پاورپوینت کامل عَبْد (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل عَبْد (مفردات‌قرآن) دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل عَبْد (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل عَبْد (مفردات‌قرآن) :

منبع: عَبْد (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: عبد (لغات‌قرآن)، عِبادَت (مفردات‌نهج‌البلاغه)، عبد (مقالات مرتبط).

عَبْد (به فتح عین) از واژگان قرآن کریم به معنای مطیع و بنده است.
عِباد (کسر عین) و عَبید (فتح عین) جمه عبد است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای عَبد
۲ – کاربردها
۲.۱ – به معنای مملوک
۲.۱.۱ – الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ (آیه ۱۷۸ سوره بقره)
۲.۱.۲ – عَبْداً (آیه ۷۵ سوره نحل)
۲.۱.۳ – عَبْداً (آیه ۹۳ سوره مریم)
۲.۲ – به معنای مطیع خدا
۲.۲.۱ – عَبْدُ (آیه ۱۹ سوره جنّ)
۲.۲.۲ – عَبْداً (آیه ۳ سوره اسراء)
۲.۲.۳ – عَبْدَنا (آیه ۴۱ سوره ص)
۲.۲.۴ – بِعَبْدِهِ‌ (آیه ۱ سوره اسراء)
۲.۲.۵ – عَبْدِهِ‌ (آیه ۱ سوره کهف)
۲.۳ – به معنای عابد وثن
۲.۳.۱ – یَعْبُدُونَ‌ (آیه ۱۸ سوره یونس)
۲.۴ – عِباد
۲.۴.۱ – بِالْعِبادِ (آیه ۲۰۷ سوره بقره)
۲.۴.۲ – عِبادِکُمْ‌ (آیه ۳۲ سوره نور)
۲.۴.۳ – عِباداً (آیه ۷۹ سوره آل عمران)
۲.۴.۴ – عِبادٌ (آیه ۱۹۴ سوره اعارف)
۲.۴.۵ – الْعِبادِ (آیه ۴۸ سوره غافر)
۲.۵ – عَبید
۲.۵.۱ – لِلْعَبِیدِ (آیه ۱۰ سوره حجّ)
۲.۵.۲ – لِلْعَبِیدِ (آیه ۲۹ سوره ق)
۲.۶ – عابِد
۲.۶.۱ – عابِدُونَ‌ (آیه ۴۷ سوره مؤمنون)
۲.۶.۲ – الْعابِدِینَ‌ (آیه ۸۱ سوره زخرف)
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای عَبد

عَبد

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۲۸۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۴۲.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۹۵.

به معنای مطیع و بنده است.
از مجمع البیان نقل شد که او را در اثر ذلّت و انقیادش عبد گویند،

[۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۰۰.

پس معنای تذلّل و طاعت در آن ملحوظ است.
در اقرب الموارد گوید: آن در اصل وصف است گویند: «رجلٌ‌ عَبِدٌ» یعنی مرد مطیع است ولی بعدا مانند اسم استعمال شده است.

[۵] شرتونی، سعید، اقرب الوارد، ج۳، ص۴۶۲.

عبد در قرآن به دو معنی آمده:
یکی به معنی بنده مملوک.

[۶] بقره/سوره۲، آیه۱۷۸.

[۷] نحل/سوره۱۶، آیه۷۵.

[۸] مریم/سوره۱۹، آیه۹۳.

دیگری: عبد به معنی عابد و مطیع خدا در اخلاص و عبادت و اطاعت.

[۹] جن/سوره۷۲، آیه۱۹.

[۱۰] اسراء/سوره۱۷، آیه۳.

[۱۱] ص/سوره۳۸، آیه۴۱.

[۱۲] اسراء/سوره۱۷، آیه۱.

[۱۳] کهف/سوره۱۸، آیه۱.

عبد را در قرآن دو جمع هست: عباد و عبید.

۲ – کاربردها

به مواردی از عَبد که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – به معنای مملوک

عبد در برخی آیات قرآن به معنای بنده مملوک است.

۲.۱.۱ – الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ (آیه ۱۷۸ سوره بقره)

(الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَ الْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَ الْاُنْثی‌ بِالْاُنْثی‌)

[۱۴] بقره/سوره۲، آیه۱۷۸.

(…آزاد در برابر آزاد، و برده در برابر برده، و زن در برابر زن…)

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۶۵۵.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۴۳۲.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۸۴.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۷۹.

۲.۱.۲ – عَبْداً (آیه ۷۵ سوره نحل)

(ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا عَبْداً مَمْلُوکاً لا یَقْدِرُ عَلی‌ شَیْ‌ءٍ)

[۲۰] نحل/سوره۱۶، آیه۷۵.

(خداوند مثالى زده: برده مملوکى را که قادر بر هیچ چیز نیست…)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۵.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۴۳۳.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۹۹.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۷.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۷۸.

۲.۱.۳ – عَبْداً (آیه ۹۳ سوره مریم)

(اِنْ کُلُّ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ اِلَّا آتِی الرَّحْمنِ‌ عَبْداً)

[۲۶] مریم/سوره۱۹، آیه۹۳.

(تمام کسانى که در آسمان‌ها و زمین هستند، تنها به سوى خداوند رحمان مى‌آیند…)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۱.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۵۷.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۱۲.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۲۱۱.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۸۲۲.

این آیه روشن می‌کند که همه انس و جنّ و ملک بنده و مملوک خدایند، شاید بدین علت است که در قاموس المحیط و اقرب الموارد گفته: عبد به معنی انسان است اعمّ از حرّ و رقّ.

[۳۲] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۲۹۶.

[۳۳] شرتونی، سعید، اقرب الوارد، ماده عبد.

راغب اصفهانی گوید: این عبودیت به وسیله ایجاد است.

[۳۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۵۴۲.

«آتِی» در آیه راجع به اتیان در قیامت نیست بلکه مبیّن نسبت بین خدا و خلق است، یعنی هر آنکه در آسمان‌ها و زمین‌اند متوجّه خدایند، در حال بندگی و عبودیت که خدا خالق و رازق و مدبّر آنهاست، و هر چه دارند از خدا دارند.

۲.۲ – به معنای مطیع خدا

در برخی آیات منظور از عبد، عابد و مطیع خدا در اخلاص و عبادت و اطاعت است.

۲.۲.۱ – عَبْدُ (آیه ۱۹ سوره جنّ)

(وَ اَنَّهُ لَمَّا قامَ‌ عَبْدُ اللَّهِ یَدْعُوهُ)

[۳۵] جن/سوره۷۲، آیه۱۹.

(و این‌که هنگامى که بنده خدا [محمد] به عبادت برمى‌خاست و او را مى‌خواند…)

[۳۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۳.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۷۸.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۵۰.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۸۸.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۶۱.

۲.۲.۲ – عَبْداً (آیه ۳ سوره اسراء)

(ذُرِّیَّهَ مَنْ حَمَلْنا مَعَ نُوحٍ اِنَّهُ کانَ‌ عَبْداً شَکُوراً)

[۴۱] اسراء/سوره۱۷، آیه۳.

(اى فرزندان کسانى که‌ با نوح بر کشتى سوار کردیم! او بنده شکرگزارى بود…)

[۴۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۲.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۸.

[۴۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۷.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۸۵.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۱۲.

۲.۲.۳ – عَبْدَنا (آیه ۴۱ سوره ص)

(وَ اذْکُرْ عَبْدَنا اَیُّوبَ اِذْ نادی‌ رَبَّهُ)

[۴۷] ص/سوره۳۸، آیه۴۱.

(و به خاطر بیاور بنده ما ایوب را، هنگامى که پروردگارش را خواند…)

[۴۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۵۵.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۳۱۷.

[۵۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۲۰۸.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۱۱۱.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۷۴۵.

۲.۲.۴ – بِعَبْدِهِ‌ (آیه ۱ سوره اسراء)

(سُبْحانَ الَّذِی اَسْری‌ بِعَبْدِهِ‌)

[۵۳] اسراء/سوره۱۷، آیه۱.

(پاک و منزّه است آن کس که بنده‌اش را در یک شب، از مسجدالحرام به مسجدالاقصی- که گرداگردش را پربرکت ساخته‌ایم- برد…)

[۵۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۲.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۳.

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۷.

[۵۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۸۳.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۱۱.

۲.۲.۵ – عَبْدِهِ‌ (آیه ۱ سوره کهف)

(الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی اَنْزَلَ عَلی‌ عَبْدِهِ‌ الْکِتابَ)

[۵۹] کهف/سوره۱۸، آیه۱.

(حمد مخصوص خدایى است که این کتاب را بر بنده (برگزیده‌اش) نازل کرد…)

[۶۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۹۳.

[۶۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۳۲۵.

[۶۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۳۶.

[۶۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۷.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۹۳.

۲.۳ – به معنای عابد وثن

ولی عبد به معنی عابد وثن در قرآن نیامده بر خلاف افعال آن.

۲.۳.۱ – یَعْبُدُونَ‌ (آیه ۱۸ سوره یونس)

(وَ یَعْبُدُونَ‌ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا یَضُرُّهُمْ وَ ل