پاورپوینت کامل عَتُدَ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عَتُدَ (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عَتُدَ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل عَتُدَ (مفردات‌قرآن) :

منبع: عَتُدَ (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عَتِید (لغات‌قرآن)، عَتُدَ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عتد (مقالات مرتبط).

عَتُدَ و عَتاد (به فتح عین) از واژگان قرآن کریم به معنای آماده شدن است.
مشتقات عَتُدَ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

اَعْتَدَتْ‌ (به فتح الف، سکون عین، فتح تاء و دال) به معنای آماده کرد؛

عَتِیدٌ (به فتح عین) به معنای آماده و حاضر است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عَتُدَ
۲ – کاربردها
۲.۱ – اَعْتَدَتْ‌ (آیه ۳۱ سوره یوسف)
۲.۲ – اَعْتَدْنا (آیه ۲۹ سوره کهف)
۲.۳ – عَتِیدٌ (آیه ۱۸ سوره ق)
۲.۴ – عَتِیدٌ (آیه ۲۳ سوره ق)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای عَتُدَ

عَتُدَ و عَتاد

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۲۸۹.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۴۵.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۳، ص۹۸.

به معنی آماده شدن است.
«عتد الشی‌ء عتاده و عتادا: تهیّا.»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۴۷۰.

اِعْتاد به معنای آماده کردن‌ است.
عَتید به معنای آماده و حاضر است.
همچنین حاضر شده به معنی فاعل و مفعول هر دو آمده است‌.

۲ – کاربردها

به مواردی از عَتُدَ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – اَعْتَدَتْ‌ (آیه ۳۱ سوره یوسف)

(وَ اَعْتَدَتْ‌ لَهُنَّ مُتَّکَاً)

[۵] یوسف/سوره۱۲، آیه۳۱.

«برای آن‌ها پشتی آماده کرد.»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۲۰۲.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۱۴۹.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۰