پاورپوینت کامل عَرْض (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عَرْض (مفردات‌قرآن) دارای ۵۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عَرْض (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عَرْض (مفردات‌قرآن) :

منبع: عَرْض (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عَرْض (لغات‌قرآن)، عَرْض (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عرض.

عَرْض (به فتح عین و سکون راء) از واژگان قرآن کریم به معنای ظهور و اظهار است.
به معنای وسعت نیز به کار رفته است.
عَرَض (به فتح عین و راء) در قرآن به متاع دنیا اطلاق شده است.
اعراض به معنای روگردانی است.
مشتقات عَرْض که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

عَرْضاً (به فتح عین و سکون راء) به معنای آشکار کردن؛

عَرَضَهُمْ‌ (به فتح عین، راء و ضاد) به معنای عرضه داشت؛

عُرِضُوا (به ضم عین و کسر راء) به معنای نشان داده می‌شود؛

عَرْضُها (به فتح عین، سکون راء و ضم ضاد) به معنای وسعت آن؛

عَرَّضْتُمْ‌ (به فتح عین، راء مشدد و سکون ضاد) به معنای به طور کنایه تصمیم بگیرید؛

عَرِیضٍ‌ (به فتح عین) به معنای وسیع؛

عُرْضَهً (به ضم عین، سکون راء و فتح ضاد) به معنای در معرض واقع شدن؛

مُعْرِضُونَ‌ (به ضم میم، سکون عین و کسر راء) به معنای رویگردان بودن، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عَرْض
۲ – کاربردها
۲.۱ – عَرَضَ‌ (آیه ۶۷ سوره انفال)
۲.۲ – عَرْضاً (آیه ۱۰۰ سوره کهف)
۲.۳ – عَرَضَهُمْ‌ (ایه ۳۱ سوره بقره)
۲.۴ – عُرِضُوا (آیه ۴۸ سوره کهف)
۲.۵ – عارِضاً (آیه ۲۴ سوره احقاف)
۲.۶ – عَرْضُها (آیه ۲۱ سوره حدید)
۲.۷ – عَرْضُهَا (آیه ۱۳۳ سوره آل‌عمران)
۲.۸ – عَرَّضْتُمْ‌ (آیه ۲۳۵ سوره بقره )
۲.۹ – عَرِیضٍ‌ (آیه ۵۱ سوره فصلت)
۲.۱۰ – عُرْضَهً (آیه ۲۲۴ سوره بقره)
۲.۱۱ – مُعْرِضُونَ‌ (آیه ۷۶ سوره توبه)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای عَرْض

عَرْض

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۳۲۳-۳۲۶.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۵۹.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۴، ص۲۱۲.

به معنای ظهور و اظهار است.
در الصحاح و اقرب الموارد به همین معنا آمده است.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۵۱۶.

[۵] جوهری، ابونصر، الصحاح‌ تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۳، ص۱۰۸۲.

در مجمع البیان از زجّاج نقل شده که اصل آن به معنی ناحیه شی‌ء است و عرض خلاف طول از آن می‌باشد.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۷۹.

اعراض: به معنای روگردانى است.
این معنا در واقع براى آن‌ست که شخص مُعرض خلاف جانب امر را در پیش می‌گیرد
در اقرب الموارد می‌گوید: حق آن است که همزه آن برای صیرورت باشد.

[۷] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۵۱۷.

۲ – کاربردها

به مواردی از عَرْض که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – عَرَضَ‌ (آیه ۶۷ سوره انفال)

عَرَض در قرآن به متاع دنیا اطلاق شده است، مثل آن‌چه در آیه ذیل آمده است:

(تُرِیدُونَ‌ عَرَضَ‌ الدُّنْیا وَ اللَّهُ یُرِیدُ الْآخِرَهَ)

[۸] انفال/سوره۸، آیه۶۷.

(شما متاع ناپایدار دنیا را مى‌خواهید؛ ولى خداوند، سراى دیگر را براى‌ شما مى‌خواهد.)

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۸۵.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۱۸۰.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۱۳۶.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۳۰۶.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۶۲.

در مجمع البیان فرموده: بر هر چیز ناپایدار عرض گویند و گفته‌اند: «الدُّنْیَا عَرَضٌ‌ حَاضِرٌ.»

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۳۰۶.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۶۲.

قول راغب اصفهانی نیز چنین است .

[۱۶] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۶۰.

گویی از این جهت متکلمون به عرض در مقابل جوهر عرض گفته‌اند که ثبات ندارد.
به نظر می‌آید متاع دنیا را از آن‌جهت عرض گفته‌اند که خودنمایی می‌کند.

۲.۲ – عَرْضاً (آیه ۱۰۰ سوره کهف)

عَرْض به معنای اظهار و آشکار کردن است

(وَ عَرَضْنا جَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ لِلْکافِرِینَ‌ عَرْضاً)

[۱۷] کهف/سوره۱۸، آیه۱۰۰.

«آن روز جهنّم را بر کفّار به طرز مخصوصی آشکار می‌کنیم.»

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۵۰۷.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۶۶.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۳۱.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۶۶.

۲.۳ – عَرَضَهُمْ‌ (ایه ۳۱ سوره بقره)

(وَ عَلَّمَ آدَمَ الْاَسْماءَ کُلَّها ثُمَ‌ عَرَضَهُمْ‌ عَلَی الْمَلائِکَهِ)

[۲۲] بقره/سوره۲، آیه۳۱.

(سپس، تمامى علم اسماء (علم اسرار آفرینش و نام‌گذارى موجودات‌) را به آدم آموخت. آن‌گاه آن‌ها را به فرشتگان عرضه داشت.)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۱۸۰.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۱۷.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۲۰.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۸۱.

۲.۴ – عُرِضُوا (آیه ۴۸ سوره کهف)

(وَ عُرِضُوا عَلی‌ رَبِّکَ صَفًّا)

[۲۸] کهف/سوره۱۸، آیه۴۸.

«در حال صف بر پروردگار آشکار می‌شوند یا نشان داده می‌شوند.»

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۴۷.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۲۲.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۷۵.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۳۲.

۲.۵ – عارِضاً (آیه ۲۴ سوره احقاف)

(فَلَمَّا رَاَوْهُ‌ عارِضاً مُسْتَقْبِلَ اَوْدِیَتِهِمْ قالُوا هذا عارِضٌ‌ مُمْطِرُنا بَلْ هُوَ مَا اسْتَعْجَلْتُمْ بِهِ رِیحٌ فِیها عَذابٌ اَلِیمٌ)

[۳۳] احقاف/سوره۴۶، آیه۲۴.

«چون آن را آشکارا دیدند که به سوی وادیشان می‌آید، گفتند: این باد یا ابری است که به ما باران خواهد باراند، نه بلکه آن بادی است دارای عذاب دردناک.»

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۲۲.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۱۲.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۱۲.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۳۶.

ضمیر

(رَاَوْهُ)

شاید به عذاب موعود راجع باشد که از بِما

(تَعِدُنا)

در آیه قبل به نظر می‌آید و شاید ضمیر مبهم باشد که‌

(عارِضاً)

آن را توضیح می ‌دهد. عارض به معنی ظاهر شونده است. از آیه روشن می‌شود که آن عارض باد بود

(رِیحٌ فِیها عَذابٌ)

گفته‌اند آن تکه‌ی ابری بود که در افق نمایان شد و باد به وسیله آن شروع به وزیدن گرفت.

۲.۶ – عَرْضُها (آیه ۲۱ سوره حدید)

عَرْض به معنای وسعت:

(سابِقُوا اِلی‌ مَغْفِرَهٍ مِنْ رَبِّکُمْ وَ جَنَّهٍ عَرْضُها کَعَرْضِ السَّماءِ وَ الْاَرْضِ)

[۳۸] حدید/سوره۵۷، آیه۲۱.

(به پیش تازید براى رسیدن به آمرزش پروردگارتان و بهشتى که پهنه آن مانند پهنه آسمان و زمین است.)

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۴۰.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۲۹۱.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۶۶.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۲۳۷.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۶۱.

۲.۷ – عَرْضُهَا (آیه ۱۳۳ سوره آل‌عمران)

(وَ سارِعُوا اِلی‌ مَغْفِرَهٍ مِنْ رَبِّکُمْ وَ جَنَّهٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْاَرْضُ)

[۴۴] آل عمران/سوره۳، آیه۱۳۳.

(و شتاب کنید براى رسیدن به آمرزش پروردگارتان و بهشتى که وسعت آن، آسمان‌ها و زمین است.)

[۴۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۷.

مراد از عرض در این دو آیه ظاهرا وسعت است و آن یکی از معانی شایع عرض است، چنان‌که در مجمع البیان، قاموس المحیط و اقرب الموارد بیان شده است.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حس