پاورپوینت کامل صَفْو (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صَفْو (مفردات‌قرآن) دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صَفْو (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل صَفْو (مفردات‌قرآن) :

منبع: صَفْو (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: إصْطَفی‌ (لغات‌قرآن)، صَفْو (مفردات‌نهج‌البلاغه)، صفو (مقالات مرتبط).

صَفْو (به فتح صاد و سکون فاء) از واژگان قرآن کریم به معنای خلوص شی‌ء از آمیختگی است.
مشتقات صَفْو که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

مُصَفًّی‌ (به ضم میم و فتح صاد) به معنای صاف و خالص؛

فَاَصْفاکُمْ‌ (به فتح الف و سکون صاد) به معنای برگزیده است؛

اصْطَفی‌ (به کسر الف و سکون صاد) به معنای برتری داد؛

صَفْوانٍ‌ (به فتح صاد و سکون فاء) به معنای سنگ خالص و صاف؛

الصَّفا (به فتح صاد) به معنای سنگ صاف و خالص؛

اصْطَفَیْنا (به کسر الف و سکون صاد) به معنای برگزیده خود؛

اصْطَفاهُ‌ (به کسر الف و سکون صاد) به معنای برگزیده؛

اصْطَفَیْناه (به کسر الف و سکون صاد) به معنای برگزیدیم؛

اصْطَفَیْتُکَ‌ (به کسر الف و سکون صاد) به معنای برتری دادم و برگزیدم، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای صَفْو
۲ – کاربردها
۲.۱ – مُصَفًّی‌ (آیه ۱۵ سوره محمد)
۲.۲ – فَاَصْفاکُمْ‌ (آیه ۴۰ سوره اسراء)
۲.۳ – اصْطَفی‌ (آیه ۳۳ سوره آل عمران)
۲.۴ – صَفْوانٍ‌ (آیه ۲۶۴ سوره بقره)
۲.۵ – الصَّفا (آیه ۱۵۸ سوره بقره)
۲.۶ – اصْطَفَیْنا (آیه ۳۲ سوره فاطر)
۲.۷ – اصْطَفاهُ‌ (آیه ۲۴۷ سوره بقره)
۲.۸ – اصْطَفَیْناه (آیه ۱۳۰ سوره بقره)
۲.۹ – اصْطَفَیْتُکَ‌ (آیه ۱۴۴ سوره اعراف)
۲.۹.۱ – تفسیر اصْطَفی‌
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای صَفْو

صَفْو

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۱۳۵-۱۳۹.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۷.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۱، ص۲۶۳.

به معنای خلوص شی‌ء از آمیختگی است.
راغب اصفهانی می‌گوید: اصل صفو خلوص شی‌ء از آمیختگی است و از آن جهت است که به سنگ صاف و خالص، صفا گویند.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۷.

شیخ طبرسی از مبرد نقل کرده است که صفا هر سنگی است که چیزی از گل و خاک به آن آلوده نیست.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۴۳.

۲ – کاربردها

به مواردی از صَفْو که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – مُصَفًّی‌ (آیه ۱۵ سوره محمد)

(وَ اَنْهارٌ مِنْ عَسَلٍ‌ مُصَفًّی‌)

[۶] محمد/سوره۴۷، آیه۱۵.

«و نهرهایی از عسل صاف و خالص.»

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۵۱.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۳۳.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۵۹.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۵۲.

۲.۲ – فَاَصْفاکُمْ‌ (آیه ۴۰ سوره اسراء)

(اَ فَاَصْفاکُمْ‌ رَبُّکُمْ بِالْبَنِینَ وَ اتَّخَذَ مِنَ الْمَلائِکَهِ اِناثاً)

[۱۱] اسراء/سوره۱۷، آیه۴۰.

(آیا پروردگارتان پسران را مخصوص شما ساخته و خودش دخترانى از فرشتگان برگزیده است.)

[۱۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۸۶.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۴۳.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۱۰۴.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۳۸.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۴۲.

اَصْفاء به معنای خالص کردن و آن معنی اختیار و اختصاص می‌دهد. «اَصْفَیْتُ فُلَاناً بِالشَّیْ‌ءِ: آثَرْتُهُ بِهِ.»

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر، مجمع البیان، ج۶، ص۲۵۲.

اصطفاء، اختیار و اجتباء نظیر هم‌ هستند.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۹۵.

راغب اصفهانی می‌گوید: اصطفاء تناول خالص شی‌ء است، چنان‌که اختیار انتخاب خیر و خوب آن است.

[۱۹] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۸۸.

۲.۳ – اصْطَفی‌ (آیه ۳۳ سوره آل عمران)

(اِنَّ اللَّهَ‌ اصْطَفی‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ اِبْراهِیمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَی الْعالَمِینَ)

[۲۰] آل عمران/سوره۳، آیه۳۳.

(خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهیم و خاندان عمران را بر جهانیان برترى داد.)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۴.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۲۵۷.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۱۶۴.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۴۰.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۳۴.

این آیه روشن می‌کند که مذکورین فوق از فساد خالص بودند، لذا خدا اختیارشان کرد و نشان می‌دهد که خدا هر کس را اختیار نمی‌کند بلکه محل باید قابلیّت داشته باشد، مثل‌

(اللَّهُ اَعْلَمُ حَیْثُ یَجْعَلُ رِسالَتَهُ)

[۲۶] انعام/سوره۶، آیه۱۲۴.

(خداوند آگاه‌تر است که رسالت خویش را در کجا و به عهده چه کسى قرار دهد.)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۳.

۲.۴ – صَفْوانٍ‌ (آیه ۲۶۴ سوره بقره)

صَفْوان به معنای سنگ خالص و صاف است، همچنین است صفا، واحد هر دو صفوانه است. مثل مرجان و مرجانه.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۱۸۳.

(فَمَثَلُهُ کَمَثَلِ‌ صَفْوانٍ‌ عَلَیْهِ تُرابٌ فَاَصابَهُ وابِلٌ فَتَرَکَهُ صَلْداً.)

[۲۹] بقره/سوره۲، آیه۲۶۴.

«مثل او مثل سنگ صافی است که در آن خاک هست که بارانی تند بر آن بارید و آن‌را صاف و بی‌خاک کرد.»

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۵۹۸.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۹۰.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۴۵.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۵۰.

صلد نیز سنگ صاف است. صلد به معنی زمین سخت که در اثر صلابت چیزی نمی‌رویاند نیز آمده است.

[۳۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۱۸۴.

۲.۵ – الصَّفا (آیه ۱۵۸ سوره بقره)

صَفا در اصل چنان‌که گفته شد سنگ صاف و خالص است. مروه در اصل به معنی سنگ‌های نرم است و به قولی سنگ‌ریزه‌ها است.
مرو لغتی است در مروه و به قولی جمع مروه است، مثل تمر و تمره. سپس آن دو، نام دو کوه است در مکه، که حاجیان میان آن دو، عمل سعی انجام می‌دهند.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۴۳.

فاصله میان آن دو بنابر آن‌چه گفته‌ شد سیصد و پنجاه متر و نیم است. یعنی صفا و مروه از معابد خداست و از اماکنی است که برای عبادت خدا تعیین گردیده‌اند.

(اِنَ‌ الصَّفا وَ الْمَرْوَهَ مِنْ شَعائِرِ اللَّهِ)

[۳۶] بقره/سوره۲، آیه۱۵۸.

(«صفا» و «مروه» از شعائر الهی است.)

[۳۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۴.

[۳۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ص۵۷۸.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ص۳۸۵.

[۴۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۳۱.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۳۹.

۲.۶ – اصْطَفَیْنا (آیه ۳۲ سوره فاطر)

(ثُمَّ اَوْرَثْنَا الْکِتابَ الَّذِینَ‌ اصْطَفَیْنا مِنْ عِبادِنا فَمِنْهُمْ ظالِمٌ لِنَفْسِهِ وَ مِنْهُمْ مُقْتَصِدٌ وَ مِنْهُمْ سابِقٌ بِالْخَیْراتِ بِاِذْنِ اللَّهِ ذلِکَ هُوَ الْفَضْلُ الْکَبِیرُ)

[۴۲] فاطر/سوره۳۵، آیه۳۲.

(سپس این کتاب آسمانى را به گروهى از بندگان برگزیده خود به میراث دادیم؛ ولى بعضى از آنان برخود ستم کردند، و بعضى از آنان میانه‌رو بودند، و بعضى به اذن خدا در نیکی‌ها از همه پیشى گرفتند، و این، همان فضیلت بزرگ است.)

[۴۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۸.

[۴۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۶۱.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحس