پاورپوینت کامل عِبادَت (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عِبادَت (مفردات‌قرآن) دارای ۷۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عِبادَت (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عِبادَت (مفردات‌قرآن) :

منبع: عِبادَت (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عِباد (لغات‌قرآن)، عِبادَت (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عبادت.

عِبادَت (به کسر عین و فتح دال) از واژگان قرآن کریم به معنای تذلّل با تقدیس و اطاعت است.
عَبد (به فتح عین) به معنای مطیع و بنده و جمع آن عَبید (به فتح عین) و عِباد (به کسر عین) است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عِبادَت
۲ – کاربردها
۲.۱ – عبادت غیر خدا
۲.۱.۱ – تَعْبُدِ (آیه ۴۴ سوره مریم)
۲.۱.۲ – عَبَدَ (آیه ۶۰ سوره مائده)
۲.۲ – عبادت خدا
۲.۲.۱ – نَعْبُدُ – نَسْتَعِینُ (آیه ۵ سوره فاتحه)
۲.۲.۲ – یَعْبُدُ (آیه ۱۱ سوره حجّ)
۲.۲.۳ – لِیَعْبُدُونِ‌ (آیه ۵۶ سوره ذاریات)
۲.۲.۴ – فَاعْبُدْنِی‌ (آیه ۱۴ سوره طه)
۲.۳ – عبد
۲.۳.۱ – الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ (آیه ۱۷۸ سوره بقره)
۲.۳.۲ – عَبْداً (آیه ۷۵ سوره نحل)
۲.۳.۳ – عَبْداً (آیه ۹۳ سوره مریم)
۲.۳.۴ – عَبْدُ (آیه ۱۹ سوره جنّ)
۲.۳.۵ – عَبْداً (آیه ۳ سوره اسراء)
۲.۳.۶ – عَبْدَنا (آیه ۴۱ سوره ص)
۲.۳.۷ – بِعَبْدِهِ‌ (آیه ۱ سوره اسراء)
۲.۳.۸ – عَبْدِهِ‌ (آیه ۱ سوره کهف)
۲.۳.۹ – یَعْبُدُونَ‌ (آیه ۱۸ سوره یونس)
۲.۴ – عِباد
۲.۴.۱ – بِالْعِبادِ (آیه ۲۰۷ سوره بقره)
۲.۴.۲ – عِبادِکُمْ‌ (آیه ۳۲ سوره نور)
۲.۴.۳ – عِباداً (آیه ۷۹ سوره آل عمران)
۲.۴.۴ – عِبادٌ (آیه ۱۹۴ سوره اعارف)
۲.۴.۵ – الْعِبادِ (آیه ۴۸ سوره غافر)
۲.۵ – عَبید
۲.۵.۱ – لِلْعَبِیدِ (آیه ۱۰ سوره حجّ)
۲.۵.۲ – لِلْعَبِیدِ (آیه ۲۹ سوره ق)
۲.۶ – عابِد
۲.۶.۱ – عابِدُونَ‌ (آیه ۴۷ سوره مؤمنون)
۲.۶.۲ – الْعابِدِینَ‌ (آیه ۸۱ سوره زخرف)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای عِبادَت

عِبادَت

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۲۷۹-۲۸۳.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۴۲.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۹۲.

به معنای تذلّل با تقدیس و اطاعت است.
در مفردات گوید: عبودیّت اظهار تذلّل و عبادت غایت تذلّل است و از عبودیّت ابلغ می‌باشد.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۴۲.

در مجمع البیان فرموده: «الْعِبَادَهُ فِی اللُّغَهِ هِی الذِّلَّهُ» و راهی را که با رفتن هموار شده گویند: «طریقٌ‌ مُعَبَّدٌ». برده را به واسطه ذلّت و انقیادش عبد گویند.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۰۰.

در الصحاح گفته: «اَصْلُ‌ الْعُبُودِیَّهِ الخُضُوعُ و الذُّلُّ… و الْعِبَادَهُ الطّاعهُ.»

[۶] جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح‌، ج۲، ص۵۰۳.

عبارت قاموس المحیط چنین است: «الْعُبُودِیَّهُ و الْعُبُودَهُ و الْعِبَادَهُ: الطّاعَهُ.»

[۷] فیروزآبادی، محمد بن یعقوب، قاموس المحیط، ج۱، ص۲۹۶.

در اقرب الموارد آمده: «الْعِبَادَهُ: الطَّاعهُ و نهایه التّعظیمِ للّه تعالی.»

[۸] شرتونی، سعید، اقرب الوارد، ج۳، ص۴۶۱.

۲ – کاربردها

به مواردی از عِبادَت که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – عبادت غیر خدا

معنی جامع عبادت همان تذلّل و اطاعت است مثل‌

۲.۱.۱ – تَعْبُدِ (آیه ۴۴ سوره مریم)

(یا اَبَتِ لا تَعْبُدِ الشَّیْطانَ)

[۹] مریم/سوره۱۹، آیه۴۴.

«پدرم شیطان را اطاعت مکن.» >

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۷۶.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۵۸.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۷۴.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۹۷.

۲.۱.۲ – عَبَدَ (آیه ۶۰ سوره مائده)

(وَ جَعَلَ مِنْهُمُ الْقِرَدَهَ وَ الْخَنازِیرَ وَ عَبَدَ الطَّاغُوتَ)

[۱۴] مائده/سوره۵، آیه۶۰.

(…و بعضى از آنها را به صورت میمون‌ها و خوک‌ها قرار داده؛ و در بندگى طاغوت در آمده‌اند…)

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۸.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۶، ص۳۵.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۶، ص۲۹.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۹۹.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۳۳۳.

یعنی طغیانگر را اطاعت کرد.

۲.۲ – عبادت خدا

درباره خداوند دو جور عبادت داریم:
۱. اطاعت از فرامین او و اینکه در زندگی روزمرّه راجع به حلال و حرام و غیره از دستورات خداوند و دین او پیروی کنیم، این عبادت به معنی طاعت و فرمانبری است، به احتمال قوی آیات زیر شامل این عبادت هستند.

۲.۲.۱ – نَعْبُدُ – نَسْتَعِینُ (آیه ۵ سوره فاتحه)

(اِیَّاکَ‌ نَعْبُدُ وَ اِیَّاکَ نَسْتَعِینُ)

[۲۰] فاتحه/سوره۱، آیه۵.

(پروردگارا تنها تو را مى‌پرستیم و تنها از تو یارى مى‌جوییم)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۹.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۴.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۴۳.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۰۱.

۲.۲.۲ – یَعْبُدُ (آیه ۱۱ سوره حجّ)

(وَ مِنَ النَّاسِ مَنْ‌ یَعْبُدُ اللَّهَ عَلی‌ حَرْفٍ)

[۲۶] حج/سوره۲۲، آیه۱۱.

(و بعضى از مردم خدا را تنها با زبان مى‌پرستند…)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۳.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۵۰.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۹۳.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۸۹.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۱۹.

۲.۲.۳ – لِیَعْبُدُونِ‌ (آیه ۵۶ سوره ذاریات)

(وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْاِنْسَ اِلَّا لِیَعْبُدُونِ‌)

[۳۲] ذاریات/سوره۵۱، آیه۵۶.

(من جنّ و انس را نیافریدم جز براى این‌که مرا پرستش کنند و از این راه تکامل یابند و به من نزدیک شوند.)

[۳۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۲۳.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۵۷۹.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۸۶.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۳۳۱.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۴۳.

۲.۲.۴ – فَاعْبُدْنِی‌ (آیه ۱۴ سوره طه)

(فَاعْبُدْنِی‌ وَ اَقِمِ الصَّلاهَ لِذِکْرِی)

[۳۸] طه/سوره۲۰، آیه۱۴.

(…مرا پرستش کن، و نماز را براى یاد من بپادار.)

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۳.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۹۴.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۴۰.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۳.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۰.

۲. تذلّلی است توام با تقدیس، یعنی بنده نهایت خضوع و ذلت را در برابر حق اظهار می‌دارد و در عین‌حال او را از تمام نقائص پاک و به تمام کمالات دارا می‌داند، در زبان می‌گوید: اللّه اکبر، سبحان اللّه، الحمد للّه، ایّاک نستعین و با بدن رکوع و سجود می‌کند، یعنی معبود من حتی بزرگتر از توصیف است، او پاک و منزّه است همه حمدها مال اوست، و از وی یاری می‌جویم.

۲.۳ – عبد

به معنای مطیع و بنده است.
از مجمع البیان نقل شد که او را در اثر ذلّت و انقیادش عبد گویند،

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۰۰.

پس معنای تذلّل و طاعت در آن ملحوظ است.
در اقرب الموارد گوید: آن در اصل وصف است گویند: «رجلٌ‌ عَبِدٌ» یعنی مرد مطیع است ولی بعدا مانند اسم استعمال شده است.

[۴۵] شرتونی، سعید، اقرب الوارد، ج۳، ص۴۶۲.

عبد در قرآن به دو معنی آمده:

۱- یکی به معنی بنده مملوک.

۲.۳.۱ – الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ (آیه ۱۷۸ سوره بقره)

(الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَ الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَ الْاُنْثی‌ بِالْاُنْثی‌)

[۴۶] بقره/سوره۲، آیه۱۷۸.

(…آزاد در برابر آزاد، و برده در برابر برده، و زن در برابر زن…)

[۴۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۶۵۵.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۴۳۲.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۸۴.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۷۹.

۲.۳.۲ – عَبْداً (آیه ۷۵ سوره نحل)

(ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا عَبْداً مَمْلُوکاً لا یَقْدِرُ عَلی‌ شَیْ‌ءٍ)

[۵۲] نحل/سوره۱۶، آیه۷۵.

(خداوند مثالى زده: برده مملوکى را که قادر بر هیچ چیز نیست…)

[۵۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۵.

[۵۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۴۳۳.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۹۹.

[۵۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۷.

[۵۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۷۸.

۲.۳.۳ – عَبْداً (آیه ۹۳ سوره مریم)

(اِنْ کُلُّ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ اِلَّا آتِی الرَّحْمنِ‌ عَبْداً)

[۵۸] مریم/سوره۱۹، آیه۹۳.

(تمام کسانى که در آسمان‌ها و زمین هستند، تنها به سوى خداوند رحمان مى‌آیند…)

[۵۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۱.

[۶۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۵۷.

[۶۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۱۲.

[۶۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۲۱۱.

[۶۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۸۲۲.

این آیه روشن می‌کند که همه انس و جنّ و ملک بنده و مملوک خدایند، شاید بدین علت است که در قاموس المحیط و اقرب الموارد گفته: عبد به معنی انسان است اعمّ از حرّ و رقّ.

[۶۴] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۲۹۶.

[۶۵] شرتونی، سعید، اقرب الوارد، ماده عبد.

راغب اصفهانی گوید: این عبودیت به وسیله ایجاد است.

[۶۶] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۴۲.

«آتِی» در آیه راجع به اتیان در قیامت نیست بلکه مبیّن نسبت بین خدا و خلق است، یعنی هر آنکه در آسمان‌ها و زمین‌اند متوجّه خدایند، در حال بندگی و عبودیت که خدا خالق و رازق و مدبّر آنهاست، و هر چه دارند از خدا دارند.

۲- عبد به معنی عابد و مطیع خدا در اخلاص و عبادت و اطاعت.

۲.۳.۴ – عَبْدُ (آیه ۱۹ سوره جنّ)

(وَ اَنَّهُ لَمَّا قامَ‌ عَبْدُ اللَّهِ یَدْعُوهُ)

[۶۷] جن/سوره۷۲، آیه۱۹.

(و این‌که هنگامى که بنده خدا [محمد] به عبادت برمى‌خاست و او را مى‌خواند…)

[۶۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۳.

[۶۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۷۸.

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۵۰.

[۷۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۸۸.

[۷۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۶۱.

۲.۳.۵ – عَبْداً (آیه ۳ سوره اسراء)

(ذُرِّیَّهَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ اِنَّهُ کانَ‌ عَبْداً شَکُوراً)

[۷۳] اسراء/سوره۱۷، آیه۳.

(اى