پاورپوینت کامل قَلْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قَلْی (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قَلْی (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قَلْی (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: قَلْی (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: قَلْی (مفردات‌قرآن)، قَلی‌ (لغات‌قرآن).

قَلْی (به فتح قاف) یکی از مفردات نهج البلاغه به معنای بغض و دشمنی شدید است.
حضرت علی (علیه‌السلام) در مواعظی از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای قَلْی
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَقْلِهِ – حکمت ۴۲۴ (موعظه)
۲.۲ – قَال – حکمت ۱۱۲ (موعظه)
۳ – تعداد کاربرد‌ها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای قَلْی

قَلْی (به فتح قاف)

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۸۷۸.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۱، ص۳۴۹.

(مثل عقل) به معنای بغض و دشمنی شدید آمده است. «قلاهُ‌ قَلِیَهُ‌: و یقلوه: ابغضه و کره غایه الکِراهه»

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۴، ص۴۰۸.

۲ – کاربردها

به برخی از مواردی که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تَقْلِهِ – حکمت ۴۲۴ (موعظه)

امام علی (علیه‌السلام) در حکمت ۴۲۴ فرموده است:
«اخْبُرْ تَقْلِهِ»؛

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۴۲۴، حکمت ۴۲۴.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۲۵۷، حکمت ۴۳۴.

[۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۵۵۳، حکمت ۴۳۴.

«یعنی شخص را امتحان کن تا دشمنش داری».

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۴۳۴.

[۸] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۴۶۴.

(شرح‌های حکمت:

[۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۷۶۴.

[۱۰]