پاورپوینت کامل صلح (فقه سیاسی)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صلح (فقه سیاسی) دارای ۶۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صلح (فقه سیاسی)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل صلح (فقه سیاسی) :

منبع: پاورپوینت کامل صلح (فقه سیاسی)

مقالات مرتبط: صلح (مقالات مرتبط).

صلح در لغت به معنای سازش، مسالمت و از میان بردن دشمنی میان انسان‌هاست.
از ریشه‌ای می‌آید که مفهوم صلاح و اصلاح (به معنای رفع فساد و ایجاد الفت) را در بردارد.
در اندیشه اسلامی، صلح اصل فطری و مبنای روابط اجتماعی و بین‌المللی به شمار می‌رود و قرآن بر همکاری، تقوا و پرهیز از دشمنی تأکید می‌کند.
اسلام وفاداری به پیمان‌های صلح را حتی در حالت جنگ واجب می‌داند و آن را قاعده‌ای فقهی و اخلاقی می‌شمارد.
در نهج‌البلاغه، امام علی (علیه‌السلام) صلح را مایه آسایش جامعه و تقویت نیروهای نظامی دانسته و بر پذیرش صلح عادلانه توصیه کرده است.
در اندیشه اسلامی، جنگ تنها برای برقراری عدالت و رفع ظلم مشروع است و صلح غایت مطلوب نظام اجتماعی تلقی می‌شود.
در مفاهیم سیاسی جدید نیز صلح با امنیت، استقلال، عدم مداخله و همکاری بین‌المللی هم‌معنا دانسته شده و تحقق آن وابسته به عدالت و سازمان جهانی مقتدر دانسته می‌شود.

فهرست مندرجات

۱ – مفهوم صلح
۲ – جایگاه صلح در اسلام
۳ – صلح در قرآن
۴ – موضع امام علی (ع) درباره صلح
۵ – صلح در روابط بین‌الملل
۵.۱ – پژوهش‌های نوین درباره صلح
۵.۲ – تنوع مفاهیم صلح در اندیشه‌ها
۵.۳ – صلح در دیدگاه قدرت‌ها و طبقات
۵.۴ – تعریف سیاسی صلح و همزیستی مسالمت‌آمیز
۵.۵ – عناصر تحقق صلح پایدار
۶ – پانویس
۷ – منبع

۱ – مفهوم صلح

واژه صلح در لغت به معناى مسالمت، سازش و از بین بردن نفرت میان مردم است.

[۱] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۹.

وَ الصُّلْحُ‌ خَیْرٌ.

[۲] نساء/سوره۴، آیه۱۲۸.

صلاح از همین ماده و صالح به معنى مطابق با عدل و انصاف، و شایسته و به دور از هر نوع فساد آمده است.

(اِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ‌ الصَّالِحُ‌ یَرْفَعُهُ.)

[۳] فاطر/سوره۳۵، آیه۱۰.

اصلاح به معنى ایجاد صلح و الفت اطلاق شده است.

(فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً اَوْ اِثْماً فَاَصْلَحَ‌ بَیْنَهُمْ.)

[۴] بقره/سوره۲، آیه۱۸۲.

یا به معناى رفع هر نوع عیب و ایجاد شایستگى است.

(کَفَّرَ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ وَ اَصْلَحَ‌ بالَهُمْ)

[۵] محمد/سوره۴۷، آیه۲.

۲ – جایگاه صلح در اسلام

صلح از قدیم‌ترین آرمان‌هاى مقدس بشرى است و به دلیل این‌که بیش از هر ارزش دیگر در معرض تهدید و مخاطره بوده است، همواره انسان‌ها چه از دیدگاه نظرى و چه به لحاظ راه‌حل‌هاى عملى، مقطعى، در تلاش چاره‌جویى براى رسیدن به آن بوده‌اند.
صلح در حقیقت استمرار حالت عادى بوده، نوعى ترک فعل و خوددارى از اعمال خشونت و رفتار خصمانه محسوب مى‌شده است و در مواردى هم که به دنبال جنگ رخ مى‌داد، اغلب در قالب قراردادهایى تحقق مى‌یافت که فقها آن قراردادها را با عناوین خاص مانند ذمه، استیمان، هدنه و نظایر آن مطرح مى‌کردند.
صلح اساس زندگى اجتماعى انسان‌هاست و این اصل ریشه در فطرت انسان دارد.
در دیدگاه اصولى و اساسى اسلام نیز این اصل درباره روابط انسان‌ها در زندگى اجتماعى رعایت شده و توصیه‌هاى مکرر اسلام در زمینه روابط اجتماعى و سیاسى بر پایه صلح، همکارى متقابل نیکوکارانه و مناسبات پرهیزکارانه در قلمرو حیات ملى و امت و نیز در محدوده بین‌المللى و در سطح وسیع‌تر و فراگیر نظریه جامعه واحد بشرى استوار شده است.

[۶] شمس‌الدین، محمدمهدی، جنگ و صلح در نهج‌البلاغه.

۳ – صلح در قرآن

آیه صریح:

(یا أَیُّهَا اَلنّاسُ إِنّا خَلَقْناکُمْ مِنْ ذَکَرٍ وَ أُنْثى وَ جَعَلْناکُمْ شُعُوباً وَ قَبائِلَ لِتَعارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اَللّهِ أَتْقاکُمْ إِنَّ اَللّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ.)

[۷] حجرات/سوره۴۹، آیه۱۳.

«اى آدمیان ما شما را از مرد و زن آفریدیم و بر دسته‌ها و طوایف گوناگون قرار دادیم تا با یکدیگر آشنائى به هم زنید، و بدانید که در این میان پرهیزگارترین شما نزد خداوند، گرامى‌ترین کس است، و خداوند بر همه چیز آگاه است.»
به‌ طور غیرمستقیم مبین این اصل پایدار، قانون فطرت و اسلام است که در آن ضمن اشاره به عامل اصلى وحدت فطرى انسان‌ها عمده‌ترین عامل جنگ و ستیز که همانا تفوق طلبى و تبعیض است، مردود شمرده شده است.
این اصل به رابطه میان جامعه اسلامى با جامعه غیر اسلامى نیز قابل تعمیم است.
زیرا جامعه غیر اسلامى را به رعایت اصل صلح و همزیستى مسالمت‌آمیز و احترام به آزادى اندیشه ملزم مى‌کند.
قرآن در آیه‌اى دیگر ضمن اشاره به این اصل که حالت دشمنى‌ها و ستیزه‌هاى پیشین، هر قدر که خشم‌آلود و کینه‌توزانه باشد، نباید بر روابط مسالمت‌آمیز بین جوامع بشرى اثر نامطلوب گذارده و بر عواطف اصیل انسانى و حس همکارى خیرخواهانه شان خدشه‌اى وارد کند به اصل اساسى صلح تأکید مى‌کند:

(یا أَیُّهَا اَلَّذِینَ آمَنُوا… وَ لا یَجْرِمَنَّکُمْ شَنَآنُ قَوْمٍ أَنْ صَدُّوکُمْ عَنِ اَلْمَسْجِدِ اَلْحَرامِ أَنْ تَعْتَدُوا وَ تَعاوَنُوا عَلَى اَلْبِرِّ وَ اَلتَّقْوى وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى اَلْإِثْمِ وَ اَلْعُدْوانِ‌…)

[۸] مائده/سوره۵، آیه۲.

«اى ایمان‌آورندگان… دشمنى با قومى که شما را به مسجد الحرام راه ندادند، نباید شما را به ستیزه‌جویى بکشد. و همکارى را برپایه نیکوکارى و پرهیزگارى قرار دهید گناهکارى و اعمال ستیزه‌جویى روا نیست، از آن سخت بپرهیزید.»
عمق اندیشه صلح در اسلام تا آن جا پیشرفته است که حتى در حالت جنگ میان دولت اسلامى با جوامع غیر اسلامى، وفادارى به پیمان‌هاى دو یا چند جانبه الزامى شمرده شده و دولت اسلامى موظف شده تا زمانى که طرف‌هاى قرارداد شرایط پیمان را زیر پا ننهاده‌اند، با تمام قدرت بر پیمان‌ها و تعهدات خود وفادار باشد.

(فَأَتِمُّوا إِلَیْهِمْ عَهْدَهُمْ‌.)

[۹] توبه/سوره۹، آیه۴.

(إِنَّ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ هاجَرُوا وَ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اَللّهِ وَ اَلَّذِینَ آوَوْا وَ نَصَرُوا أُولئِکَ بَعْضُهُمْ أَوْلِیاءُ بَعْضٍ وَ اَلَّذِینَ آمَنُوا وَ لَمْ یُهاجِرُوا ما لَکُمْ مِنْ وَلایَتِهِمْ مِنْ شَیْ‌ءٍ حَتّى یُهاجِرُوا وَ إِنِ اِسْتَنْصَرُوکُمْ فِی اَلدِّینِ فَعَلَیْکُمُ اَلنَّصْرُ إِلاّ عَلى قَوْمٍ بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُمْ مِیثاقٌ‌.)

[۱۰] انفال/سوره۸، آیه۷۲.

«آنان که ایمان آورده و هجرت کرده‌اند و با مال و جان خود در راه خدا جهاد ورزیده‌اند، و کسانى که آنان را پناه داده و مدد نموده‌اند، دوست و همیار یکدیگرند. و کسانى که ایمان آورده اما هجرت ننموده‌اند تا زمانى که جایگاه خود را ترک نکرده‌اند، شما را با ایشان پیوندى نیست و هرگاه در راه اعتلاى دین از شما یارى جستند به آنان یارى دهید مگر در جایى که پاى هم پیمانان شما در میان باشد.»
براى دستیابى به میزان تعهد اسلام به صلح، لازمست در مفاد آیه زیر به دقت تأمل شود.

(وَ اِعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اَللّهِ جَمِیعاً وَ لا تَفَرَّقُوا، وَ اُذْکُرُوا نِعْمَتَ اَللّهِ عَلَیْکُمْ إِذْ کُنْتُمْ أَعْداءً فَأَلَّفَ بَیْنَ قُلُوبِکُمْ فَأَصْبَحْتُمْ بِنِعْمَتِهِ إِخْواناً وَ کُنْتُمْ عَلى شَفا حُفْرَهٍ مِنَ اَلنّارِ فَأَنْقَذَکُمْ مِنْها، کَذلِکَ یُبَیِّنُ اَللّهُ لَکُمْ آیاتِهِ لَعَلَّکُمْ تَهْتَدُونَ.)

[۱۱] آل‌عمران/سوره۳، آیه۱۰۳.

(وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِینَ تَفَرَّقُوا وَ اِخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ اَلْبَیِّناتُ وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ‌. )

[۱۲] آل‌عمران/سوره۳، آیه۱۰۵.

«به ریسمان الهى چنگ زنید و از پراکندگى حذر کنید، و نعمت خداوند را به یاد آورید که یکدیگر را دشمن مى‌دانستید پس در دل‌هایتان الفت نهاد و به لطف او، پیوند برادرى یافتید و شما بر پرتگاه آتش بودید و خداوند رهایى تان بخشید. خداوند آیات خود را به شما مى‌نمایاند، تا راه هدایت برگزینید.»
اسلام دامنه اندیشه اصولى احترام به پیمان‌هاى صلح‌آمیز را به امر داخلى جامعه اسلامى و روابط و مناسبات ملى نیز کشانیده و به عنوان یک اصل عام و فراگیر شامل همه مناسبات بشرى دانسته است.
به این ترتیب اصل صلح، آشتى و مصالحه را به عنوان یک قاعده فقهى و حقوقى مقدس و خدشه‌ناپذیر شمرده است که پایمال کردن آن در روابط بشرى از بزرگ‌ترین جرم‌هاى فردى و گروهى تلقى شده است:

(وَ لا تَکُونُوا کَالَّذِینَ تَفَرَّقُوا وَ اِخْتَلَفُوا مِنْ بَعْدِ ما جاءَهُمُ اَلْبَیِّناتُ وَ أُولئِکَ لَهُمْ عَذابٌ عَظِیمٌ‌.)

[۱۳] آل‌عمران/سوره۳، آیه۱۰۵.

«چون اقوامى نباشید که تفرقه در پیش گرفتند و با آن‌که از هدایت الهى برخوردار بودند، در میان‌شان اختلاف افتاد، و آنان را عذابى عظیم خواهد بود».

۴ – موضع امام علی (ع) درباره صلح

در قسمتى از منشور سیاسى امام علی (علیه‌السلام) خطاب به مالک اشتر چنین آمده است:

«… هیچ نوع صلح و قرارداد همزیستى را که دشمنت ترا به آن فراخواند و رضاى پروردگار در آن باشد، رد نکن، زیرا در زمان صلح است که ارتش و نیروهاى نظامى تو آمادگى و تقویت بیشترى خواهند یافت و تو نیز، از نگرانی‌ها و اندوه‌هایت آسایش خواهى داشت و کشورت نیز در امنیت به سر خواهد برد.
اما همواره مراقب باش و از دشمن پس از آن که از در صلح درآمدى بپرهیز…»

[۱۴] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۴۲، نامه ۵۳.

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان‌، ص۶۹۱، نامه ۱۶.

در موضع‌گیرى امام (علیه‌السلام) در برابر گروه‌هاى معارض مانند قاسطین (باند تبهکار شورشیان شام) و ناکثین (امتیازطلبان