پاورپوینت کامل عَدْو (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عَدْو (مفردات‌قرآن) دارای ۶۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عَدْو (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عَدْو (مفردات‌قرآن) :

منبع: عَدْو (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عَدْو (لغات‌قرآن)، عَدْو (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عدو.

عَدْو (به فتح عین و سکون دال) از واژگان قرآن کریم به معنای تجاوز است.
عَدُوّ (به فتح عین و ضم دال) به معنای دشمن که در قلب به انسان عداوت دارد و در ظاهر مطابق آن رفتار می‌کند.
به گفته بعضی از لغت‌شناسان عدو گاهی با قلب است که به آن عدوات و معاداه می‌گویند.
عدو گاهی در راه رفتن است که عدو (دویدن) نام دارد و گاهی در عدم رعایت عدالت در معامله است که عدوان و عدو گویند.
مشتقات عَدْو که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

تَعْدُوا (به فتح تاء و سکون عین) به معنای تجاوز نکنید؛

یَتَعَدَّ (به فتح یاء، تاء و عین ) به معنای تجاوز کند؛

عَدْواً (به فتح عین و سکون دال) به معنای ظلم؛

اعْتَدی‌ (به کسر الف، سکون عین و فتح تاء) به معنای حمله کنید؛

الْمُعْتَدِینَ‌ (به ضم میم، سکون عین و فتح تاء) به معنای متجاوزان؛

الْعادِیاتِ‌ به معنای دوندگان؛

الْعَداوَهُ (به فتح عین و واو) به معنای دشمنی؛

الْعُدْوَانِ (به ضم عین و سکون دال) به معنای تجاوز است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عَدْو
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَعْدُوا (آیه ۱۵۴ سوره نساء)
۲.۲ – یَتَعَدَّ (آیه ۲۷۹ سوره بقره)
۲.۳ – عَدْواً (آیه ۱۰۸ سوره انعام)
۲.۴ – عَدْواً (آیه ۹۰ سوره یونس)
۲.۵ – عَدُوًّا (آیه ۱۰۱ سوره نساء)
۲.۶ – عَدُوٌّ (آیه ۵ سوره یوسف)
۲.۷ – عَدُوٍّ (آیه ۹۲ سوره نساء)
۲.۸ – عَدُوٌّ (آیه ۷۷ سوره شعراء)
۲.۹ – عَدُوًّا (آیه ۱۴ سوره تغابن)
۲.۱۰ – اعْتَدی‌ (آیه ۱۹۴ سوره بقره)
۲.۱۱ – الْمُعْتَدِینَ‌ (آیه ۱۹۰ سوره بقره)
۲.۱۲ – عَدُوٌّ (آیه ۹۸ سوره بقره)
۲.۱۳ – الْعادِیاتِ‌ (آیه ۱ سوره عادیات)
۲.۱۴ – الْعَداوَهُ (آیه ۴ سوره ممتحنه)
۲.۱۵ – الْعُدْوانِ‌ (آیه ۲ سوره مائده)
۲.۱۶ – عُدْوانَ‌ (آیه ۲۸ سوره قصص)
۲.۱۷ – عُدْواناً (آیه ۳۰ سوره نساء)
۲.۱۸ – الْعُدْوَانِ (آیه ۸۵ سوره بقره)
۲.۱۹ – الْعُدْوَانِ (آیه ۶۲ سوره مائده)
۲.۲۰ – الْعُدْوَانِ (آیه ۹ سوره مجادله)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای عَدْو

عَدْو

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۳۰۵-۳۰۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۵۳.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۱، ص۲۸۳.

به معنای تجاوز است.
راغب اصفهانی گفته: عدو به معنی تجاوز و منافات التیام است. عدو گاهی با قلب است که به آن عدوات و معاداه گویند.
گاهی در راه رفتن است که عدو (دویدن) نام دارد و گاهی در عدم رعایت عدالت در معامله است که عدوان و عدو گویند.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۵۳.

۲ – کاربردها

به مواردی از عَدْو که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – تَعْدُوا (آیه ۱۵۴ سوره نساء)

(وَ قُلْنا لَهُمْ لا تَعْدُوا فِی السَّبْتِ)

[۵] نساء/سوره۴، آیه۱۵۴.

«به آن‌ها گفتیم در شنبه تجاوز نکنید.»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۲۱۳.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۱۳۱.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۱۲۷.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۰۶.

۲.۲ – یَتَعَدَّ (آیه ۲۷۹ سوره بقره)

(وَ مَنْ‌ یَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَاُولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ)

[۱۰] بقره/سوره۲، آیه۲۲۹.

(و هر کس از حدود الهی تجاوز کند، ستمکار است.)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۶.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۳۵۲.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۲۳۴.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۵.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۷۹.

عدو در دو آیه ذیل به معنی تجاوز است‌.

۲.۳ – عَدْواً (آیه ۱۰۸ سوره انعام)

(فَیَسُبُّوا اللَّهَ‌ عَدْواً بِغَیْرِ عِلْمٍ)

[۱۶] انعام/سوره۶، آیه۱۰۸.

(مبادا آن‌ها نیز از روى ظلم و جهل، خدا را دشنام دهند.)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۱.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۳۳.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۱۴.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۲۲.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۳۷.

۲.۴ – عَدْواً (آیه ۹۰ سوره یونس)

(فَاَتْبَعَهُمْ فِرْعَوْنُ وَ جُنُودُهُ بَغْیاً وَ عَدْواً)

[۲۲] یونس/سوره۱۰، آیه۹۰.

«فرعون و لشکریانش در طلب آنان از روی تجاوز به دنبالشان رفتند.»

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۱۷۳.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۱۷.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۳۵۰.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۹۸.

ظاهرا

(بَغْیاً)

مطلق طلب است.

۲.۵ – عَدُوًّا (آیه ۱۰۱ سوره نساء)

عَدُوّ به معنای دشمن است که در قلب به انسان عداوت دارد و در ظاهر مطابق آن رفتار می‌کند.

(اِنَّ الْکافِرِینَ کانُوا لَکُمْ‌ عَدُوًّا مُبِیناً)

[۲۷] نساء/سوره۴، آیه۱۰۱.

(زیرا کافران، دشمن آشکارى براى شما هستند.)

[۲۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۹۴.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۹۵.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۶۰.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۱۳.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۵۴.

۲.۶ – عَدُوٌّ (آیه ۵ سوره یوسف)

(اِنَّ الشَّیْطانَ لِلْاِنْسانِ‌ عَدُوٌّ مُبِینٌ)

[۳۳] یوسف/سوره۱۲، آیه۵.

(زیرا شیطان، دشمن آشکار انسان است.)

[۳۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۳۶.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۱۰۶.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۷۹.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۱۶۱.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۳۲۰.

۲.۷ – عَدُوٍّ (آیه ۹۲ سوره نساء)

(فَاِنْ کانَ مِنْ قَوْمٍ‌ عَدُوٍّ لَکُمْ)

[۳۹] نساء/سوره۴، آیه۹۲.

(از گروهى باشد که دشمن شما هستند.)

[۴۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۹۳.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی،ج۵، ص۶۰.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۳۹.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۳۹.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۳۹.

به قول راغب اصفهانی دشمن دو جور است، یکی آن‌که به شخص عداوت دارد و به قصد دشمنی است، مثل آن‌چه در آیه فوق آمده است.
دیگری آن‌که به قصد عداوت نیست بلکه وی حالتی دارد که شخص از آن متأذی‌ می‌شود، چنان‌که از کار دشمن متأذی‌ می‌شود،

[۴۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۵۳.

مثل‌ آن‌چه در آیه ذیل آمده است.

۲.۸ – عَدُوٌّ (آیه ۷۷ سوره شعراء)

(فَاِنَّهُمْ‌ عَدُوٌّ لِی اِلَّا رَبَّ الْعالَمِینَ)

[۴۶] شعراء/سوره۲۶، آیه۷۷.

(همه آن‌ها دشمن من هستند و من دشمن آن‌ها، مگر پروردگار جهانیان.)

[۴۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۰.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۳۹۵.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۲۸۲.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۰۳.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۳۰.

بت‌های بی‌جان نسبت به ابراهیم (علیه‌السّلام) عداوتی نداشتند و از جماد عداوت متصوّر نیست، بلکه آن‌ها جنبه معبودی داشتند و آن حالت ابراهیم (علیه‌السّلام) را ناراحت می‌کرد لذا فرمود: آن‌ها دشمن من هستند.
در مجمع البیان در معنی آیه می‌فرماید: پرستش‌گران اصنام و اصنام دشمن من هستند. عقلا را تغلیب کرده، ولی ظاهرا مرجع ضمیر اصنام است و ارجاع ضمیر اولو العقل است.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۰۳.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۳۰.

در قرآن در این‌گونه موارد بسیار است.

۲.۹ – عَدُوًّا (آیه ۱۴ سوره تغابن)

(اِنَّ مِنْ اَزْواجِکُمْ وَ اَوْلادِکُمْ‌ عَدُوًّا لَکُمْ فَاحْذَرُوهُمْ)

[۵۴] تغابن/سوره۶۴، آیه۱۴.

(بعضى از همسران و فرزندانتان دشمن شما هستند، از آن‌ها بر حذر باشید.)

[۵۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۵۷.

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۵۱۵.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۳۰۶.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۷۵.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۵۲.

ظاهرا در آیه‌ مذکور نیز عدوّ به همان معنی است یعنی همان‌طور که از دشمن صدمه به انسان می‌رسد ممکن است آن‌ها نیز شما را به صدمه بیاندازند و میل و عشق به آنها از کار خدایی بازتان دارد.

۲.۱۰ – اعْتَدی‌ (آیه ۱۹۴ سوره بقره)

(فَمَنِ‌ اعْتَدی‌ عَلَیْکُمْ‌ فَاعْتَدُوا عَلَیْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدی‌ عَلَیْکُمْ وَ اتَّقُوا اللَّهَ وَ اعْلَمُوا اَنَّ اللَّهَ مَعَ الْمُتَّقِینَ)

[۶۰] بقره/سوره۲، آیه۱۹۴.

(و بطور کلّى هر کس به شما حمله کرد، همانند حمله وى بر او حمله کنید و از مخالفت فرمان خدا بپرهیزید و زیاده‌روى ننمایید؛ و بدانید خدا با پرهیزگاران است.)

[۶۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰.

[۶۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۹۲.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۶۳.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۳۷.

[۶۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۱۴.

این آیه درباره انتقام، قاعده کلّی است، روشن م