پاورپوینت کامل عبدالملک بن عبداللّه جوینی (مقاله‌دوم)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عبدالملک بن عبداللّه جوینی (مقاله‌دوم) دارای ۷۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عبدالملک بن عبداللّه جوینی (مقاله‌دوم)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عبدالملک بن عبداللّه جوینی (مقاله‌دوم) :

منبع: پاورپوینت کامل عبدالملک بن عبداللّه جوینی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: عبدالملک بن عبدالله جوینی.

عبدالملک بن عبداللّه جوینی (۴۱۹ ـ ۴۷۸ هـ.ق) در جوین متولد شد و در سال ولادت او اختلاف وجود دارد.
وی به بغداد، مکه و اصفهان سفر کرد و فردی محدث، ادیب و نحوی بود.
در بیست سالگی پس از فوت پدرش، به تدریس پرداخت و تلاش زیادی در ترویج مذهب شافعی انجام داد.
او حدود سی سال در مدرسه نظامیه نیشابور تدریس کرد و شاگردان زیادی داشت.
وی ریاست شافعیان و امور اوقاف را به عهده داشت و فردی متواضع بود.
او تألیفات متعددی از جمله کتاب‌های مهم در زمینه فقه و اصول دین دارد.
وی در سال ۴۷۸ (هجری قمری) در نیشابور درگذشت و در کنار قبر پدرش به خاک سپرده شد.
سال ۴۸۸ (هجری قمری) تاریخ دیگری است که برای فوت او ذکر کرده اند.

فهرست مندرجات

۱ – معرفی عبدالملک بن عبداللّه جوینی
۲ – فعالیت‌ها
۳ – اساتید
۴ – شاگردان
۵ – آثار
۶ – وفات
۷ – پانویس
۸ – منبع

۱ – معرفی عبدالملک بن عبداللّه جوینی

ابوالمعالی عبدالملک بن عبداللّه بن یوسف امام الحرمین نیشابوری جوینی در سال ولادت او اختلاف وجود دارد. به نقلی در هجدهم محرم سال ۴۱۹ (هجری قمری)

[۱] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۱۴۵.

[۲] فاسی، محمد بن احمد، العقد الثمین، ج۵، ص۱۲۷.

[۳] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۶۸.

[۴] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۶] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۶۸.

[۷] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۷.

[۸] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۹] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۲۴۴-۲۴۵.

[۱۰] صیرفینی، ابراهیم بن محمد، المنتخب من کتاب السیاق، ج۱، ص۳۶۱.

[۱۱] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۶۲۶.

در جوین ـ از توابع نیشابور قدیم ـ

[۱۲] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۱۵.

[۱۳] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۲۸.

[۱۴] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۱۲۱.

[۱۵] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۳.

[۱۶] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۱۷] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۲۴۴.

متولد شد.
او برای کسب علوم بیشتر به بغداد،

[۱۸] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۲۸.

[۱۹] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

مکه

[۲۰] فاسی، محمد بن احمد، العقد الثمین، ج۵، ص۱۲۷.

[۲۱] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۳۳۹.

[۲۲] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۲۳] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۶۲۶.

و اصفهان سفر کرد.

[۲۴] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۰.

وی فردی محدث،

[۲۵] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۵.

ادیب و نحوی بود.

[۲۶] صیرفینی، ابراهیم بن محمد، المنتخب من کتاب السیاق، ج۱، ص۳۶۱.

باخرزی بسیار او را ستوده و وی را فردی فقیه،

[۲۷] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۷۶.

متکلم، شاعر، فصیح و بلیغ توصیف نموده است.

[۲۸] باخرزی، علی بن حسن، دمیه القصر، ج۲، ص۱۰۰۰-۱۰۰۱.

[۲۹] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۷.

[۳۰] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷۸.

[۳۱] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۲.

۲ – فعالیت‌ها

نیشابوری در بیست سالگی پدرش را از دست داد

[۳۲] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۷۹.

و به جای او بر کرسی تدریس نشست.

[۳۳] باخرزی، علی بن حسن، دمیه القصر، ج۲، ص۱۰۰۱.

[۳۴] فاسی، محمد بن احمد، العقد الثمین، ج۵، ص۱۲۷.

[۳۵] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۳۶] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۳۳۹.

[۳۷] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۲۸.

[۳۸] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۳۹] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۹۵.

[۴۰] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۶۹.

[۴۱] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۱۲۱.

[۴۲] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۵۵.

[۴۳] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۳.

[۴۴] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۴۵] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۲۴۵.

[۴۶] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۱۶۸.

وی سال‌های بسیاری تدریس می‌کرد و در راه تحقیق و تحصیل علم، مناظره و مناقشه می‌کرد؛ هم‌چنین در ترویج مذهب شافعی

[۴۷] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۳۳۹.

[۴۸] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۱، ص۲۴۲.

[۴۹] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۱۲۱.

[۵۰] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۳.

[۵۱] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۵۲] باخرزی، علی بن حسن، دمیه القصر، ج۲، ص۱۰۰۰.

[۵۳] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۱۶۷.

کوشش بسیار کرد.
او از هر علمی به مقداری که توانایی داشت کسب کرد و حدود چهار سالی که در مکه اقامت داشت به تدریس و فتوا مشغول بود.

[۵۴] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۲۸.

[۵۵] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۵۶] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۹۵.

[۵۷] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷۰.

[۵۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۵۵.

[۵۹] الجوینی ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۴.

[۶۰] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۰.

[۶۱] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۲۴۵.

[۶۲] صیرفینی، ابراهیم بن محمد، المنتخب من کتاب السیاق، ج۱، ص۳۶۱.

[۶۳] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۱۶۸.

[۶۴] قزوینی، زکریا بن محمد، آثار البلاد و أخبار العباد، ج۱، ص۳۵۳.

وی ریاست شافعیان

[۶۵] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۶۸.

[۶۶] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۶۷] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۳۳۸.

[۶۸] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۶۹] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۵۵.

و امور اوقاف را به عهده داشت

[۷۰] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۲.

[۷۱] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷۷.

[۷۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۱۶۸.

و فردی متواضع

[۷۳] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۳۴۰.

و رقیق‌القلب بود.

[۷۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۸۰.

علم و حقیقت را از کوچک و بزرگ می‌پذیرفت و هر مطلبی را از هر شخصی استفاده کرده بود، به او استناد می‌داد.

۳ – اساتید

ابوالمعالی در کودکی فقه را نزد پدرش آموخت؛

[۷۵] فاسی، محمد بن احمد، العقد الثمین، ج۵، ص۱۲۷.

[۷۶] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۱۵.

[۷۷] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۶۹.

[۷۸] ذهبی، محمد بن احمد، العبر، ج۲، ص۳۳۹.

[۷۹] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۸۰] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۳۳۹.

[۸۱] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۲۸.

[۸۲] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۸۳] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۹۵.

[۸۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۶۹.

[۸۵] ابن تغری بردی، یوسف، النجوم الزاهره، ج۵، ص۱۲۱.

[۸۶] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۵۵.

[۸۷] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۸۸] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۷۹.

[۸۹] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۲۴۵.

[۹۰] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۱۶۸.

همچنین اصول و اصول فقه

[۹۱] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۱۴۵.

را نزد ابوالقاسم اسکاف اسفرایینی

[۹۲] فاسی، محمد بن احمد، العقد الثمین، ج۵، ص۱۲۷.

[۹۳] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۶۹.

[۹۴] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۹۵] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۹۶] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۹۵.

[۹۷] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۶۹.

[۹۸] ابن قاضی شهبه، ابوبکر بن احمد، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۲۵۵.

[۹۹] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۴.

[۱۰۰] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۱۰۱] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۷۹.

[۱۰۲] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۳، ص۱۶۸.

و علم قرائت قرآن را نزد ابوعبداللّه خبازی

[۱۰۳] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۹۵.

[۱۰۴] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷۰.

[۱۰۵] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۰.

فرا گرفت.
وی از ابوبکر احمد اصفهانی تمیمی،

[۱۰۶] سمعانی، عبدالکریم بن محمد، الانساب، ج۳، ص۴۳۰-۴۳۱.

[۱۰۷] ابن اثیر، علی بن محمد، اللباب فی تهذیب الانساب، ج۱، ص۳۱۵.

[۱۰۸] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۲، ص۱۹۳.

ابومحمد جوهری،

[۱۰۹] ابن جوزی، عبدالرحمن بن علی، المنتظم، ج۱۶، ص۲۴۵.

[۱۱۰] ابن اثیر، علی بن محمد، الکامل فی التاریخ، ج۱۰، ص۱۴۵.

[۱۱۱] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۷۰.

[۱۱۲] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۲.

[۱۱۳] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۴.

[۱۱۴] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

ابوحسان محمد بن احمد مزکی،

[۱۱۵] فاسی، محمد بن احمد، العقد الثمین، ج۵، ص۱۲۷.

[۱۱۶] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۶۹.

[۱۱۷] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۱.

[۱۱۸] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷۱.

[۱۱۹] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۴.

[۱۲۰] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۱۲۱] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۵.

[۱۲۲] صیرفینی، ابراهیم بن محمد، المنتخب من کتاب السیاق، ج۱، ص۳۶۱.

ابوسعد نضروی

[۱۲۳] ابن اثیر، ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۸، ص۴۶۹.

[۱۲۴] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۱.

[۱۲۵] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷۱.

[۱۲۶] ابن نجار بغدادی، محمد بن محمود، ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۴۴.

[۱۲۷] ابن دمیاطی، احمد بن ایبک، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۱، ص۱۳۰.

[۱۲۸] تبیین کذب المفتری، ابن عساکر، علی بن حسن، ج۱، ص۲۸۵.

[۱۲۹] صیرفینی، ابراهیم بن محمد، المنتخب من کتاب السیاق، ج۱، ص۳۶۱.

و دیگران حدیث شنید.

۴ – شاگردان

امام الحرمین سپس به نیشابور بازگشت

[۱۳۰] سخاوی، محمد بن عبدالرحمن، التحفه اللطیفه، ج۲، ص۲۱۱.

[۱۳۱] ابن عماد حنبلی، عبدالحی، شذرات الذهب، ج۵، ص۳۳۹.

[۱۳۲] ابن کثیر، اسماعیل بن عمر، البدایه و النهایه، ج۱۲، ص۱۲۸.

[۱۳۳] ذهبی، محمد بن احمد، تاریخ الاسلام، ج۳۲، ص۲۳۰.

[۱۳۴] یافعی، عبدالله بن اسعد، مرآه الجنان، ج۳، ص۹۵.

[۱۳۵] سبکی، عبدالوهاب بن تقی‌الدین، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص۱۷