پاورپوینت کامل عَبْس (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عَبْس (مفردات‌قرآن) دارای ۳۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عَبْس (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عَبْس (مفردات‌قرآن) :

منبع: عَبْس (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عَبَسَ (لغات‌قرآن)، عَبْس (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عبس.

عَبْس (به فتح عین و سکون باء) از واژگان قرآن کریم به معنای رو ترش کردن است.
سوره عبس هشتادمین سوره قرآن است که ظهور در ملامت شخصی دارد.
درباره شخصی که مصداق این سوره قرار گرفته، بین مفسران اختلاف است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عَبْس
۲ – کاربردها
۲.۱ – عَبَسَ‌ (آیه ۲۲ سوره مدثر)
۲.۲ – عَبُوساً (آیه ۱۰ سوره انسان)
۲.۳ – عَبَسَ‌ (آیه ۱ سوره عبس)
۳ – نزول سوره عبس‌
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای عَبْس

عَبْس

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۲۸۴-۲۸۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۵۴۴.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۴، ص۸۴.

به معنای رو ترش کردن است.
«عبس وجهه عبسا و عبوسا: کلح.» لازم و متعدی هر دو آمده است.

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۴۶۵.

راغب اصفهانی گفته: علت عبوسی تنگی نفس است، به معنای آن‌که چیزی را ناپسند می‌دارد و در اثر ناراحتی درون چهره درهم می‌کشد.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۵۴۴.

عَبُوس به معنای ترش‌رو است.

۲ – کاربردها

به مواردی از عَبْس که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – عَبَسَ‌ (آیه ۲۲ سوره مدثر)

(ثُمَّ نَظَرَ. ثُمَ‌ عَبَسَ‌ وَ بَسَرَ)

[۶] مدثر/سوره۷۴، آیه۲۱ و ۲۲.

(پس نگاهى کرد، چهره درهم کشید و عجولانه دست به کار شد.)

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۶.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۱۳۶.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۸۷.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۶۷.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۸۶.

۲.۲ – عَبُوساً (آیه ۱۰ سوره انسان)

(اِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا یَوْماً عَبُوساً)

[۱۲] انسان/سوره۷۶، آیه۱۰.

(ما از پروردگارمان خائفیم در آن روزى که عبوس و سخت است.)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۹.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۰۵.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۲۸.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۱۶۳.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۱۷.

عبوس در آیه صفت یوم واقع شده مانند عسیر که در آیات ذیل آمده است.

(فَذلِکَ یَوْمَئِذٍ یَوْمٌ عَسِیرٌ)

[۱۸] مدثر/سوره۷۴، آیه۹.

(آن روز، روز سختى است.)

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۵.

(وَ کانَ یَوْماً عَلَی الْکافِرِینَ عَسِیراً)

[۲۰] فرقان/سوره۲۵، آیه۲۶.

(و آن روز، روز سختى براى کافران خواهد بود.)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۶۲.

گویند: «لیلک قائم نهارک صائم.»

[۲۲] زجاج، ابراهیم بن سری، معانی القرآن و اعرابه، ج۵، ص۳۲۹.

در آیه نیز یوم با صفت اهل آن موصوف شده است یا یوم در اثر شدت بشیر عبوس تشبیه شده است. فرض اول بهتر است، مانند آن‌چه در آیه ذیل آمده است.

(اِذا اَخَذَ الْقُری‌ وَ هِیَ ظالِمَهٌ)

[۲۳] هود/سوره۱۱، آیه۱۰۲.

(و این‌چنین است مجازات پروردگار تو، هنگامى که مردم شهرها و آبادی‌ها را مجازات مى‌کند، در حالى‌که آن‌ها ستمکارند.)

[۲۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۳۳.

۲.۳ – عَبَسَ‌ (آیه ۱ سوره عبس)

(عَبَسَ‌ وَ تَوَلَّی. اَنْ جاءَهُ الْاَعْمی‌)

[۲۵] عبس/سوره۸۰، آیه۱ و ۲.

«رو ترش کرد، اعراض و بی‌اعتنایی کرد که نابینا پیش او آمد.»

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۳۲۵.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۹۹.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۳۰۲.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۶۴.

۳ – نزول سوره عبس‌

(عَبَسَ‌ وَ تَوَلَّی. اَنْ جاءَهُ الْاَعْمی‌. وَ ما یُدْرِیکَ لَعَلَّهُ یَزَّکَّی. اَوْ یَذَّکَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّکْری‌. اَمَّا مَنِ اسْتَغْنی‌. فَاَنْتَ لَهُ تَصَدَّی. وَ ما عَلَیْکَ اَلَّا یَزَّکَّی. وَ اَمَّا مَنْ جاءَکَ یَسْعی‌. وَ هُوَ یَخْشی‌. فَاَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّی. کَلَّا اِنَّها تَذْکِرَهٌ)

[۳۰] عبس/سوره۸۰، آیه۱- ۱۱.

(چهره درهم کشید و روى بر تافت. از این‌که نابینایى به سراغ او آمد. تو چه مى‌دانى شاید او تقوا پیشه کند، یا متذکّر گردد و این تذکّر به حال او مفید باشد. امّا آن کس که خود را توانگر مى‌بیند، تو به‌ او روى مى‌آورى، در حالى‌که اگر او تقوا پیشه نکند چیزى بر تو نیست. اما کسى که به سراغ تو مى‌آید و کوشش مى‌کند، از خدا ترسان است، تو از او غافل مى‌شوى. هرگز چنین نیست که آن‌ها مى‌پندارند؛ این قرآن براى همه تذکر و یادآورى است.)

[۳۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۸۵.

[۳۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۳۲۵.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۹۹.

[۳۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۳۰۲.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۶۴.

ظهور این آیات بی‌شک در ملامت است که شخص در ارشاد مردم میان غنی و نابینا فرق گذاشته است. نابینا با آن‌که در صدد اخذ حکم و عمل به آن بوده، به او اعتنا نشده و به غنی اعتنا شده است.
درباره نزول آیات در مجمع البیان فرموده: گفته شده: عبداللّه بن امّ‌مکتوم که نابینا بود پیش رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) آمد و آن حضرت با عتبه بن ربیعه، اباج