پاورپوینت کامل کَفّ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل کَفّ (مفردات‌قرآن) دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل کَفّ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل کَفّ (مفردات‌قرآن) :

منبع: کَفّ (قاموس قرآن (جلد ۶))

مقالات مرتبط: کافَّه (لغات‌قرآن)، کَفّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، کف – به تشدید فاء (مقالات مرتبط).

کَفّ (به فتح کاف و تشدید فاء) از واژگان قرآن کریم به معنای دست و بازداشتن است.
کافّه به معنای جمیع و همگی است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای کَفّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – به معنای دست
۲.۱.۱ – کَفَّیْهِ‌ (آیه ۱۴ سوره رعد)
۲.۱.۲ – کَفَّیْهِ (آیه ۴۲ سوره کهف)
۲.۲ – به معنای بازداشتن
۲.۲.۱ – کَفَّ (آیه ۲۰ سوره فتح)
۲.۲.۲ – کَفَفْتُ‌ (آیه ۱۱۰ سوره مائده)
۲.۳ – کافَّه
۲.۳.۱ – کَافَّهً (آیه ۲۰۸ سوره بقره)
۲.۳.۲ – کَافَّهً (آیه ۳۶ سوره توبه)
۲.۳.۳ – کَافَّهً (آیه ۲۸ سوره سبأ)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای کَفّ

کَفّ

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۶، ص۱۳۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۱۳.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۵، ص۱۱۳.

به معنای دست و بازداشتن است.
راغب می‌گوید: کف به معنی دست است… «کففته» یعنی: از دست او زدم و نیز او را با دست خود منع کردم. و آن در عرف به معنی دفع است خواه با دست باشد یا نه، حتی به آنکه نابینا شده گویند: مکفوف.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۱۳.

در مجمع آمده: کفّ در اصل به معنی منع است، مکفوف به معنی ممنوع البصر می‌باشد.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۲.

کفّ به معنی جمع نیز آمده «کُفَّ اَلشَّیْءِ جَمْعُهُ وَ ضَمَّهُ»

[۶] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۴، ص۵۶۸.

۲ – کاربردها

به مواردی از کَفّ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – به معنای دست

در این دو آیه کفّ به معنی دست است:

۲.۱.۱ – کَفَّیْهِ‌ (آیه ۱۴ سوره رعد)

(لا یَسْتَجِیبُونَ لَهُمْ بِشَیْ‌ءٍ اِلَّا کَباسِطِ کَفَّیْهِ‌ اِلَی الْماءِ لِیَبْلُغَ فاهُ‌)

[۷] رعد/سوره۱۳، آیه۱۴.

«خدایان دروغین به آنها جواب نمی‌دهند مگر مانند کسی که دو دستش را به طرف آب باز کرده تا آب به دهان او برسد (و نخواهد رسید).»

[۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۴۳۵.

[۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۳۱۸.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۳۶.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۳۶.

۲.۱.۲ – کَفَّیْهِ (آیه ۴۲ سوره کهف)

(یُقَلِّبُ کَفَّیْهِ عَلَى مَا أَنفَقَ فِیهَا)

[۱۲] کهف/سوره۱۸، آیه۴۲.

(به خاطر هزینه‌هایى که در آن صرف کرده بود، پیوسته دستهایش را به هم مى‌مالید.)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۹۸.

[۱۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۳۸.

[۱۵] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۱۶.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۶۷.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۲۸.

۲.۲ – به معنای بازداشتن

و در این دو آیه کفّ به معنی بازداشتن است:

۲.۲.۱ – کَفَّ (آیه ۲۰ سوره فتح)

(فَعَجَّلَ لَکُمْ هذِهِ وَ کَفَّ اَیْدِیَ‌ النَّاسِ عَنْکُمْ‌)

[۱۸] فتح/سوره۴۸، آیه۲۰.

«خدا این غنیمت فوری را به شما داد و کفّار را از شما باز داشت‌.»

[۱۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۴۲۷.

[۲۰] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۸۶.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۱۳۵.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۷۶.

۲.۲.۲ – کَفَفْتُ‌ (آیه ۱۱۰ سوره مائده)

(وَ اِذْ کَفَفْتُ‌ بَنِی اِسْرائِیلَ عَنْکَ اِذْ جِئْتَهُمْ بِالْبَیِّناتِ‌)

[۲۳] مائده/سوره۵، آیه۱۱۰.

«بنی اسرائیل را از قتل تو باز داشتم.»

[۲۴] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۶، ص۳۱۹.

[۲۵] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۶، ص۲۲۱.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۲۲۸.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۴۰۵.

۲.۳ – کافَّه

کافَّه مؤنّث کافّ است و نیز مذکّر آید در اینصورت تاء برای مبالغه است، مثل علّامه و نسّابه‌.

[۲۸] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۷۱۳.