پاورپوینت کامل صُلْح (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صُلْح (مفردات‌قرآن) دارای ۱۰۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صُلْح (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل صُلْح (مفردات‌قرآن) :

منبع: صُلْح (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: صُلْح (لغات‌قرآن)، صُلْح (مفردات‌نهج‌البلاغه)، صلح.

صُلْح (به ضم صاد و سکون لام) از واژگان قرآن کریم به معنای مسالمت و سازش است.
مشتقات صُلْح که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

الصُّلْحُ‌ (به ضم صاد و سکون لام) به معنای صلح و سازش؛

اِصْلاحِها (به کسر الف و سکون صاد) به معنای صلح و سازش و الفت؛

صالِحاً (به کسر لام) به معنای عمل خوب و کارهای شایسته؛

صَلَحَ‌ (به فتح صاد و لام) به معنای شایسه و خوب؛

الصَّالِحِینَ‌ (به فتح صاد و کسر لام) به معنای نیکوکاران و درست‌کاران؛

الصَّالِحاتِ‌ (به فتح صاد و کسر لام) به معنای اعمال و کارهای شایسته؛ (در وصف زنان است)

تُصْلِحُوا (به ضم تاء، سکون صاد و کسر لام) به معنای اصلاح کنید؛

اَصْلَحْنا (به فتح الف، سکون صاد و فتح لام) به معنای شایسته ساختیم؛

اَصْلَحَ‌ (به فتح الف، سکون صاد و فتح لام) به معنای اصلاح کرد؛

حضرت صالح از پیامبران عظیم‌الشان است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای صُلْح
۲ – کاربردها
۲.۱ – الصُّلْحُ‌ (آیه ۱۲۸ سوره نساء )
۲.۲ – اِصْلاحِها (آیه ۵۶ سوره اعراف)
۲.۳ – اِصْلاحِها (آیه ۸۵ سوره اعراف)
۲.۴ – صالِحاً (آیه ۱۰۲ سوره توبه)
۲.۵ – صَلَحَ‌ (آیه ۲۳ سوره رعد)
۲.۶ – صالِحاً (آیه ۶۲ سوره بقره)
۲.۷ – الصَّالِحُ‌ ( آیه ۱۰ سوره فاطر)
۲.۸ – صالِحُ‌ (آیه ۴ سوره تحریم)
۲.۹ – صالِحاً (آیه ۸۲ سوره کهف)
۲.۱۰ – صالِحاً (آیه ۱۸۹-۱۹۰ سوره اعراف)
۲.۱۱ – الصَّالِحِینَ‌ (آیه ۳۲ سوره نور)
۲.۱۲ – الصَّالِحاتِ‌ (آیه ۲۵ سوره بقره)
۲.۱۳ – فَالصَّالِحاتُ‌ (آیه ۳۴ سوره نساء)
۲.۱۴ – فَاَصْلَحَ‌ (آیه ۱۸۲ سوره بقره)
۲.۱۵ – تُصْلِحُوا (آیه ۲۴۴ سوره بقره)
۲.۱۶ – اَصْلَحَ‌ (آیه ۲ سوره محمد)
۲.۱۷ – اَصْلِحْ‌ (آیه ۱۵ سوره احقاف)
۲.۱۸ – اَصْلَحْنا (آیه ۹۰ سوره انبیاء)
۲.۱۹ – الصَّالِحاتُ‌ (آیه ۴۶ سوره کهف)
۳ – اعمال صالحه‌
۳.۱ – الصَّالِحاتِ‌ ( آیه ۱۱ سوره هود)
۴ – حضرت صالح
۴.۱ – صَالِحًا (آیه ۷۳ سوره اعراف)
۴.۲ – صَالِحًا (آیه ۷۵ سوره اعراف)
۴.۳ – صَالِحُ (آیه ۷۷ سوره اعراف)
۴.۴ – صَالِحًا (آیه ۶۱ سوره هود)
۴.۵ – صَالِحُ (آیه ۶۲ سوره هود)
۴.۶ – صَالِحًا (آیه ۶۶ سوره هود)
۴.۷ – صَالِحٍ (آیه ۸۹ سوره هود)
۴.۸ – صَالِحٌ (آیه ۱۴۲ سوره شعراء)
۴.۹ – صَالِحًا (آیه ۴۵ سوره نمل)
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – معنای صُلْح

صُلْح

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۱۴۵-۱۴۱.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۹.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت- الحسینی، ج۲، ص۳۸۶.

به معنای مسالمت و سازش است.
راغب اصفهانی آن‌ را از بین بردن نفرت میان مردم، معنی کرده است‌.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۹.

در اقرب الموارد آمده است: آن اسم از مصالحه است و مذکّر و مؤنّث هر دو به کار می‌رود، گویند: «وَقَعَ‌ الصُّلْحُ‌ و وَقَعَتِ‌ الصُّلْحُ‌»

[۵] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۲۲۲.

صلاح به معنای شایسته شدن، خوب شدن، و آن ضد فساد است.

[۶] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۹.

[۷] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت- الحسینی، ج۲، ص۳۸۷.

«صَلَحَ‌ الشَّیْ‌ءُ صَلَاحاً: ضد فسد» در قرآن گاهی با فساد مقابل آمده و گاهی با سیّئه.

[۸] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۲۲۲.

صالح به معنای شایسته، آن‌چه یا کسی که شایسته و خوب است. در آن فساد نیست.

[۹] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت- الحسینی، ج۲، ص۳۸۷.

صالحون به معنای نیکوکاران، شایسته‌کاران است و آن پیوسته در وصف اولوالعقل اعم از ملک، انس و جنّ آمده است.
اِصلاح (به کسر الف) به معنای ایجاد صلح و سازش و الفت است.

[۱۰] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۹۰.

[۱۱] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت- الحسینی، ج۲، ص۳۸۷.

هم‌چنین به معنی اصلاح و شایسته کردن چیزی است.

۲ – کاربردها

به مواردی از صُلْح که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – الصُّلْحُ‌ (آیه ۱۲۸ سوره نساء )

وَ الصُّلْحُ‌ خَیْرٌ.

[۱۲] نساء/سوره۴، آیه۱۲۸.

«سازش بهتر است.»

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۱۶۳.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۱۰۱.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۶، ص۷۹.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۸۴.

۲.۲ – اِصْلاحِها (آیه ۵۶ سوره اعراف)

(وَ لا تُفْسِدُوا فِی الْاَرْضِ بَعْدَ اِصْلاحِها.)

[۱۷] اعراف/سوره۷، آیه۵۶.

(و در زمین پس از اصلاح آن فساد نکنید.)

[۱۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۷.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۱۹۸.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۵۹.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۳۳.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۶۲

۲.۳ – اِصْلاحِها (آیه ۸۵ سوره اعراف)

(وَ لاَ تُفْسِدُواْ فِی الأَرْضِ بَعْدَ إِصْلاَحِهَا.)

[۲۳] الأعراف/سوره۷، آیه۸۵.

(و در روى زمین، بعد از آن‌که در پرتو ایمان و دعوت انبیا اصلاح شده است، فساد نکنید.)

[۲۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۶۱.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۲۳۶.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۸۷.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۷۳.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۸۸.

۲.۴ – صالِحاً (آیه ۱۰۲ سوره توبه)

(وَ آخَرُونَ اعْتَرَفُوا بِذُنُوبِهِمْ خَلَطُوا عَمَلًا صالِحاً وَ آخَرَ سَیِّئاً.)

[۲۹] توبه/سوره۹، آیه۱۰۲.

(و گروهى دیگر مؤمنانى هستند که به گناهان خود اعتراف کرده‌اند و کار خوب و بد را به هم آمیخته‌اند.)

[۳۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۰۳.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۵۱۱.

[۳۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۳۷۶.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۱۹۹.

[۳۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۰۵.

۲.۵ – صَلَحَ‌ (آیه ۲۳ سوره رعد)

(جَنَّاتُ عَدْنٍ یَدْخُلُونَها وَ مَنْ‌ صَلَحَ‌ مِنْ آبائِهِمْ.)

[۳۵] رعد/سوره۱۳، آیه۲۳.

(همان باغ‌هاى جاویدان بهشتى که همراه پدران و همسران و فرزندان صالحشان، وارد آن مى‌شوند.)

[۳۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۵۲.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۴۷۴.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۳۴۶.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۵۶.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۴۴۵.

«صلح» در آیه به معنی شایسته و خوب شدن است.

۲.۶ – صالِحاً (آیه ۶۲ سوره بقره)

(مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ‌ صالِحاً.)

[۴۱] بقره/سوره۲، آیه۶۲.

(هر کدام که به خدا و روز بازپسین ایمان آورده و کارى شایسته انجام دهند.)

[۴۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۰.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، محمدباقر موسوی، ص۲۹۳.

[۴۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ص۱۹۳.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ص۱۹۹.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ص۲۶۰.

«صالح»: شایسته. آن‌چه یا کسی که شایسته و خوب است و در آن فساد نیست.

۲.۷ – الصَّالِحُ‌ ( آیه ۱۰ سوره فاطر)

(اِلَیْهِ یَصْعَدُ الْکَلِمُ الطَّیِّبُ وَ الْعَمَلُ‌ الصَّالِحُ‌ یَرْفَعُهُ.)

[۴۷] فاطر/سوره۳۵، آیه۱۰.

(سخنان پاکیزه به سوى او صعود مى‌کند و عمل صالح را بالا مى‌برد.)

[۴۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۵.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۲۸.

[۵۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۲۳.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۳۱۱.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۲۸.

«صالح» که وصف عمل است. عمل صالح و کار شایسته آن است که مطابق عدل و انصاف باشد که قهرا مفید و مورد رضای خدا است.

۲.۸ – صالِحُ‌ (آیه ۴ سوره تحریم)

(فَاِنَّ اللَّهَ هُوَ مَوْلاهُ وَ جِبْرِیلُ وَ صالِحُ‌ الْمُؤْمِنِینَ.)

[۵۳] تحریم/سوره۶۶، آیه۴.

(زیرا خداوند یاور اوست و هم‌چنین جبرئیل و مؤمنان صالح.)

[۵۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۶۰.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۵۵۵.

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۳۳۱.

[۵۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۱۳۸.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۷۴.

۲.۹ – صالِحاً (آیه ۸۲ سوره کهف)

(وَ کانَ اَبُوهُما صالِحاً.)

[۵۹] کهف/سوره۱۸، آیه۸۲.

(و پدرشان مرد صالحى بود.)

[۶۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰۲.

[۶۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۸۳.

[۶۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۴۹.

[۶۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۱۱۵.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۵۴.

صالح در این آیات وصف شخص است.

۲.۱۰ – صالِحاً (آیه ۱۸۹-۱۹۰ سوره اعراف)

(دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَیْتَنا صالِحاً • فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً.)

[۶۵] اعراف/سوره۷، آیه۱۸۹ و ۱۹۰.

(هر دو از خدایى که پروردگارشان است خواستند: «اگر فرزند صالحى به ما دهى».)

[۶۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، محمدباقر موسوی، ج۸، ص۴۸۸.

[۶۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۷۴.

[۶۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۱۳۴.

[۶۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۸۱.

مراد از آن در آیه فوق ظاهرا تام الخلقه و بی عیب است.

۲.۱۱ – الصَّالِحِینَ‌ (آیه ۳۲ سوره نور)

(وَ اَنْکِحُوا الْاَیامی‌ مِنْکُمْ وَ الصَّالِحِینَ‌ مِنْ عِبادِکُمْ وَ اِمائِکُمْ)

[۷۰] نور/سوره۲۴، آیه۳۲.

(مردان و زنان بى‌همسر خود را همسر دهید، هم‌چنین غلامان و کنیزان صالح و درستکارتان را.)

[۷۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۵۴.

[۷۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۱۵۷.

[۷۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۱۱۲.

[۷۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۱۳۱.

[۷۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۲۱۹.

در آیه فوق به معنی لیاقت و اهلیت است.

۲.۱۲ – الصَّالِحاتِ‌ (آیه ۲۵ سوره بقره)

(وَ بَشِّرِ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ‌.)

[۷۶] بقره/سوره۲، آیه۲۵.

(به کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‌اند، بشارت ده.)

[۷۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵.

[۷۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۲۶۹.

[۷۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۵۷.

[۸۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۹۸.

[۸۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۶۱.

صالحات در وصف اعمال و زنان به کار رفته است.

۲.۱۳ – فَالصَّالِحاتُ‌ (آیه ۳۴ سوره نساء)

(فَالصَّالِحاتُ‌ قانِتاتٌ حافِظاتٌ لِلْغَیْبِ)

[۸۲] نساء/سوره۴، آیه۳۴.

( زنان شایسته، زنانى هستند که متواضع هستند، در غیاب همسر خود، اسرار و حقوق او را در مقابل حقوقى که خدا براى آنان قرار داده، حفظ مى‌کنند.)

[۸۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۸۴.

[۸۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۴، ص۵۴۴.

[۸۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۴، ص۵۴۴.

[۸۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۱۳۵.

[۸۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان،ج۳، ص۶۹.

۲.۱۴ – فَاَصْلَحَ‌ (آیه ۱۸۲ سوره بقره)

(فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً اَوْ اِثْماً فَاَصْلَحَ‌ بَیْنَهُمْ فَلا اِثْمَ عَلَیْهِ.)

[۸۸] بقره/سوره۲، آیه۱۸۲.

(و کسى که از انحراف وصیّت‌کننده، تمایل یک جانبه او به بعض ورثه، یا از گناه او بترسد و میان آن‌ها را اصلاح دهد، مشمول حکم تبدیل وصیت نمى‌باشد و گناهى بر او نیست.)

[۸۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸.

[۹۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ص۶۶۷.

[۹۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ص۴۳۹.

[۹۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۹۶.

[۹۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ص۴۸۵.

۲.۱۵ – تُصْلِحُوا (آیه ۲۴۴ سوره بقره)

(اَنْ تَبَرُّوا وَ تَتَّقُوا وَ تُصْلِحُوا بَیْنَ النَّاسِ)

[۹۴] بقره/سوره۲، آیه۲۲۴.

(و براى این‌که نیکى کنید، تقوا پیشه سازید و در میان مردم اصلاح کنید.)

[۹۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۵.

[۹۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۳۳۲.

[۹۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۲۲۲.

[۹۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۳۱۴.

[۹۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۵۶۷.

۲.۱۶ – اَصْلَحَ‌ (آیه ۲ سوره محمد)

(کَفَّرَ عَنْهُمْ سَیِّئاتِهِمْ وَ اَصْلَحَ‌ بالَهُمْ)

[۱۰۰] محمد/سوره۴۷، آیه۲.

«سیّئاتشان را تکفیر و حالشان را اصلاح کرد.»

[۱۰۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۳۸.

[۱۰۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۲۳.

[۱۰۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۴۱.

[۱۰۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۴۶.

در آیه فوق به معنای اصلاح و شایسته کردن چیزی است.

۲.۱۷ – اَصْلِحْ‌ (آیه ۱۵ سوره احقاف)

(وَ اَصْلِحْ‌ لِی فِی ذُرِّیَّتِی اِنِّی تُبْتُ اِلَیْکَ وَ اِنِّی مِنَ الْمُسْلِمِینَ.)

[۱۰۵] احقاف/سوره۴۶، آیه۱۵.

«برای من در فرزندانم صلاح ایجاد کن.»

[۱۰۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۰۸.

[۱۰۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۰۲.

[۱۰۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۳۹۶.

[۱۰۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۳۰.

(عَلَیَّ)

دلالت دارد که اصلاح به نحوی باشد که او نیز منتفع گردد و آن‌ها به پدر خویش نیکوکار باشند، مانند آیه‌ی ۹۰ سوره انبیاء و ۷۴ سوره فرقان

۲.۱۸ – اَصْلَحْنا (آیه ۹۰ سوره انبیاء)

مثل‌

(وَ وَهَبْنا لَهُ یَحْیی‌ وَ اَصْلَحْنا لَهُ زَوْجَهُ.)

[۱۱۰] انبیاء/سوره۲۱، آیه۹۰.

(و یحیی را به او بخشیدیم و همسرش را که نازا بود برایش شایسته باردارى ساختیم.)

[۱۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۲۹.

[۱۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۴۴۶.

[۱۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۱۶.

[۱۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۵۸.

[۱۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۹۷.

(رَبَّنا هَبْ لَنا مِنْ اَزْواجِنا وَ ذُرِّیَّاتِنا قُرَّهَ اَعْیُنٍ.)

[۱۱۶] فرقان/سوره۲۵، آیه۷۴.

(و کسانى که مى‌گویند: «پروردگارا! همسران و فرزندانمان را مایه روشنى چشم ما قرار ده.)

[۱۱۷] مکارم شیراز