پاورپوینت کامل صَبی (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل صَبی (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل صَبی (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل صَبی (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) :

منبع: صَبی (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: صَبی (مفردات‌قرآن)، صَبیّ (لغات‌قرآن)، کودک.

صَبی (به فتح صاد) و صَبو (به فتح صاد) از واژگان نهج البلاغه به معنای کودک، کودکى که به احتلام نرسیده و طفلی که از شیر باز گرفته نشده است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌ کار رفته است، مانند:

• صِبْیان (به کسر صاد و سکون باء) جمع صَبی است؛
• صِبْیَه (به کسر صاد و سکون باء و فتح یاء) نیز جمع صَبی است.

از این ماده چهار مورد در «نهج البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای صَبی و صَبو
۲ – کاربردها
۲.۱ – الصَّبیّ – نامه ۶۴ (معاویه)
۲.۲ – الصِّبْیان – حکمت ۹۶ (زمان بنی‌امیه و بنی‌عباس‌)
۲.۳ – صِبْیَه – نامه ۲۸ (اولاد مروان)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای صَبی و صَبو

صَبی و صَبو به معنای کودک آمده است.

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص۶۲۸.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین، ط الحسینی، ج۲، ص۵۸۲.

راغب گوید: صَبی به معنای کودکی است که به احتلام نرسیده باشد.

[۳] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ط دار القلم، ج۱، ص۲۷۴.

در اقرب الموارد گوید: یعنی طفلی که از شیر باز گرفته نشده است.
صِبْیان جمع صَبی است.
صِبْیَه نیز جمع صَبی است.

[۴] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۲۶۰.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – الصَّبیّ – نامه ۶۴ (معاویه)

معاویه به امام (صلوات‌الله‌علیه) می‌گفت: شام را و قاتلان عثمان را به من بده تا با تو بیعت کنم؛ آن حضرت در جواب به وى نوشت: «درباره قاتلان عثمان زیاد حرف زدى، اول به بیعت من داخل شو، آنگاه از قاتلان او پیش من شکایت کن تا با کتاب خدا میان شما حکم کنم.» سپس فرمود:
«وَ أَمّا تِلْکَ الَّتی تُریدُ فإِنَّها خُدْعَهُ الصَّبیِّ عَنِ اللَّبَنِ فی أَوَّلِ الْفِصالِ وَ السَّلامُ لاَِهْلِهِ.»

[۵] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۷۴۸، نامه ۶۴.

[۶] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۱۳۶، نامه ۶۴.

[۷] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۴۵۵، نامه ۶۴.

«و اما آنچه (حکومت شام) مى‌خواهى مانند حیله‌اى است که در وقت باز کردن بچه از شیر به او حیله مى‌کنند و او را مى‌فریبند (تو نمى‌توانى مرا بفریبى).»

[۸] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۷۱۱، نامه ۶۴.

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۵، ص۳۴۸.