پاورپوینت کامل وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم (زیارت جامعه کبیره)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم (زیارت جامعه کبیره) دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم (زیارت جامعه کبیره)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم (زیارت جامعه کبیره) :

منبع: پاورپوینت کامل وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم (زیارت جامعه کبیره)

مقالات مرتبط: فَصْلَ الخِطاب (مفردات‌قرآن).

وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم

و فصل الخطاب، نزد شماست

فراز وَ فَصْلُ الْخِطابِ عِنْدَکُم در زیارت جامعه کبیره، اهل بیت (علیهم‌السّلام) را، به عنوان کسانی که فصل الخطاب نزد آنهاست، معرفی می‌کند.

فهرست مندرجات

۱ – واژه‌شناسی
۲ – شرح فراز
۳ – معانی فصل الخطاب
۳.۱ – نیکو سخن گفتن
۳.۲ – قوانین مقبول
۳.۳ – داوری بر اساس واقع
۳.۳.۱ – داوری داوود
۳.۳.۲ – داوری داوود در مثنوی
۳.۳.۳ – داوری معصومان
۳.۴ – علم به همه زبان‌ها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – واژه‌شناسی

فَصْل: جدا، جدا کننده. «الفصل: بون ما بین الشیئین»

[۱] فراهیدی، خلیل بن احمد، العین، ج۷، ص۱۲۶.

«الحاجز بین الشیئین».

[۲] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱۱، ص۵۲۱.

الخِطاب: سخن گفتن رویا روی. «الخطاب: مُراجَعَه الکلام».

[۳] ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، ج۱، ص۳۶۱.

۲ – شرح فراز

یکی از ویژگی‌های اهل بیت (علیهم‌السّلام)، فصل الخطاب بودنِ ایشان است. بررسی این عبارت از زیارت، نیازمندِ شناخت نکته‌ای ادبی است؛ زیرا فصل الخطاب، مضاف و مضافٌ اِلیه است، ولی در حقیقت، صفتِ «فصل» به موصوفِ خود «الخطاب»، اضافه شده است و باید آن را چنین بررسی نماییم: «الخطابُ الفصل»، یعنی خطابی که «فصل؛ جدا کننده» بودن، از مهم‌ترین ویژگی‌های آن است و در نگاه ابتدایی، یعنی سخن گفتن برای دیگران، به گونه‌ای که عبارات آن، جدا جدا و شِمرده باشد.
عبارت «فصل الخطاب»، به آیاتی از قرآن کریم، اشاره دارد که [در آنها] خداوند، در یادکرد از عنایاتی که به داوود (علیه‌السّلام) عطا کرده، فصل الخطاب بودن سخنانش را نیز برشمرده است:

(وَ اذْکُرْ عَبْدَنَا دَاوُودَ ذَا الْاَیْدِ اِنَّهُ اَوَّابٌ اِنَّا سَخَّرْنَا الْجِبَالَ مَعَهُ یُسَبِّحْنَ بِالْعَشِیِّ وَ الْاءِشْرَاقِ وَ الطَّیْرَ مَحْشُورَهً کُلٌّ لَّهُ اَوَّابٌ وَ شَدَدْنَا مُلْکَهُ وَءَاتَیْنَـهُ الْحِکْمَهَ وَ فَصْلَ الْخِطَابِ)

[۴] ص/سوره۳۸، آیه۱۷-۲۰.

«و بنده ما، داوودِ نیرومند را یاد کن، که او بسی بازگردنده [به سوی ما] بود. همانا ما کوه‌ها را رام ساختیم که شبانگاه و بامداد، همراه با او تسبیح می‌کردند؛ و نیز پرندگان، [رام و] فراهم آمده، همه او را فرمان بُردار و بازگردنده [به آواز خود با وی به تسبیح] بودند، و پادشاهی‌اش را استوار کردیم و به او، حکمت و فصل الخطاب را دادیم».
با تامّل در ویژگی‌های داوود (علیه‌السّلام)، اهمّیت فصل الخطاب بودن سخن، نمایانده می‌شود؛ زیرا داوودِ پیامبر، به اوج بندگی خدا رسیده بود و از سویی، کوه‌ها و پرندگان، در تسبیح‌گوییِ خداوند، با او هم نوا می‌شدند و پادشاهی‌اش، خلل ناپذیر بود و آن‌گاه، به «حکمت» و «فصل الخطاب» دست یازید.
بنابراین، فصل الخطاب، هدیه‌ای الهی است که از سوی حق تعالی، ارزانی می‌شود و بنا بر اعتقاد شیعه، پروردگار، همان فصل الخطاب بودن را به اهل بیت (علیهم‌السّلام) نیز عنایت کرده و آنان، از این نعمتِ سِترگ، بهره‌مند شده‌اند. اینک، مفهوم فصل الخطاب و چگونگیِ فصل الخطاب بودن پیشوایان در اسلام را بررسی می‌نماییم.

۳ – معانی فصل الخطاب

فصل الخطاب، اصطلاحی قرآنی است و از این رو، در متون دینی به گونه‌های مختلف، تبیین شده است. مهم‌ترین معانی فصل الخطاب، عبارت‌اند از:

۳.۱ – نیکو سخن گفتن

تعبیر «فصل الخطاب»، به معنای سخن جدا و یا جدا کننده، با معنای لغوی آن، سازگار است. در زبان عربی، به عبارت «امّا بعد»، فصل الخطاب گفته می‌شود؛ زیرا نویسنده یا گوینده، پس از حمد و ثنای الهی، سخن اصلی خود را با «امّا بعد»، آغاز می‌کند و بدین‌سان، سخنان خود را از عباراتی که در مقدّمه آورده، جدا می‌سازد. این شیوه سخن گفتن، بر زیباییِ کلام می‌افزاید و شنونده، از سخنان منظّم و شمرده گوینده، لذّت می‌برد.
اهل بیت (علیهم‌السّلام) نیز که تمامِ سخنانشان نیکو بود، به نیکویی هم سخن می‌گفتند و سخنان خود را جدا جدا، به گونه‌ای که شنوندگان، تمامِ مفاهیم آن را به گوش جان می‌نوشیدند، بیان می‌کردند. درباره امامِ اهل بیت، پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، نوشته‌اند:
«کَانَ کَلامُ رَسولِ اللّه ِ (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) کَلامَا فَصلاً یَفهَمُهُ کُلُّ مَن سَمِعَهُ»

[۵] سجستانی، سلیمان بن الاشعث، سنن ابی داوود، ج۴، ص۲۶۱، ح۴۸۳۹.

گفتار پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)، سخن گفتن با فاصله [و آشکار] بود. هر کس آن را می‌شنید، می‌فهمید.
و در توصیف دیگری از سخن گفتن ایشان، آمده است: «کَانَ… یَتَکَلَّمُ بِجَوامِعِ الکَلامِ فَصْلاً لا فُضُولَ فیهِ وَ لا تَقصِیرَ»

[۶] شیخ صدوق، معانی الاخبار، ص۸۱.

[پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم)]… کوتاه و پُرمعنا و با فاصله، سخن می‌گفت، بی آن که در آن، فزونی یا کاستی باشد.
سخنان اهل بیت (علیهم‌السّلام)، جامع بود و شنونده، از مطالب آنان، بهره کافی را می‌بُرد و پشت سرِ هم و مبهم، سخن نمی‌گفتند که شنوندگان، از فهم آن ناتوان باشند. بنابراین، نخستین مفهومِ فصل الخطاب، به چگونگی سخن گفتن امامان (علیهم‌السّلام) اشاره دارد.

۳.۲ – قوانین مقبول

دومین معنای «فصل الخطاب»، قوانینی است که دو طرف نزاع، آن را بپذیرند و منازعه و درگیری بر پایه آن، خاتمه یابد. این قوانین، در داوری‌ها و محاکمه، بسیار کارگشاست. بنابراین، به این قوانینِ ثابت، فصل الخطاب می‌گوییم؛ زیرا حق را از باطل در دادگاه، جدا می‌کند. در تفسیر آیه وَءَاتَیْنَـهُ الْحِکْمَهَ وَ فَصْلَ الْخِطَابِ گفته‌اند: «فَصْل الخطاب هُو قوله: البَیِّنَه عَلَی المُدَّعی والْیَمین عَلَی المُدَّعی عَلَیه»

[۷] قطب راوندی، سعید بن هبه‌الله، فقه القرآن، ج۲، ص۹.

[۸] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، قصص الانبیاء، ج۲، ص۲۷۱.

فصل الخطاب، همان جمله‌ای است که: بیّنه [و دلیل] بر عهده خواهان است و سوگند، بر عهده خوانده.
جمله «البیّنه علی المدّعی» که امروزه نیز پُرکاربرد است و هر ادّعا کننده‌ای باید برای اثباتِ سخن خویش، دلیل محکمی بیاورد، نمونه‌ای از فصل الخطاب است. گویا نخستین بار امیرمؤمنان علی (علیه‌السّلام)، فصل الخطاب را چنین معنا کرده است.

[۹] ثقفی، ابراهیم بن محمد، الغارات، ج۲، ص۶۷۵.

به هر حال، قوانین الهی که پایان دهنده همه منازعات‌اند، نمونه روشنی از «فصل الخطاب» هستند.

۳.۳ – داوری بر اساس واقع

به داوری بر اساس واقعیّت و آنچه اتّفاق افتاده است، فصل الخطاب می‌گویند. این‌گونه از قضاوت، در پاره‌ای موارد، در زمان داوود (علیه‌السّلام) رُخ داد و بر پایه برخی روایات، امیرمؤمنان (علیه‌السّلام) نیز در مواردی بس‌ اندک، چنین قضاوت کرده است؛ ولی در زمانِ ظهور بقیّه اللّه الاعظم، تمامِ قضاوت‌ها بر اساسِ واقعیّت خواهد بود. در این‌گونه قضاوت، قاضی به قوانین ظاهری توجّهی نمی‌کند و بر اساس دانش الهی خود، از حقایق آگاه می‌شود و حکم نهایی را صادر می‌کند.

۳.۳.۱ – داوری داوود

برای نمونه، در زمان داوود (علیه‌السّلا