پاورپوینت کامل شیوه‌های سوگواری امام حسین در عصر صفوی

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شیوه‌های سوگواری امام حسین در عصر صفوی دارای ۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شیوه‌های سوگواری امام حسین در عصر صفوی،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شیوه‌های سوگواری امام حسین در عصر صفوی :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: تاریخچه عزاداری برای امام حسین.

پاورپوینت کامل شیوه‌های سوگواری امام حسین در عصر صفوی، از مباحث مرتبط با تاریخچه عزاداری برای امام حسین (علیه‌السّلام) است. در این دوره عزاداری امام حسین (علیه‌السّلام) علاوه بر توسعه زمانی، از نظر شکلی نیز در قالب‌های روضه‌خوانی، دسته‌های سینه‌زنی و تعزیه و شبیه‌خوانی توسعه یافت به طوری که می‌توان گفت شکل امروزی سوگواری عاشورا و محرم ریشه در عصر صفویه دارد.

فهرست مندرجات

۱ – روضه‌خوانی
۲ – دسته‌های سینه‌زنی
۳ – تعزیه و شبیه‌خوانی
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – روضه‌خوانی

واژه «روضه» و عنوان « روضه‌خوانی» در اوایل عصر صفوی پدید آمد و پیش از آن، این اصطلاح وجود نداشت. میرزاحسین نوری در کتاب لؤلؤ و مرجان می‌گوید: «در عصر فاضل متبخر المعی ملاحسین کاشفی که در حدود سنه نهـصـد بـود، چون کتاب روضه الشهداء را تالیف نمود، مردم رغبت نمودند در خوانـدن آن کتاب در مجالس مصیبت، و به جهـت فصاحت و اغـلاق آن کتاب، هرکس از عهده خواندن آن کتاب برنمی‌آمـد؛ بلکـه اشخاص مخصوصه بودند که آن را درست آموخته، در مجالس تعزیه‌داری می‌خواندند و ایشان معروف شدند به روضه‌خوان یعنی خواننده کتاب روضه الشهداء، پس از آن کم‌کم از آن کتاب به کتاب دیگر انتقال نمودند و از آن به خواندن از حفـظ و آن اسم اول بر ایشان ماند».

[۱] نوری طبرسی، میرزاحسین، لؤلؤ و مرجان، ص۸.

روضه‌خوانی در عصر صفویه آن قدر رایـج شـد که روضه‌خوانان در عمـل جـای مرثیه‌سرایان، مناقب‌خوانان، مقتل‌خوانان گذشته و حتی واعظان را هم گرفته بودند. از این زمان به بعد، وعظ و خطابه و مرثیه‌سرایی در وجود روضه‌خوانان جمع شد و آنان با در هم آمیختن نظم و نثر، مردم را به گریه وامی‌داشتند. اینان معمولاً از میان
محصلان علوم دینی بودند. البته همه آنان هم تخصص کافی در گریاندن مردم نداشتند.
پیترو دلاواله، سفرنامه‌نویس عصر شاه عباس می‌نویسد: «هنگام ظهر در وسط میدان در بین جماعتی که گرد آمده‌اند، یک ملا که غالباً از نسل محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) است و در ایران به او سید، یعنی آقا می‌گویند و علامت ممیزه‌اش عمامه سبز است ـ بالای منبر می‌رود…. منبر مشرف بر همه زنان و مردانی است که بعضی بر روی زمین و بعضی بر روی چهارپایـه‌هـای کوتاه نشسته‌اند و ملا بر روی آن شروع به روضه‌خوانی و توصیف حسین می‌کند و به شرح وقایعی که منجر به قتل او شد می‌پردازد و گاهی نیـز شـمایلی چنـد نشان می‌دهد و روی هم رفته تمام سعی و کوشش خود را به کار می‌بندد تا هرچه ممکن است بیشتر حاضرین را وادار به ریختن اشک کند».

[۲] دلاواله، پیترو، سفرنامه پیترو دلاواله، ص۱۲۴.

۲ – دسته‌های سینه‌زنی

پیش‌تر گفتیم که سوگواری دسته جمعی از زمان آل بویه در میان شیعیان رواج یافت. در این عصر دسته‌های سوگواری با خواندن مرثیه‌هایی که در سوگ امام حسین (علیه‌السّلام) سـروده شده بود، در کوچه‌ها و خیابانها می‌گشتند.

[۳] چلکووسکی، پترو، تعزیه هنر بومی