پاورپوینت کامل قَرار (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل قَرار (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل قَرار (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل قَرار (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: قَرار (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: قَرار (مفردات‌قرآن)، قَرار (لغات‌قرآن)، اقرار.

قَرار (به فتح قاف) از واژگان نهج البلاغه به معنای ثبات و محل استقرار است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند:

اِقرار (به کسر الف) به معنای اثبات شی‌ء است.
اِستِقرار (به کسر الف و تاء) به معنای ثابت شدن است.
مُستَقَّر (به ضم میم و فتح تاء و قاف) به معنای محلّ قرار گرفتن.

حضرت علی (علیه‌السلام) درباره زهد خودش، خوارج و … از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای قَرار و مشتقات آن
۲ – کاربردها
۲.۱ – قَرَّتْ – نامه ۴۵ (درباره زهد)
۲.۲ – قَرَّتْ – خطبه ۳ (شقشقه‌ای)
۲.۳ – فَأَقِرَّهُ – حکمت ۲۶۱ (مشورت به عمر)
۲.۴ – یُقارّوا – خطبه ۳ (عهد علماء)
۲.۵ – قَراراتِ – خطبه ۵۹ (خوارج)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای قَرار و مشتقات آن

قَرار

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۸۵۱.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۳، ص۴۵۴.

به معنای ثبات و محل استقرار آمده است.
راغب گوید: اصل آن از قرّ (بر وزن قفل) به معنای سرماست، سرما مقتضی سکون است چنانکه حرارت مقتضی حرکت است.

[۳] راغب اصفهانی، المفردات فی غریب القرآن-دار القلم، ج۱، ص۶۶۲.

اِقرار به معنای اثبات شی‌ء است.
اِستِقرار به معنای ثابت شدن است.
مُستَقَّر به صیغه فاعل به معنای محلّ قرار گرفتن آمده است.

۲ – کاربردها

به برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – قَرَّتْ – نامه ۴۵ (درباره زهد)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره زهد خودش فرموده است:
«وَ یَأْکُلُ عَلِیٌّ مِنْ زادِهِ فَیَهْجَعَ؟ قَرَّتْ إِذاً عَیْنُهُ إِذا اقْتَدَى بَعْدَ السِّنینَ الْمُتَطاوِلَهِ بِالْبَهیمَهِ الْهامِلَهِ.»

[۴] السید الشریف الرضی، نهج البلاغه ت الحسون، ص۶۸۴، نامه ۴۵.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۸۳، نامه ۴۵.

[۶] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص۴۲۰، نامه ۴۵.

«على هم باید از این زاد و توشه بخورد و به استراحت پردازد؟! در این صورت چشمش روشن باد که پس از سال‌ها عمر به چهارپایان رها شده و گوسفندانى که در بیابان مى‌چرند اقتدا کرده است.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۶۵۷.

[۸] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۱۶۹.

(شرح‌های نامه:

[۹] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۱۹۴.

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۱۰، ص۲۳۲.

[۱۱] هاشمی خویی، حبیب الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۲۰، ص۱۲۳.

[۱۲] ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۱۶، ص۲۹۴.

)

«قرّت عینه» یعنی چشمش آرام گرفت کنایه از شادی و سرور است، آمدن این کلمه در اینجا به عنوان استهزاء است: یعنی علی بن ابی‌طالب از توشه خود بخورد تا سیر شده و آرام گیرد، در این صورت چشمش روشن که بعد از سال‌های طولانی تازه به چهارپائی رها شده در چریدن، پیروی کرده است، محمد عبده: «قرّت اذا عینه» را به سرد شدن چشم در اثر مردن معنا کرده است یعنی چشمش از سردی بمیرد و از دنیا برود، صبحی صالح نیز که اغلب عین کلمات عبده را می‌آورد، چنان گفته است ولی ابن میثم مانند ما معنا کرده و این قابل قبول است.

۲.۲ – قَرَّتْ – خطبه ۳ (شقشقه‌ای)

آن‌گاه که ابن عباس خواهش کرد فرمایش خود را ادامه دهد فرمود:
«هَیهاتَ یابْنَ عَبّاس! تِلْککَ شِقْشِقَهٌ هَدَرَتْ ثُمَّ قَرَّتْ.»

[۱۳] السید الشریف الرضی، نهج البلاغه ت الحسون، ص۴۷، خطبه ۳.

[۱۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۳۲، خطبه ۳.

[۱۵] صبحی صالح، نهج البلاغه، ص، خطبه ۳.

یعنی «هیهات که سخن را ادامه دهم آن شقشقه‌ای بود که به صدا درآمد و سپس آرام گرفت.»

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۴۱.

[۱۷] ابن میثم بحرانی، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۵۰۵.

(شرح‌های خطبه:

[