پاورپوینت کامل عال (لغات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عال (لغات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عال (لغات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عال (لغات‌قرآن) :

منبع: پاورپوینت کامل عال (لغات‌قرآن)

مقالات مرتبط: علو (مفردات‌قرآن)، علا (مفردات‌نهج‌البلاغه).

عال:

(اِنَّ فِرْعَوْنَ لَعالٍ فی الْاَرْضِ)

[۱] یونس/سوره۱۰، آیه۸۳.

عال: اسم فاعل به معنی «مستکبر و برتری طلب» و از مادّه «علوّ» است و این واژه، با صفات استکبار و ظلم مترادف و به صورت مذمّت یاد شده است.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۵۸۳.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۱، ص۳۰۳.

چنان که در آیه مورد بحث می‌خوانیم:

«… فرعون برتری‌جویی (و طغیان) در زمین داشت و او از اسرافکاران بود.»

در آیه ۴۶ سوره مومنون، آنجا که خداوند، موسی و برادرش‌ هارون را با دلایل روشن به‌ سوی فرعون و اطرافیان اشرافی او می‌فرستد، می‌خوانیم:
«… اما آن‌ها استکبار کردند و اصولا مردمی برتری‌جو بودند.»

(فاسْتَکْبَروا وَ کانوا قَوْماً عالینَ)

[۴] مومنون/سوره۲۳، آیه۴۶.

تفاوت جمله

(اسْتَکْبَروا)

با جمله

(کانوا قَوْماً عالینَ)

ممکن است از این نظر باشد که جمله نخست، اشاره به استکبار آن‌ها در برابر دعوت موسی است و جمله دوم اشاره به این است که استکبار همیشه جزء برنامه آن‌ها و بافت فکر و روحشان بود.
این احتمال نیز وجود دارد که اوّلی اشاره به استکبار آن‌ها و دومی اشاره به این باشد که آن‌ها از قدرت و زندگی برتری برخوردار بودند و همین عامل مهمّ استکبارشان بود.

[۵] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه‌، ط-دار الکتب الاسلامیه‌، ج۸، ص۳۶۵.

[۶] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه‌، ط-دار الکتب الاسلامیه‌، ج۱۴، ص۲۴۹. <