پاورپوینت کامل غَمّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل غَمّ (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل غَمّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل غَمّ (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل غَمّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: غَمّ (مفردات‌قرآن)، غُمَّه (لغات‌قرآن)، غم.

غَمّ (به فتح غین) از واژگان نهج البلاغه به معنای پوشاندن و حزن و‌ اندوه است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌کار رفته است، مانند:

• غَمام (به فتح غین) به معنای ابر است.

حضرت علی (علیه‌السلام) درباره مؤمن و … از این واژه استفاده نموده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای غمّو
۲ – کاربردها
۲.۱ – غَمُّهُ – حکمت ۳۲۴ (مومن)
۲.۲ – الْغَمامِ – خطبه ۱۸۲ (درباره خداوند)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای غمّو

غَمّ

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۷۹۲.

به معنای پوشاندن آمده است.

[۲] طریحی نجفی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۶، ص۱۲۸.

ابر را «غَمام» گویند که آفتاب و آسمان را می‌پوشاند، حزن و‌ اندوه را «غَم» گویند که شادی و حلم را می‌پوشاند.

[۳] راغب اصفهانی، حسین بن محمد، المفردات فی غریب القرآن، ص۶۱۳.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – غَمُّهُ – حکمت ۳۲۴ (مومن)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره مؤمن فرموده است:
«طَویلٌ غَمُّهُ، بَعیدٌ هَمُّهُ، کَثیرٌ صَمْتُهُ.»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۸۵۶، حکمت ۳۲۴.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۲۳۲، حکمت ۳۳۳.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۵۳۳، حکمت ۳۳۳.

«اندوهش طولانى و همّتش بلند است؛ سکوتش زیاد.»

[۷] مکارم