پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله :

منبع: پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله

پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله (م ۴۹۴ هـ.ق) اهل گیلان و از فقیه‌های شافعی و اشعری مسلک بود.
وی قبل از سال ۴۴۰ (هجری قمری) به بغداد رفت و در آن‌جا قضاوت می‌کرد.
رابطه او با اهالی محله باب الازج خوب نبود و دشمنی بین آن‌ها وجود داشت.
او در علم حدیث چندان مهارت نداشت اما در فقه، کلام و موعظه سهیم بود و از وعاظ معروف بغداد به حساب می‌آمد.
تألیفات او شامل کتاب‌های مختلفی است.
وی در سال ۴۹۴ (هجری قمری) در بغداد درگذشت و در گورستان باب أبرز دفن شد.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله
۲ – اساتید
۳ – فعالیت‌ها
۴ – شاگردان
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی پاورپوینت کامل عزیزی بن عبدالملک شیذله

ابوالمعالی عزیزی بن عبدالملک بن منصور جیلی مشهور به شیذله اهل گیلان

[۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۳۵.

[۲] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۷۶.

[۳] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۳۲۶.

[۴] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۲۳۲.

و فقیه شافعی

[۵] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۴۰۸.

[۶] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۱۲۰.

[۷] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۶۶۳.

[۸] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۶، ص۲۸۱.

و اشعری مسلک

[۹] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۴۰۸.

[۱۰] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۱۲۰.

[۱۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۳۵.

بود.

[۱۲] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۷، ص۶۹.

[۱۳] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۶۰.

[۱۴] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۷۶.

[۱۵] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۳۲۶.

گویند وی در علم حدیث چندان مهارت نداشته است،

[۱۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۱۷۵.

ولی اطلاعات خوبی در فقه، کلام، موعظه، اشعار عرب و غیره داشته است.

[۱۷] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۴۰۸.

[۱۸] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۱۲۰.

[۱۹] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۶، ص۲۸۱.

[۲۰] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۳۵.

[۲۱] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۲۶۰.

[۲۲] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۴، ص۲۳۲.

۲ – اساتید

شیذله در گیلان از کسانی چون ابوعثمان صابونی

[۲۳] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۳۵.

[۲۴] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۷۶.

[۲۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۱۷۴.

و در آمل از ابوحاتم قزوینی

[۲۶] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۳۵.

[۲۷] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۷۶.

[۲۸] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۹، ص۱۷۴.

استماع حدیث کرده است.

۳ – فعالیت‌ها

ابوالمعالی قبل از سال ۴۴۰ (هجری قمری) موطن اصلی خویش را ترک کرده و به بغداد کوچ کرد و در آن‌جا مسکن گزید

[۲۹] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۷۶.

[۳۰] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۴، ص۱۹۱.

و در محله باب الازج بغداد به قضاوت

[۳۱] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص۱۷۰۳.

مشغول شد.

[۳۲] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۴۰۸.

[۳۳] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۶۰.

[۳۴] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۱۲۰.

[۳۵] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۶، ص۲۸۱.

[۳۶] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۲۳۵.

[۳۷] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۷، ص۶۹.

[۳۸] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۲، ص۱۷۷.

[۳۹] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۳۲۶.

[۴۰] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۴، ص۱۹۱.

مشهور است وی با اهالی باب أزج رابطه خوبی نداشته و به ایشان اهانت می‌کرد و متقابلاً اهالی نیز و