُفْرِ)

[۱۷] توبه/سوره۹، آیه۷۴.

(به خدا سوگند یاد مى‌کنند که در غیاب پیامبر، سخنان کفر آمیز نگفته‌اند؛ در حالى که به یقین سخنان کفرآمیز گفته‌اند.)

[۱۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۹۹.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۴۵۷.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۳۴۰.

[۲۱] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۱۵۹.

[۲۲] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۹۱.

مراد از «کَلِمَه» کلام کفر آمیز است‌.

۲.۲.۲ – کَلِمَهً (آیه ۵ سوره کهف)

(کَبُرَتْ‌ کَلِمَهً تَخْرُجُ مِنْ اَفْواهِهِمْ اِنْ یَقُولُونَ اِلَّا کَذِباً)

[۲۳] کهف/سوره۱۸، آیه۵.

(سخن بزرگى از دهانشان خارج مى‌شود! آنها فقط دروغ مى‌گویند.)

[۲۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۹۴.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۳۲۹.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۳۹.

[۲۷] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۹.

[۲۸] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۳۱۰.

۲- عیسی (علیه‌السّلام‌):

۲.۲.۳ – کَلِمَتُهُ‌ (آیه ۱۷۱ سوره نساء)

(اِنَّمَا الْمَسِیحُ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَ کَلِمَتُهُ‌ اَلْقاها اِلی‌ مَرْیَمَ‌)

[۲۹] نساء/سوره۴، آیه۱۷۱.

«مسیح عیسی بن مریم فقط پیامبر خدا و اثر خداست که به وجود مریم‌ انداخته و در وجود او قرار داده است.»

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۲۴۴.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۱۴۹.

[۳۲] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۱۶۱.

[۳۳] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۴۷.

۲.۲.۴ – بِکَلِمَهٍ (آیه ۴۵ سوره آل عمران)

(اِنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکِ‌ بِکَلِمَهٍ مِنْهُ اسْمُهُ الْمَسِیحُ عِیسَی ابْنُ مَرْیَمَ‌)

[۳۴] آل عمران/سوره۳، آیه۴۵.

«ای مریم خدا به تو مژده می‌دهد اثری و فرزندی که از جانب خدا به تو داده می‌شود نام مبارکش عیسی و پسر مریم است.»

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۳۰۱.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۱۹۲.

[۳۷] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۷۲.

[۳۸] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۲۹۴.

ظاهرا عیسی (علیه‌السّلام) از آن جهت کلمه خوانده شده که وجودش اثر به خصوصی بود از جانب خدا، گر چه مخلوق همه کلمات اللّه‌ اند ولی این عنایت در اثر بی‌پدر بودن در عیسی (علیه‌السّلام) بیشتر است.
بعضی گفته‌اند: علت این تسمیه آن است که آن حضرت در اثر کلمه‌ «کُنْ» از جانب خدا «فَیَکُونُ» شده است ولی کلمه‌ «کُنْ» در باره همه است‌.

(اِنَّما قَوْلُنا لِشَیْ‌ءٍ اِذا اَرَدْناهُ اَنْ نَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ‌)

[۳۹] نحل/سوره۱۶، آیه۴۰.

(وقتى چیزى را اراده مى‌کنیم، سخن ما این است که مى‌گوییم: «موجود باش!» بى‌درنگ موجود مى‌شود.)

[۴۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۷۱.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۳۶۱.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۴۸.

[۴۳] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۶۰.

[۴۴] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۱۵۷.

درباره آدم آمده‌

(خَلَقَهُ مِنْ تُرابٍ ثُمَّ قالَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ‌)

[۴۵] آل عمران/سوره۳، آیه۵۹.

( او را از خاک آفرید، و سپس به او فرمود: «موجود باش!» و بى درنگ موجود شد.)

[۴۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۷.

[۴۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۳۳۲.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۲۱۲.

[۴۹] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۱۰۱.

[۵۰] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۳۱۰.

ولی به آدم کلمه اطلاق نشده است.
اقوال دیگری نیز در این باره هست که باید در کتب دیگر دید در المنار چهار وجه

[۵۱] رشید رضا، محمد، تفسیر المنار، ج۳، ص۲۶۳.

و در مجمع وجوهی نقل شده است.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۳۱۰.

۲.۲.۵ – بِکَلِمَهٍ (آیه ۳۹ سوره آل عمران)

(اَنَّ اللَّهَ یُبَشِّرُکَ بِیَحْیی‌ مُصَدِّقاً بِکَلِمَهٍ مِنَ اللَّهِ‌)

[۵۳] آل عمران/سوره۳، آیه۳۹.

(خدا تو را به یحیى بشارت مى‌دهد؛ (کسى) که کلمه خدا مسیح‌ را تصدیق مى‌کند.)

[۵۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۵.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۲۷۶.

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۱۷۵.

[۵۷] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۵۶.

[۵۸] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۲۸۶.

در آیه‌ فوق مجموع مفسّران گفته‌اند مراد از «کَلِمَه» عیسی است یعنی‌ ای زکریّا خدا به تو مژده می‌دهد یحیی را که تصدیق کننده کلمه‌ای از جانب خداست در این صورت یحیی از مبشّران عیسی (علیه‌السّلام) بوده است، فقط ابو عبیده قائل است که مراد از «کَلِمَه» کتاب یا وحی است.

[۵۹] رشید رضا، محمد، تفسیر المنار، ج۳، ص۲۴۴.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۲۸۶.

۳- وعده:

۲.۲.۶ – کَلِمَهٌ (آیه ۱۹ سوره یونس)

(وَ ما کانَ النَّاسُ اِلَّا اُمَّهً واحِدَهً فَاخْتَلَفُوا وَ لَوْ لا کَلِمَهٌ سَبَقَتْ مِنْ رَبِّکَ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ فِیما فِیهِ یَخْتَلِفُونَ‌)

[۶۱] یونس/سوره۱۰، آیه۱۹.

(در آغاز همه مردم جز امّت واحدى نبودند؛ سپس اختلاف کردند؛ و اگر وعده قطعى پروردگارت درباره عدم مجازات سریع آنان از قبل صادر نشده بود، در میان آنها در آنچه اختلاف داشتند داورى مى‌شد.)

[۶۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۱۰.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۴۵.

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۳۳.

[۶۵] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۷۶.

[۶۶] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۷۰.

مراد از «کَلِمَه» در اینجا چنان که گفته‌اند وعده است و مراد از وعده چنان که در المیزان آمده‌ است

(وَ لَکُمْ فِی الْاَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَ مَتاعٌ اِلی‌ حِینٍ‌)

[۶۷] بقره/سوره۲، آیه۳۶.

(و براى شما در زمین، تا مدّت معیّنى محل اقامت و وسیله بهره‌بردارى خواهد بود.)

[۶۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۶.

[۶۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۲۰۷.

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۳۱.

[۷۱] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۳۸.

[۷۲] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۳.

که خدا به هنگام هبوط آدم این وعده و این مهلت را داده است و گرنه لازم بود که در اختلاف امّت اهل باطل از بین بروند.

در المنار گفته مراد از کلمه آیه ۹۳ سوره یونس است که فرموده:

(اِنَّ رَبَّکَ یَقْضِی بَیْنَهُمْ یَوْمَ الْقِیامَهِ فِیما کانُوا فِیهِ یَخْتَلِفُونَ‌)

[۷۳] یونس/سوره۱۰، آیه۹۳.

(پروردگار تو روز قیامت، در آن چه اختلاف مى‌کردند، میان آنها داورى مى‌کند.)

[۷۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۱۹.

[۷۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۱۷۶.

[۷۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۲۰.

[۷۷] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۳۵۳.

[۷۸] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۲۴.

که خدا قضاوت در اختلاف را به روز قیامت موکول فرموده است.

[۷۹] رشید رضا، محمد، تفسیر المنار، ج۱۲، ص۱۳۵.

۲.۲.۷ – کَلِمَتُ (آیه ۱۱۵ سوره انعام)

(وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ صِدْقًا وَعَدْلًا لاَّ مُبَدِّلِ لِکَلِمَاتِهِ وَ هُوَ السَّمِیعُ الْعَلِیمُ)

[۸۰] انعام/سوره۶، آیه۱۱۵.

(و کلام پروردگار تو، با صدق و عدل، به حدّ تمام حاصل شد؛ هیچ کس نمى‌تواند کلمات او را دگرگون سازد؛ و او شنونده داناست.)

[۸۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۴۲.

[۸۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۵۱.

[۸۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۲۸.

[۸۴] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۴۰.

[۸۵] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۱۴۳.

۲.۲.۸ – کَلِمَتُ (آیه ۱۳۷ سوره اعراف)

(وَ تَمَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ الْحُسْنَى عَلَى بَنِی إِسْرَائِیلَ بِمَا صَبَرُواْ)

[۸۶] اعراف/سوره۷، آیه۱۳۷.

( و وعده نیک پروردگارت بر بنى‌اسرائیل، بخاطر صبر و استقامتى که به خرج دادند، تحقّق یافت.)

[۸۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۶۶.

[۸۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۲۹۳.

[۸۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۲۸.

[۹۰] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۳۳.

[۹۱] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۳۴۵.

۲.۲.۹ – کَلِمَتُ (آیه ۳۳ سوره یونس)

(کَذَلِکَ حَقَّتْ کَلِمَتُ رَبِّکَ عَلَى الَّذِینَ فَسَقُواْ أَنَّهُمْ لاَ یُؤْمِنُونَ)

[۹۲] یونس/سوره۱۰، آیه۳۳.

(اینچنین فرمان پروردگارت بر فاسقان (مسلّم شده که آنها پس از این همه لجاجت و گناه)، ایمان نخواهند آورد.)

[۹۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۱۲.

[۹۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۷۶.

[۹۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۵۴.

[۹۶] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۹۲.

[۹۷] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۸۵.

۲.۲.۱۰ – کَلِمَهٌ (آیه ۱۱۰ سوره هود)

(وَ لَوْلاَ کَلِمَهٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّکَ لَقُضِیَ بَیْنَهُمْ)

[۹۸] هود/سوره۱۱، آیه۱۱۰.

( و اگر فرمان پیشین خدا در زمینه آزمایش و اتمام حجّت بر آنها نبود، در میان آنان داورى مى‌شد.)

[۹۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۳۴.

[۱۰۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۵۸.

[۱۰۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۴۵.

[۱۰۲] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۱۳۵.

[۱۰۳] طبرسی، فضل‌ بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۳۴۱.

در آیات فوق و سایر آیات نیز کلمه به معنی وعده است.
النهایه بعضی در وعده عذاب و بعضی در وعده رحمت و بعضی در وعده مهلت است.

[۱۰۴] ابن‌اثیر، مجدالدین، النهایه فی غریب الحدیث والاثر، ج۴، ص۱۹۸.

مثل‌

۲.۲.۱۱ – کَلِمَهُ (آیه ۱۹ سوره زمر)

(اَ فَمَنْ حَقَّ عَلَیْهِ‌ کَلِمَهُ الْعَذابِ…)

[۱۰۵] زمر/سوره۳۹، آیه۱۹.

(آیا تو مى‌توانى کسى را که فرمان عذاب درباره او قطعى شده رهایى بخشى.)

[۱۰۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۶۰.

[۱۰۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۳۸۱.