پاورپوینت کامل عزاداری امام حسین در عصر سلجوقیان

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عزاداری امام حسین در عصر سلجوقیان دارای ۴۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عزاداری امام حسین در عصر سلجوقیان،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عزاداری امام حسین در عصر سلجوقیان :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: تاریخچه عزاداری برای امام حسین.

عزاداری امام حسین در عصرسلجوقیان، از مباحث مرتبط با تاریخچه عزاداری برای امام حسین (علیه‌السّلام) است. در این دوره به دلیل پایبندی شدید غزنویان به مذهب تسنن و تعصبات ضدشیعی شیعیان به آنان اجازه برگزاری آیین‌ها و مراسـم مـذهبی‌شان را نمی‌دادند اما با سقوط نظام الملک، شیعیان به تدریج در امور سیاسی و اداری نفوذ کردند و دست مبلغان شیعه و حتی مناقـب‌خـوانـان را در تبلیغ مذهب و مدح و ذکر مناقب ائمه خود آزاد می‌گذاشتند. همچنین شمار فراوان آثاری که نویسندگان مختلف، از مذاهب و مناطق مختلف، در قرون ششم و هفتم درباره زندگی امام حسین (علیه‌السّلام) و قیام عاشورا نگاشته‌اند، حاکی از نیاز مناطق مختلف جامعه اسلامی، به ویژه جامعه شیعیان، به آگاهی درباره این واقعه و چرایی این قیام بوده است. علاوه بر این در این دوران، به ویژه مقاطع پایانی آن، مرثیه‌سرایی پارسی در بین شاعران ایرانی رواج و رونق یافت و افزون بر آن، شعرای بسیاری در رثای امام حسین و یارانش، به زبان عربـی شـعـر سـرودند.

فهرست مندرجات

۱ – ممانعت از برگزاری مراسـم عزاداری
۲ – تغییر اوضاع به نفع شیعیان
۳ – گسترش آداب و رسوم مذهبی شیعیان
۴ – گسترش آثار مکتوب درباره امام حسین
۵ – رواج مرثیه‌سرایی پارسی
۶ – افزایش مرثیه سرایان به زبان عربـی
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – ممانعت از برگزاری مراسـم عزاداری

سلجوقیان (۴۳۱-۵۹۰ق) نیز در نشان دادن تعصبات ضد شیعی و اعمال فشار و سخت گیری بر شیعیان، دست کمی از غزنویان نداشتند

[۱] ر. ک: جعفریان، رسول، تاریخ ایران اسلامی از طلوع طاهریان تا غروب خوارزمشاهیان، ص۲۷۸-۲۷۹.

[۲] جعفریان، رسول، تاریخ ایران اسلامی از طلوع طاهریان تا غروب خوارزمشاهیان، ص۳۴۱-۳۵۲.

و با حاکمیت آنـان، موازنـه قدرت، بار دیگر به نفع اهل سنت تغییر یافت؛ چراکه تا پیش از آن، آل بویه حدود یک قرن بر جهان اسلام، سیطره داشتند؛ اما سلجوقیان با شیعیان همانند گبران و ترسایان رفتار می‌کردند و به آنان اجازه برگزاری آیین‌ها و مراسـم مـذهبی‌شان را نمی‌دادند،

[۳] طوسی، خواجه نظام‌الملک، سیاست نامه (سیر الملوک)، ص۲۱۵.

[۴] صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات در ایران ج۲، ص۱۸۲.

از این رو درگیری شدیدی بین شیعیان و اهل سنت وجود داشت و دستگاه حکومت سنیان را برای کشتار شیعیان تحریک می‌کرد. برای نمونه، می‌توان به درگیریهای ۴۴۱

[۵] ابن کثیر دمشقی، اسماعیل، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۷۴.

و ۴۵۸ قمری

[۶] ابن کثیر دمشقی، اسماعیل، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۱۲.

اشاره کرد.

۲ – تغییر اوضاع به نفع شیعیان

با وجود این درگیریها و رویارویی‌ها، در قرون پنجم و ششم هجری، دیدگاه بسیاری از سنیان ایران، به علل گوناگونی که بررسی آن خـارج از موضوع و مجال این نوشتار است، به نفع شیعه تغییر یافت؛ زیرا این مراسم پیش از آن حدود یک قرن به صورت علنی برگزار می‌شد و به تدریج با فرهنگ و باورهـای مـردم در آمیخته بود؛ چنانکه در اواخر حکومت سلطان سنجر سلجوقی، با سقوط نظام الملک، شیعیان به تدریج در امور سیاسی و اداری نفوذ کردند؛ تا جایی که در اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم، «سلطان محمد خوارزمشاه» یکی از علویان را به نام « علاءالملک» از ترمذ برای خلافت نامزد کرد و علما و قضات کشور را واداشت تا بر بی کفایتی عباسیان برای خلافت فتوا دهند و به شایستگی سادات حسینی اعتراف کنند.

[۷] جوینی، عطاملک، تاریخ جهانگشای جوینی، ج۲، ص۹۶-۹۷.

[۸] صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۲، ص۱۹۰.

به تعبیر یکی از نویسندگان معاصر، نزدیکی شیعیان با ترکان، که به تدریج در قرن‌هـای پنجم و ششم پدید آمد، سبب شد که بسیاری از ترکان، مذهب شیعه را بپذیرند. از این رو هرجا ترکها قدرت می‌یافتند، دست مبلغان شیعه و علمای آن قوم، حتی مناقـب‌خـوانـان را در تبلیغ مذهب و مدح و ذکر مناقب ائمه خود آزاد می‌گذاشتند و به سبب اعتقادی که به ائمه شیعه داشتند، با دوستداران آنان، با احترام و نیکویی رفتار می‌کردند.

[۹] ذبیح الله صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ج۲، ص۱۸۹.

۳ – گسترش آداب و رسوم مذهبی شیعیان

در مجموع باید گفت در این دوران، مذهب شیعه در ایران و عراق آن قدر گسترش یافته بود که شیعیان جمعیت درخور توجهی به حساب می‌آمدند و نه تنها علمای حنفی و شافعی اهل سنت و پیروان آنان، بلکه حتی حاکمان سنی مذهب هـم نمی‌توانستند به اعتقادات و آداب و رسوم مذهبی آنان، بی‌توجه و بی‌تفاوت باشند؛ چنان که حنفی‌ها و شافعی‌ها، برخلاف حنبلی‌ها، در ری و برخی شهرهای دیگر، شیعیان را در برگزاری مراسم عزاداری عاشورا همراهی می‌کردند و به نقل مناقب و فضایل اهل بیت می‌پرداختند.
شاهد این ادعا، گزارش‌ها و اشاراتی است که عبدالجلیل قزوینی رازی، از‌اندیشمندان شیعی قرن ششم، در کتاب معروف نقض آورده است. او این کتاب را در پاسخ به کتاب بعض فضائح الروافض نگاشته است. نویسنده اشعری و جبری مسلک این کتاب، که بنا به گفته قزوینی، تا ۲۵ سالگی بر مذهب شیعه بوده است،

[۱۰] قزوینی رازی، عبدالجلیل، نقض معروف به بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض، ص۱۵.

[۱۱] قزوینی رازی، عبدالجلیل، نقض معروف به بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض، ص۴۱۵.

۶۷ انتقاد به شیعیان وارد کرده بود؛ از جمله اینکه: «این طایفه روز عاشورا اظهار جزع و فزع کنند و رسم تعزیت را اقامت کنند و مصیبت شهدای کربلا تازه گردانند بر منبرها، و قصه گویند و علما سر برهنه کنند و عوام جامه چاک زنند و زنان روی خود خراشند و مویه کنند».

[۱۲] قزوینی رازی، عبدالجلیل، نقض معروف به بعض مثالب النواصب فی نقض بعض فضائح الروافض، ص۳۷۰.

قزوینی در پاسخ به این انتقاد، پس از اشاره به اشعاری که ابوحنیفه و شافعی و اصحاب آن دو، در رثای امام حسین (علیه‌السّلام) و یارانش سروده‌اند، فهرستی از علما و بزرگان حنفی و شافعی معاصر خود ارائه می‌کند که عزاداری روز عاشورا را برپا می‌داشته‌اند و سپس اشاراتی به اقامه سوگواری در برخی شهرهای مهم آن زمان، نظیر بغداد، اصفهان، ری، نیشابور و همدان می‌کند که با توجه به حاکمیت اهل سنت در آن زمان، شایان توجه و تامل است. برای نمونه این بخش از گزارش وی در این زمینه خواندنی است:
خواجه بومنصور ماشاده (۵۳۶ق) به اصفهان که در مذهب اهل سنت به عهد خـود مقتدا بوده است هر سال این روز، این تعزیت به آشوب و نوحه و غریو داشته‌انـد و هر که رسیده باشد، دیده و دانسته باشـد کـه انـکـار نـکـنـد؛ و آن گـه بغـداد که مدینه السلام و مقر دارالخلافه است، خواجه علی غزنوی حنیفی (۵۵۱ق) دانند که این تعزیت چگونه داشتی تا به حدی که به روز عاشورا در لعنت سفیانیان مبالغتی می‌کرد…، و تعزیت حسین (علیه‌السّلام) هر موسم عاشورا به بغـداد تـازه باشـد بـا نـوحـه و فریاد؛ و اما به همدان، اگرچه مشبهه را غلبه باشد، برای حضور رایـت سـلطان و لشکر ترکان، هر سال، مجدالدین مذکر همدانی (۵۵۵ق) در موسـم عـاشـورا‌ایـن تعزیـت بـه صـفتی دارد که قمیـان را عجـب آیـد، و خواجـه‌امـام نـجـم بوالمعالی بن ابی‌القاسم بزاری به نیسابور با آنکه حنیفی مذهب بود، ‌ایـن تعزیـت بـه غایت کمال داشتی و دستار بگرفتی و نوحه کردی و خاک پاشیدی و فریاد از حد بوده است، بیرون کردی، و به ری که از امهات بلاد عالم است، معلوم است که شیخ ابوالفتوح نصر آبادی و خواجه محمود حدادی حنیفی و غیر ایشان در کاروانسرای کوشک و مساجد بزرگ روز عاشورا چه کرده‌اند از ذکر تعزیت و لعن