پاورپوینت کامل فَرْق (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل فَرْق (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل فَرْق (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل فَرْق (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: فَرْق (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: فَرْق (مفردات‌قرآن)، یَفْرَقُونَ (لغات‌قرآن).

فَرْق (به فتح فاء و سکون راء) از واژگان نهج البلاغه به معنای جدا کردن است.
موارد زیادى از آن در «نهج البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای فَرْق
۲ – کاربردها
۲.۱ – فَرِقَتْ – حکمت ۲۲۵ (توصیف زنان)
۲.۲ – بِفِرَاقِ – حکمت ۱۸۱ (نعمت)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای فَرْق

فَرْق:

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۸۱۵.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۳۲.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۵، ص۲۲۴.

به معنای جدا کردن است.

[۴] ابن فارس، احمد، معجم مقاییس اللغه، ج۴، ص۴۹۳.

راغب در مفردات می‌گوید: فرق قریب به فلق است لیکن فلق به اعتبار شکافته شدن و فرق به اعتبار انفصال و جدائى گفته مى‌شود.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۳۲.

فَرَق (به فتح فاء و راء) (بر وزن شرف) فزع و ترسیدن است.

[۶] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۶۳۴.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در نهج البلاغه به کار رفته است، شرح ذیل می باشد:

۲.۱ – فَرِقَتْ – حکمت ۲۲۵ (توصیف زنان)

امیرالمومنین (علیه‌السلام) درباره صفت زنان فرموده:
«وَ إِذا کانَتْ جَبانَهً فَرِقَتْ مِنْ کُلِّ شِیْء یَعْرِضُ لَها.»

[۷] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۸۲۷، حکمت ۲۲۵.

[۸] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه، ج۳، ص۲۰۵، حکمت ۲۳۴.

[۹] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۵۱۰، حکمت ۲۳۴.

یعنى «زنى که تر