پاورپوینت کامل شُعراء (لغات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شُعراء (لغات‌قرآن) دارای ۲۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شُعراء (لغات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شُعراء (لغات‌قرآن) :

منبع: پاورپوینت کامل شُعراء (لغات‌قرآن)

مقالات مرتبط: شعر – به کسر شین (مفردات‌قرآن)، شعر.

شُعراء:

(وَ الشُّعَرَاء یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ)

[۱] شعراء/سوره۲۶، آیه۲۲۴.

شُعراء: جمع «شاعر» به معنى «چکامه‌سرایان» است.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۴۵۶.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۳، ص۳۴۸.

از «شعور» گرفته شده است.
بعضى گفته‌اند که «شعور» به آن قبیل ادراک گفته مى‌شود که از راه حسّ صورت بگیرد و لطیف هم باشد.
آن از «شعر» به معناى موى مأخوذ است.
آیه مورد بحث مى‌فرماید: «(پیامبر شاعر نیست) شعراء کسانى هستند که گمراهان از آنان پیروى مى‌کنند».
یکى از تهمت‌هاى رایج که به پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلّم) مى‌بستند، شعر و شاعرى بود و آیه مورد بحث پاسخى به چنین اتهامى بود.

[۴] مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه‌، ط-دار الکتب الاسلامیه‌، ج۱۵، ص۳۸۰.

فهرست مندرجات

۱ – ترجمه و تفسیر شُعراء
۱.۱ – شُعراء (آیه ۲۲۴ سوره شعراء)
۱.۲ – شُعراء در المیزان و مجمع‌ البیان
۱.۳ – شُعراء در تفسیر نمونه
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – ترجمه و تفسیر شُعراء

به موردی از کاربرد شُعراء در قرآن، اشاره می‌شود:

۱.۱ – شُعراء (آیه ۲۲۴ سوره شعراء)

(وَ الشُّعَرَاء یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ)

[۵] شعراء/سوره۲۶، آیه۲۲۴.

(پیامبر اسلام شاعر نیست؛ شاعران کسانى هستند که گمراهان از آنان پیروى مى‌کنند.)

[۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۳۷۶.

۱.۲ – شُعراء در المیزان و مجمع‌ البیان

علامه طباطبایی در تفسیر المیزان می‌فرماید: این آیه پاسخ از تهمتى است که مشرکین به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلّم) مى‌زدند و او را شاعر مى‌خواندند و این جواب از تهمت دوم ایشان است و اولى آن، این بود که مى‌گفتند او شیطانی دارد که قرآن را به وى وحى مى‌کند.
و این دو تهمت از تهمت‌هایى بود که در مکه و قبل از هجرت همواره آن‌ها را تکرار مى‌کردند و به این وسیله مردم را از دعوت حقه او دور مى‌کردند و همین خود مؤیدى است براى این‌که بگوییم: این آیات در مکه نازل شده، بر خلاف کسانى که گفته‌اند: در مدینه نازل شده است.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۴۶۹.

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۳۰.

(دیدگاه شیخ طبرسی در مجمع البیان:

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۷۲.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۲۵.

)

۱.۳ – شُعراء در تفسیر نمونه

یکى از تهمت‌هاى رایج که به پیامبر اسلام (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌و‌سلّم) مى‌بستند،شعر و شاعرى بود و آیه مورد بحث پاسخى به چنین اتهامى بود.
آن‌ها به خوبى مى‌دانستند که قرآن کمترین شباهت به شعر ندارد، نه از نظر ظاهر یعنى نظم و وزن و قافیه شعرى، نه از نظر محتوا، تشبیهات، تخیلات و تغزلات شاعرانه.
ولى آن‌ها چون جاذبه فوق‌العاده قرآن را در افکار مردم مى‌دیدند و آهنگ دلنشین آن را در درون جان خویش احساس مى‌کردند براى پرده افکندن بر این نور الهى گاه آن را سحر مى‌نامیدند، چرا که نفوذ مرموز در افکار داشت و گاه شعر مى‌خواندند، چرا که دل‌ها را تکان مى‌داد و به همراه خود مى‌برد.
شعر و شاعرى در اسلام بدون شک ذوق شعر و هنر شاعرى مانند همه سرمایه‌هاى وجودى انسان در صورتى ارزشمند است که در یک مسیر صحیح به کار افتد و از آن بهره گیرى مثبت و سازنده ش