پاورپوینت کامل عبیداللّه بن ابی‌زید (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عبیداللّه بن ابی‌زید (مقاله‌دوم) دارای ۴۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عبیداللّه بن ابی‌زید (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عبیداللّه بن ابی‌زید (مقاله‌دوم) :

مقالات مرتبط: عبیداللّه بن ابی‌زید.

اَبوطالِبِ اَنْباری، عبیدالله بن احمد بن یعقوب بن نصر بن طالب (د ۳۵۶ق/ ۹۶۷ م)، محدّث امامی.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی
۲ – مشایخ
۳ – چیرگی او در حدیث
۴ – شاگردان
۵ – اختلاف در وثاقت ابوطالب
۶ – تغییر مذهب
۷ – آثار
۸ – فهرست منابع
۹ – پانویس
۱۰ – منبع

۱ – معرفی

اصل خاندان وی گویا از انبار بوده، ولی او خود تا پایان عمر در واسط می‌زیسته است.

[۱] ابن ندیم، الفهرست، ج۱، ص۲۴۷.

[۲] نجاشی، احمد بن علی، ج۱، ص۲۳۲ ۲۳۳، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

البته چنان‌که از بررسی نام‌های استادان و شاگردانش برمی‌آید، بارها برای تحصیل یا تعلیم به بغداد رفته است.

[۳] نجاشی، ج۱، ص۲۳۲ ۲۳۳، احمد بن علی، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

[۴] ابن نجار، محمد بن محمود، ج۲، ص۲۷، ذیل تاریخ بغداد، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۱ق/ ۱۹۸۱ م.

با توجه به دانش آموختن ابوطالب نزد برخی از مشایخ در اواخر سده ۳ ق، چون احمد بن یحیی ثعلب (د ۲۹۱ ق)، ابن داوود اصفهانی (د ۲۷۹ ق) و احمد بن مغلس حمانی (استماع در ۲۷۹ ق)، باید تولد او را در ربع سوم سده ۳ ق دانست.

[۵] نجاشی، احمد بن علی، ج۱، ص۳۱۴، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

[۶] ابن نجار، محمد بن محمود، ج۲، ص۲۸، ذیل تاریخ بغداد، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۱ق/ ۱۹۸۱ م.

۲ – مشایخ

در میان استادان ابوطالب شیوخی از نقاط مختلف به ویژه عراق ، از محدث و ادیب و شیعه و اهل سنت دیده می‌شوند. از آن میان جز افراد یاد شده (احمد بن یحیی ثعلب، ابن داوود اصفهانی و احمد بن مغلس حمانی)، می توان ابن ابی داوود سجستانی ، حمید بن زیاد نینوایی ، حسن بن محمد بن جمهور عمی ، یوسف بن یعقوب قاضی و مفضل بن عبدالعزیز کاتب را برشمرد.
(برای اطلاع بیش‌تر از مشایخ او می‌توان به این منابع مراجعه کرد

[۷] ابن نجار، محمد بن محمود، ج۲، ص۲۷ ـ ۲۸، ذیل تاریخ بغداد، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۱ق/ ۱۹۸۱ م.

[۸] ابوغالب زراری، احمد بن محمد، ج۱، ص۲۰، رساله فی آل اعین، به کوشش محمد علی موحد ابطحی، اصفهان، ۱۳۹۹ ق.

[۹] حسین بن عبدالوهاب، عیون المعجزات، ج۱، ص۱۰، نجف، ۱۳۶۹ ق.

[۱۰] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، به کوشش محمد صادق بحر العلوم، نجف، کتابخانه مرتصویه.

[۱۱] احمد بن علی، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

).

۳ – چیرگی او در حدیث

ابوطالب در ادب و روایت اشعار و اخبار ادبی نیز ید طولانی داشت،

[۱۲] ابن نجار، محمد بن محمود، ج۲، ص۲۷، ذیل تاریخ بغداد، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۱ق/ ۱۹۸۱ م.

ولی چیرگی او در حدیث ، به خصوص حدیث امامیه ، این بعد از شخصیت او را تحت الشعاع قرار داده بود. در واقع ابوطالب بسیاری از آثار سلف امامیه را از طریق شیوخ خود به ویژه حمید بن زیاد روایت کرد و شاگردش ابن عبدون این روایات را در فهرست خود ضبط نمود که به نوبه خود مورد استفاده طوسی در الفهرست

[۱۳] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۹، الفهرست، به کوشش محمد صادق بحر العلوم، نجف، کتابخانه مرتصویه.

[۱۴] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص‌۱۰، الفهرست، به کوشش محمد صادق بحر العلوم، نجف، کتابخانه مرتصویه.

و نجاشی در رجال

[۱۵] نجاشی، احمد بن علی، ج۱، ص۲۹، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

[۱۶] نجاشی، احمد بن علی، ج۱، ص۶۲، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

قرار گرفته است. طوسی در «مشیخه الابصار»

[۱۷] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۳۱۳، «مشیخه الاستبصار»، به همراه ج۴ الاستبصار، نجف، ۱۳۷۵ ق.

تصریح کرده که تمام تألیفات و روایات حمید بن زیاد را ـ که از مهم ‌ترین حلقه های اتصال در اسانید سلف امایه به شمار می‌رود ـ از طریق ابوطالب در روایت داشته است.

۴ – شاگردان

در میانی کسانی که از ابوطالب بهره علمی گرفته‌اند، افرادی از نسل‌های مختلف دیده می‌شوند. به نقل ابن نجار

[۱۸] ابن نجار، محمد بن محمود، ج۲، ص۲۷، ذیل تاریخ بغداد، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۱ق/ ۱۹۸۱ م.

وی در ۳۱۸ق به تدریس اشتغال داشته و ابوالفوارس قاسم بن محمد مزنی از او استماع کرده است. همچنین ابوغالب زر اری، ابن داوود قمی، هارون بن موسی تلعکبری و ابن عیاش جوهری که چندان جوان تر از او.

[۱۹] طوسی، محمد بن حسن، ج۶، ص۵۱، تهذیب الاحکام، به کوشش حسن موسوی خراسان، نجف، ۱۳۷۸ ق.

[۲۰] طوسی، محمد بن حسن، ج۶، ص۷۶، تهذیب الاحکام، به کوشش حسن موسوی خراسان، نجف، ۱۳۷۸ ق.

[۲۱] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۴۸۱، رجال، نجف، ۱۳۸۰ق/ ۱۹۶۱ م.

[۲۲] به نقل از ابن عیاش، طبرسی، ج۱، ص۳۵۹، فضل بن حسن، اعلام الوری، نجف، ۱۳۹۰ ق.

[۲۳] حسین بن عبدالوهاب، عیون المعجزات، ج۱، ص۱۰، نجف، ۱۳۶۹ ق.

از جوان ‌ترین شاگردان او ابن عبدون احمد بن عبدالواحد است که بیش از همه او را به آیندگان شناسانیده است.

[۲۴] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۱۰۳، الفهرست، به کوشش محمد صادق بحر العلوم، نجف، کتابخانه مرتصویه.

[۲۵] احمد بن علی، ج۱، ص۲۰۲، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

[۲۶] برای برخی دیگر از شاگردان او، نک: ابن نجار، محمد بن محمود،ج۲، ص۲۸، ذیل تاریخ بغداد، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۱ق/ ۱۹۸۱ م.

۵ – اختلاف در وثاقت ابوطالب

از لحاظ اعتبار رجالی وی، در میان صاحب نظران اختلاف نظر دیده می‌شود. از معاصرانش ابوغالب زراری و ابوالقاسم ابن سهل واسطی او را ستایش کرده و بر زهد و تعبد او تکیه نموده‌اند، اما غالب امامیان بغداد او را به «ارتفاع» (= گرایشی به غلو) متهم می‌ساخته و تضعیف می‌کرده‌اند، تا آن‌جا که به هنگام آمدن ابوطالب به بغداد ، حسین بن عبیدالله غضایری هر اندازه کوشید که به درس او حاضر شود، از جانب مشایخ بغداد این امکان به او داده نشد.

[۲۷] نجاشی، احمد بن علی، ج۱، ص۲۳۲ ۲۳۳، رجال، به کوشش موسی شبیری، زنجانی، قم، ۱۴۰۷ ق.

در میان رجال شناسان نیمه اول سده ۵ ق شیخ طوسی که روایات او را در تهذیب و الاستبصار از کتب اربعه شیعه نقل کرده،

[۲۸] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۳۹ ـ ۴۰، «مشیخه التهذیب»، همراه ج۱۰ تهذیب (نک‌ : هم‌، طوسی).

[۲۹] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۷۵، «مشیخه التهذیب»، همراه ج۱۰ تهذیب (نک‌ : هم‌، طوسی).

[۳۰] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۳۱۳، «مشیخه الاستبصار»، به همراه ج۴ الاستبصار، نجف، ۱۳۷۵ ق.

[۳۱] طوسی