پاورپوینت کامل فرماندهی در نظام توحیدی (فقه سیاسی)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فرماندهی در نظام توحیدی (فقه سیاسی) دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فرماندهی در نظام توحیدی (فقه سیاسی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فرماندهی در نظام توحیدی (فقه سیاسی) :

منبع: پاورپوینت کامل فرماندهی در نظام توحیدی (فقه سیاسی)

فرماندهی در نظام توحیدی بر مجموعه‌ای از اصول الهی و اخلاقی استوار است.
این اصول شامل حکمت در سازمان‌دهی، عدالت و قسط، برابری و نفی تبعیض در روابط و محوریت فرمانده به‌ عنوان قطب هدایت است.
شورا، احترام به آزادی انسان، قاطعیت برخاسته از ایمان و اخوت اسلامی از پایه‌های اصلی رفتار فرماندهی به‌ شمار می‌آیند.
رهبری توحیدی بر حاکمیت ارزش‌های الهی، نفی اکراه، فروتنی در برابر مکتب و عطوفت نسبت به نیروها تأکید دارد.
نظارت دقیق بر کارگزاران، رعایت معیارهای سخت‌گیرانه در گزینش و اسوه بودن فرمانده در رفتار و سبک زندگی از دیگر ارکان این نظام است.

فهرست مندرجات

۱ – اصول رهبری در نظام توحیدی
۱.۱ – حکمت به عنوان الگوى نظام آفرینش
۱.۲ – عدالت و قسط
۱.۳ – برابرى و نفى تبعیض
۱.۴ – قطبیت و مرکزیت
۱.۵ – هدایت
۱.۶ – اصل شورا
۱.۷ – احترام به افکار و آزادى‌ها
۱.۸ – قاطعیت
۱.۹ – اخوت اسلامى پایه مناسبات اجتماعى
۱.۱۰ – اصالت و حاکمیت ارزش‌هاى اسلامى
۱.۱۱ – نفى تحمیل و اکراه
۱.۱۲ – ذوب در مکتب و تشکیلات
۱.۱۳ – عطوفت و مهرورزى به مردم
۱.۱۴ – مسئولیت خواستن
۱.۱۵ – مراعات معیار گزینش
۱.۱۶ – اسوه بودن
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – اصول رهبری در نظام توحیدی

رهبری نظامى در نظام توحیدى مبتنى بر یک سلسله اصول کلى است که توجه به این اصول ضرورى است.
اصولى که در نظام توحیدى، رهبرى نظامى مبتنى بر آن است را مى‌توان به این صورت برشمرد:

۱.۱ – حکمت به عنوان الگوى نظام آفرینش

رهبرى در یک تشکیلات اسلامى بر پایه تفکر توحیدى، باید براساس اصل حکمت، که الگوى نظام آفرینش است استوار باشد.
به این معنا که در تشکیلات اجتماعى تمامى اعضاء، بخش‌ها و نیروهاى فعال باید با هدف و هرکدام در جاى مناسب و در رابطه مستقیم و منطقى با هدف‌هاى کلى و با حفظ مناسبات لازم دریافت کلى آن به کار مناسب گمارده شوند.
نظام اجتماعى و تشکیلات، آن‌گونه که نظام احسن در آفرینش دیده مى‌شود، حکیمانه برقرار شود.
زیرا با دید توحیدى، حکمت در تدبیر جهان الگویى از رهبرى کامل در سازمان بزرگ جهان هستى است و در قرآن کریم متجاوز از نود مورد به صفت حکیم اشاره شده است.
انسان خلیفه خدا در زمین و نماینده خدا در برقرارى حکمت در زندگى، جامعه و اداره زمین است و مدیریت و رهبرى توحیدى، از حکمت جداپذیر نیست.

۱.۲ – عدالت و قسط

عدالت در آفرینش که الگویى کامل براى شیوه صحیح رهبرى در سازمان‌هاى بشرى است به این معنا خواهدبود که استحقاق و شایستگى هیچ موجودى مهمل گذاشته نشده و خداوند عادل به هرکس هرچه را که استحقاق آن را داشته داده است.

(قَالَ رَبُّنَا الَّذِی أَعْطَى کُلَّ شَیْءٍ خَلْقَهُ ثُمَّ هَدَى)

[۱] طه/سوره۲۰، آیه۵۰.

عدالت به این معنا ملازم با مساوات نیست، بلکه بر محور حق و براساس رعایت استحقاق‌هاست و تبعیض به معنى تفاوت در عطا نسبت به دو موجود متساوى در استحقاق ظلم است.
فرماندهى و رهبرى در نظام اسلامى در خط دو هدف اساسى (عدالت و قسط) عمل مى‌کند و جدا شدن از این اصل به مثابه خروج نظام از خصلت توحیدى و افتادن در گرداب شرک و کفر است.

(وَ مَن لَّمْ یَحْکُم بِمَا أَنزَلَ اللّهُ فَأُوْلَئِکَ هُمُ الْکَافِرُونَ)

[۲] مائده/سوره۵، آیه۴۴.

۱.۳ – برابرى و نفى تبعیض

برابرى و نفى تبعیض که در ابعاد مختلف مطرح مى‌شود:

الف – برابرى در نژاد؛

(… خَلَقَکُم مِّن نَّفْسٍ وَاحِدَهٍ ثُمَّ جَعَلَ مِنْهَا زَوْجَهَا…)

[۳] زمر/سوره۳۹، آیه۶.

ب – نفى تبعیض در قدرت؛

(وَ قَالُوا نَحْنُ أَکْثَرُ أَمْوَالًا وَ أَوْلَادًا وَ مَا نَحْنُ بِمُعَذَّبِینَ • قُلْ إِنَّ رَبِّی یَبْسُطُ الرِّزْقَ)

[۴] سبأ/سوره۳۴، آیه۳۵- ۳۶.

ج – برابرى در بهره‌هاى اجتماعى و عمومى؛
«انى لا ارى فى هذا الفىء فضیله لبنى اسماعیل»

[۵] حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، ج۱۵، ص۱۰۷.

د – برابرى در تعمیم حقوق و وظایف؛
«فَالْحَقُّ لاَ یَجْرِی لِأَحَدٍ إِلاَّ جَرَی عَلَیْهِ وَ لاَ یَجْرِی عَلَیْهِ إِلاَّ جَرَی لَهُ»

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۳۳۳، خطبه ۲۱۶.

ه – یکسان بودن در حق‌طلبى؛
«فَلْیَکُنْ أَمْرُ النَّاسِ عِنْدَکَ فِی الْحَقِّ سَوَاءً»

[۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۴۹، نامه ۵۹.

مسئله برابرى و نفى تبعیض در نظام اسلامی در شیوه رهبرى تا آن‌جا پیشرفته است که به صورت یک شعار براى رهبری اسلامی درآمده است.
«وَ عَلِمُوا أَنَّ النَّاسَ عِنْدَنَا فِی الْحَقِّ أُسْوَهٌ»؛

[۸] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۶۱، نامه ۷۰.

۱.۴ – قطبیت و مرکزیت

فرمانده باید در یک تشکیلات نظامى محور و قطب عملیات باشد.
جایگاه یک فرمانده اسلامى به مثابه نقش رهبر اسلامى در مرکز ایدئولوژیک جامعه است که چون قطبى جامعه را بر محور مکتب به حرکت در مى‌آورد.
«وَ إِنَّهُ لَیَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّی مِنْهَا مَحَلُّ الْقُطْبِ مِنَ الرَّحَی»

[۹] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۸، خطبه ۳.

۱.۵ – هدایت

اصالت در رهبرى توحیدى به رشد و تعالى انسان‌ها و هدایت جامعه به سوى هدف غایى آفرینش و شکوفایى استعدادهاى فرد و جامعه بشرى مى‌انجامد:

(وَ جَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّهً یَهْدُونَ بِأَمْرِنَا)

[۱۰] انبیاء/سوره۲۱، آیه۷۳.

تعلیم و تزکیه از اهداف عالیه انبیا است و رهبرى در جامعه اسلامى از آن تفکیک‌ناپذیر است.

۱.۶ – اصل شورا

در فرماندهى اسلامى اصل شورا به عنوان زیربنا

(وَ أَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ)

[۱۱] شوری/سوره۴۲، آیه۳۸.

و به صورت یک اصل الزامى مقرر شده است

(وَ شَاوِرْهُمْ فِی الأَمْرِ)

؛

[۱۲] آل عمران/سوره۳، آیه۱۵۹.

۱.۷ – احترام به افکار و آزادى‌ها

این اصل ناشى از حاکمیتى است که خداوند به انسان نسبت به سرنوشت او داده و او را در عقیده و عمل اختیار بخشیده است.

(إِنَّا هَدَیْنَاهُ السَّبِیلَ إِمَّا شَاکِرًا وَ إِمَّا کَفُورًا)

[۱۳] انسان/سوره۷