پاورپوینت کامل فضل بن حسن طبرسی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فضل بن حسن طبرسی (مقاله‌دوم) دارای ۴۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فضل بن حسن طبرسی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فضل بن حسن طبرسی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل فضل بن حسن طبرسی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: فضل بن حسن طبرسی.

فضل بن حسن طبرسی (حدود ۴۷۰ ـ ۵۴۸ هـ.ق) از بزرگ‌ترین مفسران شیعه در سده ششم (هجری قمری) است.
او صاحب تفسیر مشهور مجمع‌البیان است و از عالمان جامع‌الاطراف در حوزه‌های قرآن، فقه، کلام، نحو، ریاضیات به‌شمار می‌آید.
اصالتاً از تفرش (در ناحیه‌ای میان کاشان و اصفهان) بود و پس از تحصیل در طوس، بیشتر عمر خود را در سبزوار سپری کرد و آثار علمی خود را در همان‌جا نگاشت.
ایشان از محضر علمایی مانند پسر شیخ طوسی، به مفید رازی و حسن بن حسین بن بابویه قمی رازی بهره علمی برد.
وی شاگردانی چون فرزندش رضی‌الدین حسن، ابن شهرآشوب،قطب‌الدین راوندی و شیخ منتجب‌الدین تربیت کرد.
او با تربیت شاگردان زیادی نقشی محوری در انتقال معارف شیعه به نسل‌های بعد ایفا کرد.
عالمان متأخر همچون قاضی نوراللّه شوشتری، علامه امینی، افندی و شیخ منتجب‌الدین، وی را از بزرگان موثق، زاهد، فاضل و صاحب‌نظر در علوم اسلامی دانسته‌اند.
با وجود هم‌زمانی او با حکومت سلجوقیان سنی‌مذهب، وی از آزادی نسبی برای نشر معارف شیعی برخوردار بود.
آثارش تا امروز نیز مرجع و محل استناد در تفسیر و دیگر علوم اسلامی باقی مانده‌ است.
مهم‌ترین اثر او، مجمع‌البیان فی تفسیرالقرآن تفسیری جامع و روش‌مند است.
این تفسیر به‌دلیل تلفیق شیوه‌های تفسیری شیعه و بهره‌گیری از منابع نحوی و ادبی، مورد توجه علما از مذاهب گوناگون قرار گرفته است.
دیگر آثار او چون اعلام الوری، جوامع‌الجامع، مشکاه الانوار، اسرار الائمه و الکافی الشافی،حوزه‌هایی چون زندگانی معصومان، اخلاق، دعا، نحو و کلام را دربرمی‌گیرند.
یشتر نویسندگان سال وفات وی را در ۵۴۸ (هجری قمری) و در سبزاوار آورده‌اند.
آرامگاه او در مشهد و در جوار حرم امام رضا (علیه‌السلام) قرار دارد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی فضل بن حسن طبرسی
۲ – جایگاه علمی
۳ – اساتید
۴ – شاگردان
۵ – اوضاع اجتماعی و فرهنگی عصر او
۶ – جایگاه نزد علما
۷ – آثار
۸ – وفات
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معرفی فضل بن حسن طبرسی

ابوعلی فضل بن حسن بن فضل طبرسی سبزواری رضوی برخی وی را اهل طبرستان و برخی دیگر اهل تفرش (در استان مرکزی) می دانند.

[۱] کریمیان، حسین، طبرسی و مجمع البیان، ج۱، ص۱۶۷.

از آن‌جا که ابن فندق «طبر» را مکانی بین کاشان و اصفهان و فضل را از مردم این محل می‌داند

[۲] بیهقی، ابوالحسن، تاریخ بیهق، ص۴۳۷.

که منظور همان تفرش است، نظر دوم تأیید می‌گردد.
بر اساس آن‌چه در مجمع البیان آمده و نگارش این کتاب در شصت سالگی بوده و سال پایان آن را نیز ۵۳۰ (هجری قمری) ذکر کرده است،

[۳] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، ج۱، ص۳۴.

می‌توان زمان تولدش را دهه شصت قرن پنجم (هجری قمری) گمانه زد؛ چنان‌که از کتاب جوامع الجامع نیز چنین چیزی به‌دست می‌آید.

[۴] طبرسی، فضل بن حسن، جوامع الجامع، ج۱، ص۳.

او که دوران رشد و بالندگی‌اش را در طوس پشت سر نهاده بود، در سال ۵۲۳ (هجری قمری) به‌سبزوار سفر کرد و تا پایان عمر در آن‌جا ماندگار شد و بیشتر تألیفات خود را در آن‌جا به رشته تحریر درآورد.

۲ – جایگاه علمی

طبرسی به طوری که از نوشته‌هایش بر می‌آید، در علوم گوناگون دستی داشته است. ابن فندق وی را در علم نحو یکتا و بی‌مانند در عصر خود و کتاب المقتصد را گواه آن می‌دانسته و می‌افزاید اشعار بسیاری داشته که در دوران جوانی سروده است.
همچنین وی را از دانشمندان سرشناس در علوم جبر، مقابله و حساب به‌شمار آورده

[۵] بیهقی، ابوالحسن، تاریخ بیهق، ص۴۳۷.

و این عالم بزرگوار در فقه مجتهد،

[۶] شوشتری، سید نورالله، مجالس المؤمنین، ج۱، ص۴۹۰.

در کلام صاحب رأی

[۷] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۴، ص۳۴۰.

و در تفسیر حجت برای شیعیان بوده است.

[۸] قزوینی رازی، عبدالجلیل، النقض، ص۲۶۳.

۳ – اساتید

سبزواری از محضر علمای بسیاری دانش آموخت ازجمله: ابوعلی حسن بن محمد بن حسن طوسی پسر شیخ طوسی،

[۹] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ص۸، ص۳۹۸.

[۱۰] موسوی خوانساری، محمدباقر، روضات الجنات، ج۵، ص۳۸۵.

ابوالوفاء عبدالجبار بن عبداللّه بن علی نیشابوری رازی ملقب به مفید رازی که از شیخ طوسی روایت می‌کرده است،

[۱۱] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ص۸، ص۳۹۸.

[۱۲] امینی ، عبدالحسین، شهداء و الفضیله، ص۴۵.

حسن بن حسین بن بابویه قمی رازی جد شیخ منتجب‌الدین،

[۱۳] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ص۸، ص۳۹۸.

موفق‌الدین حسین بن فتح واعظ بکرآبادی جرجانی،

[۱۴] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ص۸، ص۳۹۸.

ابوالفتح عبداللّه بن عبدالکریم بن هوازن قشیری که صحیفه رضا (علیه‌السلام) را از او روایت کرده

[۱۵] شیخ حر عاملی، وسائل الشیعه، ج۲۰، ص۵۹.

و موفق بن عبداللّه عارف نوقانی از علمای عامه.

۴ – شاگردان

رضوی دانش‌آموختگان مکتبش فراوان هستند که برخی از آنان عبارت‌اند از: فرزندش رضی الدین ابونصر حسن بن فضل بن حسن طبرسی صاحب کتاب مکارم الاخلاق،

[۱۶] افندی، عبدالله بن عیسی‌بیگ، ریاض العلماء، ج۴، ص۳۴۱.

ابوجعفر محمد بن علی بن شهر آشوب،

[۱۷] ابن شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل ابی‌طالب، ج۱، ص۱۳. ‌

شیخ منتجب‌الدین علی بن عبیداللّه بن حسن بن حسین بن بابویه قمی،

[۱۸] ابن بابویه، منتجب‌الدین، الفهرست، ج۱، ص۳۳.

ضیاءالدین فضل اللّه بن علی بن عبیداللّه راوندی و قطب‌الدین سعید بن هبه اللّه بن حسن راوندی.

[۱۹] مؤسسه آل البیت، مجله تراثنا، ج۳۵، ص۱۶۵.

۵ – اوضاع اجتماعی و فرهنگی عصر او

طبرسی در عهد سلجوقیان و هم‌عصر ملکشاه، برکیارق، محمد پسر ملکشاه و سلطان سنجر بوده است. با وجود این‌که سلجوقیان سنی‌مذهب بودند، خواجه نظام الملک وزیر ملکشاه اوضاع و احوال را به گونه‌ای تغییر داده بود که شیعیان آزادانه به فعالیت و انجام مراسم مذهبی خود می‌پرداختند.

[۲۰] کریمیان، حسین، طبرسی و مجمع البیان، ج۱، ص۱۵.

این وضع بعد از خواجه نیز ادامه پیدا کرد. فتنه اسماعیلیان در زمان محمدشاه و حمله غزها در عهد سنجر از مهم‌ترین حوادث روزگار وی به‌شمار می‌آید.

[۲۱] کریمیان، حسین، طبرسی و مجمع البیان، ج۱، ص۱۵.

اوضاع فرهنگی ایران در عصر ایشان در اوج و ترقی بوده و علوم شرعی و ادبی به حد کمال رسید و کتب عمده‌ای در این زمینه تألیف شد. مدارس شیعه در شهرهایی مانند قم، ری، کاشان، آبه، ورامین، ساری و سبزوار وجود داشت.

[۲۲] کریمیان، حسین، طبرسی و مجمع البیان، ج۱، ص۱۵.

از علمای بزرگ هم‌عصر این عالم بزرگوار می‌توان به خطیب بغدادی، غزالی، زمخشری، سمعانی، عبدالجلیل رازی قزوینی و ابوالفتوح رازی اشاره کرد.
شیعیان در عصر وی در اقتدار کامل بودند، حتی برخی از آنان به مقام وزارت نیز دست یافتند. شاهان سلجوقی، به بزرگان و علمای شیعه با نظر احترام می‌نگریستند.

[۲۳] کریمیان، حسین، طبرسی و مجمع البیان، ج۱، ص۱۵.

۶ – جایگاه نزد علما

قزوینی، ابوعلی طبرسی را معتمد و امین می‌داند و از شیعیان امامیه می‌خواهد اگر از مفسران خود می‌خواهند لافی زنند، از تفسیر محمدباقر (علیه‌السلام)، از قول جعفر صادق (علیه‌السلام) و از تفسیر خواجه ابوعلی طبرسی و دیگران استفاده کنند.

[۲۴] قزوینی رازی، عبدالجلیل، النقض، ص۲۸۵.

رجال شناسان شیعه به اتفاق، او را از عالمان بزرگ شیعه شمرده‌اند. شیخ منتجب‌الدین ایشان را موثق، فاضل، زاهد، باتقوا و بزرگ قوم توصیف کرده است.

[۲۵] ابن بابویه، منتجب‌الدین، الفهرست، ج۱، ص۹۷.

قاضی نوراللّه شوش