پاورپوینت کامل فِسْق (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فِسْق (مفردات‌قرآن) دارای ۲۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فِسْق (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل فِسْق (مفردات‌قرآن) :

منبع: فِسْق (قاموس قرآن (جلد ۵))

مقالات مرتبط: فسق (لغات‌قرآن)، فِسْق (مفردات‌نهج‌البلاغه)، فسق.

فِسْق (به کسر فاء و سکون سین) از واژگان قرآن کریم به معنای خروج از حق است.
جمع آن فُسوق (به ضم فاء) می‌باشد.
مشتقات فِسْق که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

فَفَسَقَ‌ (به فتح فاء و سین) به معنای اطاعت نکرد؛

لَفِسْقٌ‌ (به کسر فاء و سکون سین) به معنای فسق و خروج از شرع است؛

لا فُسُوقَ‌ (به ضم فاء و سین) به معنای خروج از طاعت خدا؛

الْفُسُوقُ‌ (به ضم فاء و سین) به معنای فسق؛

فاسِقٌ‌ (به کسر سین) به معنای فاسق است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای فِسْق
۲ – کاربردها
۲.۱ – فَفَسَقَ‌ (آیه ۵۰ سوره کهف)
۲.۲ – لَفِسْقٌ‌ (آیه ۱۲۱ سوره انعام)
۲.۳ – لا فُسُوقَ‌ (آیه ۱۹۷ سوره بقره)
۲.۴ – الْفُسُوقُ‌ (آیه ۱۱ سوره حجرات)
۲.۵ – فاسِقٌ‌ (آیه ۶ سوره حجرات)
۲.۵.۱ – شأن نزول آیه
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای فِسْق

فِسْق

[۱] قرشی بنابی، علی اکبر، قاموس قرآن، ج۵، ص۱۷۶.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۳۶.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۵، ص۲۲۸.

(بر وزن قِشْر) به معنای خروج از حق است.
اهل لغت گفته‌اند: «فَسَقَتِ‌ الرّطبه عن قشرها» خرما از غلاف خود خارج شد.

[۴] ابن فارس، احمد، معجم مقاییس اللغه، ج۴، ص۵۰۲.

به تصریح راغب فِسْق شرعى از همین ریشه است.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۳۶.

در مصباح و اقرب گفته به قولى آن به معنى خروج شى‌ء از شى‌ء على وجه الفساد است.

[۶] فیومی، احمد بن محمد، مصباح المنیر، ص۴۷۳.

[۷] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۴، ص۱۶۴.

۲ – کاربردها

به مواردی از فِسْق که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – فَفَسَقَ‌ (آیه ۵۰ سوره کهف)

فِسق و فُسوق خروج از حق است چنان‌که درباره ابلیس فرموده:

(کانَ مِنَ الْجِنِ‌ فَفَسَقَ‌ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ‌)

[۸] کهف/سوره۱۸، آیه۵۰.

یعنى: «او از جنّ بود و از دستور خدایش خارج شد و اطاعت نکرد.»

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۵۲.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۲۵.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۸۰.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۳۴.

۲.۲ – لَفِسْقٌ‌ (آیه ۱۲۱ سوره انعام)

کافر فاسق است که بالتّمام از شرع خارج شده و گناهکار فاسق است که به نسبت گناه از شرع و حق کنار رفته است:

(وَ لا تَأْکُلُوا مِمَّا لَمْ یُذْکَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَ إِنَّهُ‌ لَفِسْقٌ‌)

[۱۳] انعام/سوره۶، آیه۱۲۱.

«از آن‌چه نام خدا در وقت ذبح آن ذکر نشده نخورید، خوردن آن فسق و خروج از شرع است.»

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۵۹.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۳۳.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۵۲.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۵۳.

ظاهرا ضمیر «انه» به «اکل» راجع است. و یا آن ذبیحه کارى خارج از شرع است.

۲.۳ – لا فُسُوقَ‌ (آیه ۱۹۷ سوره بقره)

(فَلا رَفَثَ وَ لا فُسُوقَ‌ وَ لا جِدالَ فِی الْحَجِ‌)

[۱۸] بقره/سوره۲، آیه۱۹۷.

«در حج جماع، خروج از طاعت خدا و مجادله نیست.»

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۱۱۶.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۸۵.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۵۱.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۲۴.

در روایات فُسوق به «کذب» و جدالِ به «لا و اللّه و بلى و اللّه» تفسیر شده است.

۲.۴ – الْفُسُوقُ‌ (آیه ۱۱ سوره حجرات)

(بِئْسَ الِاسْمُ‌ الْفُسُوقُ‌ بَعْدَ الْإِیمانِ‌)

[۲۳] حجرات/سوره۴۹، آیه۱۱.

«بد ذکرى است ذکر مردم با فسق پس از ایمان آوردن آن‌ها.»

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۴۸۲.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۲۲.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن،