پاورپوینت کامل شِرْک (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شِرْک (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شِرْک (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل شِرْک (مفردات‌قرآن) :

منبع: شِرْک (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: شُرَکَائَکُمْ (لغات‌قرآن)، شِرْک (مفردات‌نهج‌البلاغه)، شرک.

شِرْک (به کسر شین و سکون راء) یا شَرْک (به فتح شین و سکون راء) از واژگان قرآن کریم است.
شَرک (به فتح شین) به معنای شریک شدن است.
شِرک (به کسر شین) به معنای عمل شرک است.
مشتقات واژه شرک در آیات قرآن عبارتند از:

اَشْرِکْ (به فتح همزه، سکون شین و کسر راء) به معنای شریک کردن‌؛

شَرِیکٌ‌ (به فتح شین و کسر راء) به معنای شریک شدن؛

شُرَکاءَ (به ضم شین و فتح راء) به معنای همتایان؛

الْمُشْرِکِینَ‌ (به ضم میم و سکون شین) به معنای مشرکان؛

مُشْرِکُونَ‌ (به ضم میم و سکون شین) به معنای آلوده به شرک؛

مُشْرِک (به ضم میم و سکون شین) به معنای کسی است که برای خدا شریک قرار بدهد، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای شَرْک
۲ – کاربردها
۲.۱ – اَشْرِکْ (آیه ۳۲ سوره طه)
۲.۲ – شَرِیکٌ‌ (آیه ۲ سوره فرقان)
۲.۳ – شِرْکٌ‌ (آیه ۴۰ سوره فاطر)
۲.۴ – شِرْکٌ‌ (آیه ۴ سوره احقاف)
۲.۵ – الشِّرْکَ‌ (آیه ۱۳ سوره لقمان)
۲.۶ – یُشْرَکَ‌ (آیه ۴۸ سوره نساء)
۲.۷ – شُرَکاءَ (آیه ۱۰۰ سوره انعام)
۲.۸ – شَرِیکَ‌ (آیه ۱۶۳ سوره انعام)
۲.۹ – شَرِیکٌ‌ (آیه ۱۱۱ سوره اسراء)
۲.۱۰ – شُرَکاءَ (آیه ۳۳ سوره رعد)
۲.۱۱ – الْمُشْرِکِینَ‌ (آیه ۱۰۵ سوره بقره)
۲.۱۲ – الْمُشْرِکِینَ‌ (آیه ۱ سوره بینه)
۲.۱۳ – الْمُشْرِکِینَ‌ (آیه ۶ سوره ببنه)
۲.۱۴ – اَشْرَکُوا (آیه ۸۲ سوره مائده)
۲.۱۵ – یُشْرِکُونَ‌ (آیه ۳۱ سوره توبه)
۲.۱۶ – مُشْرِکُونَ‌ (آیه ۱۰۶ سوره یوسف)
۲.۱۷ – مُشْرِکُونَ‌ (آیه ۱۲۱ سوره انعام)
۲.۱۸ – شُرَکاءَ (آیه ۱۹۰ سوره اعراف)
۲.۱۹ – یُشْرِکُونَ‌ (آیه ۵۴ سوره نحل)
۲.۲۰ – یُشْرَکَ‌ (آیه ۱۱۶ سوره نساء)
۲.۲۱ – یُشْرِکْ‌ (آیه ۵ سوره مائده)
۲.۲۲ – الْمُشْرِکُونَ‌ (آیه ۲۸ سوره توبه)
۳ – اقسام شرک
۳.۱ – ۱- شرک در خلقت
۳.۲ – شُرَکاءَ (آیه ۱۰۰ سوره انعام)
۳.۳ – ۲- شرک در تدبیر عالم
۳.۴ – ۳- شرک در عبادت
۴ – رد انواع شرک در قرآن
۴.۱ – رد شرک اول
۴.۲ – رد شرک دوم
۴.۳ – رد شرک سوم
۵ – محل نزاع
۶ – فرق احترام و شرک
۷ – شرک جلی و خفی
۷.۱ – مُشْرِکُونَ‌ (آیه ۱۰۶ سوره یوسف)
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معنای شَرْک

شَرک، شِرکت و مُشارکت

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۲۰-۳۰.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، ص۴۵۱.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۵، ص۲۷۴.

به معنای شریک شدن است.
شِرک اسم و به معنای عمل شرک است.
چنان‌که در الصحاح، قاموس المحیط و اقرب الموارد آمده است.

[۴] جوهری، ابونصر، الصحاح‌ تاج اللغه و صحاح العربیه، ج۴، ص۱۵۹۳.

[۵] فیروزآبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۳، ص۳۰۸.

[۶] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۳، ص۵۲.

به معنی شریک و نصیب آمده و آن‌ را در آیه‌

(اَمْ لَهُمْ‌ شِرْکٌ‌ فِی السَّماواتِ)

[۷] فاطر/سوره۳۵، آیه۴۰.

[۸] احقاف/سوره۴۶، آیه۴.

نصیب و بهره گفته‌اند.

۲ – کاربردها

به مواردی از شَرْک که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – اَشْرِکْ (آیه ۳۲ سوره طه)

(اشْدُدْ بِهِ اَزْرِی وَ اَشْرِکْهُ‌ فِی اَمْرِی‌)

[۹] طه/سوره۲۰، آیه ۳۱ و ۳۲.

(با او پشتم را محکم کن و او را در کارم شریک ساز.)

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۱۳.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۰۳.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۴۷.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۲۲.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۹.

اشراک به معنای شریک کردن‌ است.

۲.۲ – شَرِیکٌ‌ (آیه ۲ سوره فرقان)

(وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ‌ شَرِیکٌ‌ فِی الْمُلْکِ‌)

[۱۵] فرقان/سوره۲۵، آیه۲.

«در حکومت و تدبیر عالم شریکی نداشته است.»

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۲۴۳.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ص۱۷۷.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۱۸۳.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۲۸۰.

مراد از آن شریک مستقل است وگرنه خدا برای تدبیر عالم واسطه‌هایی از فرشته و غیر آن آفریده است.

(شَرِیکٌ‌)

به معنای شریک کردن‌ است.

۲.۳ – شِرْکٌ‌ (آیه ۴۰ سوره فاطر)

(اَمْ لَهُمْ‌ شِرْکٌ‌ فِی السَّماواتِ)

[۲۰] فاطر/سوره۳۵، آیه۴۰.

(یا این‌که شرکتى در آفرینش و مالکیت آسمان‌ها دارند؟!)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۹

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۷۷.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۵۴.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۳۸۰.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۳۷.

۲.۴ – شِرْکٌ‌ (آیه ۴ سوره احقاف)

(اَمْ لَهُمْ‌ شِرْکٌ‌ فِی السَّماواتِ)

[۲۶] احقاف/سوره۴۶، آیه۴.

( یا شرکتى در آفرینش آسمان‌ها دارند؟! )

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۰۲.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۲۸۴.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۱۸۷.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۳۸۰.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۳۷.

۲.۵ – الشِّرْکَ‌ (آیه ۱۳ سوره لقمان)

(یا بُنَیَّ لا تُشْرِکْ‌ بِاللَّهِ اِنَ‌ الشِّرْکَ‌ لَظُلْمٌ عَظِیمٌ‌)

[۳۲] لقمان/سوره۳۱، آیه۱۳.

(پسرم! چیزى را همتاى خدا قرار مده که شرک، ظلم بزرگى است.)

[۳۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۴۱۲.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۲۲.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۱۵.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۱۷۲.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۸۱.

به معنای این که شرک ظلم بزرگی است.

۲.۶ – یُشْرَکَ‌ (آیه ۴۸ سوره نساء)

(اِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ اَنْ‌ یُشْرَکَ‌ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ)

[۳۸] نساء/سوره۴، آیه۴۸.

(خداوند هرگز شرک به او را نمى‌بخشد؛ و کمتر از آن را براى هر کس بخواهد و شایسته بداند مى‌بخشد.)

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۸۶.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۴، ص۵۸۸.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۴، ص۳۷۰.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۵، ص۱۸۰.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۰۳.

مشرک کسی است که برای خدا شریک قرار بدهد، چنین شخصی قابل آمرزش نیست مگر آن‌که در دنیا توبه کند.

۲.۷ – شُرَکاءَ (آیه ۱۰۰ سوره انعام)

(وَ جَعَلُوا لِلَّهِ‌ شُرَکاءَ الْجِنَ‌)

[۴۴] انعام/سوره۶، آیه۱۰۰.

(آنان براى خدا همتایانى از جنّ قرار دادند.)

[۴۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۰.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۰۱.

[۴۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۲۹۰.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۰۷.

[۴۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ح۴، ص۱۲۴.

۲.۸ – شَرِیکَ‌ (آیه ۱۶۳ سوره انعام)

(لا شَرِیکَ‌ لَهُ وَ بِذلِکَ اُمِرْتُ وَ اَنَا اَوَّلُ الْمُسْلِمِینَ‌)

[۵۰] انعام/سوره۶، آیه۱۶۳.

(همتایى براى او نیست.)

[۵۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۱۵۰.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۵۴۳.

[۵۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۹۴.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی،ج۹، ص۳۶

[۵۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۲۰۴..

۲.۹ – شَرِیکٌ‌ (آیه ۱۱۱ سوره اسراء)

(لَمْ یَتَّخِذْ وَلَداً وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ‌ شَرِیکٌ‌ فِی الْمُلْکِ‌)

[۵۶] اسراء/سوره۱۷، آیه۱۱۱.

(حمد و ستایش مخصوص خداوندى است که نه فرزندى اختیار کرده، نه شریکى در حکومت دارد.)

[۵۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۹۳.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۳۱۲.

[۵۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۲۶.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۲۳۱.

[۶۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۳۰۴.

۲.۱۰ – شُرَکاءَ (آیه ۳۳ سوره رعد)

(وَ جَعَلُوا لِلَّهِ‌ شُرَکاءَ قُلْ سَمُّوهُمْ)

[۶۲] رعد/سوره۱۳، آیه۳۳.

(آنان براى خدا همتایانى قراردادند؛ بگو آن‌ها را نام ببرید!)

[۶۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۵۳

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۴۹۷.

[۶۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۳۶۴.

[۶۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۷۴.

[۶۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۳.

۲.۱۱ – الْمُشْرِکِینَ‌ (آیه ۱۰۵ سوره بقره)

(ما یَوَدُّ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْکِتابِ وَ لَا الْمُشْرِکِینَ‌ اَنْ یُنَزَّلَ عَلَیْکُمْ مِنْ خَیْرٍ)

[۶۸] بقره/سوره۲، آیه۱۰۵.

(کافران اهل کتاب، همچنین مشرکان، دوست ندارند که از سوى پروردگارتان، خیر و برکتى بر شما نازل گردد.)

[۶۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۶.

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۷۴.

[۷۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۴۸.

[۷۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۲۹۸.

[۷۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۳۶.

۲.۱۲ – الْمُشْرِکِینَ‌ (آیه ۱ سوره بینه)

(لَمْ یَکُنِ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْکِتابِ وَ الْمُشْرِکِینَ‌ مُنْفَکِّینَ حَتَّی تَاْتِیَهُمُ الْبَیِّنَهُ)

[۷۴] بینه/سوره۹۸، آیه۱.

(کافران از اهل کتاب و مشرکان مى‌گفتند: دست از آیین خود بر نمى‌دارند تا دلیل روشنى براى آن‌ها بیاید.)

[۷۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۵۹۸.

[۷۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۵۷۰.

[۷۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰،ص۳۳۶.

[۷۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۲۱۲.

[۷۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۱۳.

۲.۱۳ – الْمُشْرِکِینَ‌ (آیه ۶ سوره ببنه)

(اِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا مِنْ اَهْلِ الْکِتابِ وَ الْمُشْرِکِینَ‌ فِی نارِ جَهَنَّمَ‌)

[۸۰] بینه/سوره۹۸، آیه۶.

(کافران از اهل کتاب و مشرکان در آتش دوزخند، جاودانه در آن مى‌مانند؛ آن‌ها بدترین خلق خدا هستند.)

[۸۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۹۸.

[۸۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۵۷۷.

[۸۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۴۰.

[۸۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۲۱۶.

[۸۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۴۱۵.

۲.۱۴ – اَشْرَکُوا (آیه ۸۲ سوره مائده)

(لَتَجِدَنَّ اَشَدَّ النَّاسِ عَداوَهً لِلَّذِینَ آمَنُوا الْیَهُودَ وَ الَّذِینَ‌ اَشْرَکُوا)

[۸۶] مائده/سوره۵، آیه۸۲.

(به یقین از میان مردم، یهود و مشرکان را سرسخت‌ترین دشمن نسبت به مؤمنان خواهى یافت.)

[۸۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۱۲۱.

[۸۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۶، ص۱۱۴.

[۸۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۶، ص۷۹.

[۹۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۱۴۹.

[۹۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۴۰۱.

قرآن همواره اهل کتاب را از مشرکان جدا کرده است.
درست است که اهل کتاب حضرت‌ عیسی را خدا و پسر خدا و نیز عزیر را پسر خدا می‌دانستند، چنان‌که در سوره مائده آیه ۱۷ و ۷۲ و سوره توبه آیه ۳۰ آمده، ولی با وجود این، قرآن آن‌ها را مشرکان نخوانده است، به عبارت دیگر درباره آن‌ها فرموده‌:

(وَ اَنْتُمْ ظالِمُونَ‌)

[۹۲] بقره/سوره۲، آیه۵۱.

و نیز فرموده‌

(وَ اَکْثَرُهُمُ الْفاسِقُونَ‌)

[۹۳] آل عمران/سوره۳، آیه۱۱۰.

و همچنین آن‌ها را کافر خوانده و فرمود:

(فَلَعْنَهُ اللَّهِ عَلَی الْکافِرِینَ‌)

[۹۴] بقره/سوره۲، آیه۸۹.

ولی درباره آن‌ها نفرمود: اولئک هم المشرکون.

۲.۱۵ – یُشْرِکُونَ‌ (آیه ۳۱ سوره توبه)

(اتَّخَذُوا اَحْبارَهُمْ وَ رُهْبانَهُمْ اَرْباباً مِنْ دُونِ اللَّهِ وَ الْمَسِیحَ ابْنَ مَرْیَمَ‌ وَ ما اُمِرُوا اِلَّا لِیَعْبُدُوا اِلهاً واحِداً لا اِلهَ اِلَّا هُوَ سُبْحانَهُ عَمَّا یُشْرِکُونَ‌)

[۹۵] توبه/سوره۹، آیه۳۱.

(با کسانى از اهل کتاب که نه به خدا، نه به روز بازپسین ایمان دارند، نه آن‌چه را خدا و پیامبرش تحریم کرده حرام مى‌شمرند، نه آیین حق را مى‌پذیرند، پیکار کنید تا زمانى که با خضوع و تسلیم، جزیه را به دست خود بپردازند.)

[۹۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۱۹۱.

[۹۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۳۲۸.

[۹۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۲۴۶.

[۹۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۷۲.

[۱۰۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۴.

اهل کتاب در اصطلاح مشرک‌اند و در آیه‌ به شرک آن‌ها تصریح شده ولی در آیات گذشته چنان‌که دیدیم آن‌ها را از مشرکین جدا کرده و در احکام اسلامی‌ نیز با مشرکان فرق دارند و از آن‌ها جزیه مقبول است نه از مشرکان.

۲.۱۶ – مُشْرِکُونَ‌ (آیه ۱۰۶ سوره یوسف)

(وَ ما یُؤْمِنُ اَکْثَرُهُمْ بِاللَّهِ اِلَّا وَ هُمْ‌ مُشْرِکُونَ‌)

[۱۰۱] یوسف/سوره۱۲، آیه۱۰۶.

(و بیشتر آن‌ها به خدا ایمان نمى‌آورند، مگر آن‌که ایمان خود را با شرک آلوده مى‌کنند.)

[۱۰۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۲۴۸

[۱۰۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۳۷۶.

[۱۰۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۲۷۵.

[۱۰۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۳۰۷.

[۱۰۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۶۲.

۲.۱۷ – مُشْرِکُونَ‌ (آیه ۱۲۱ سوره انعام)

(وَ اِنْ اَطَعْتُمُوهُمْ اِنَّکُمْ‌ لَمُشْرِکُونَ‌)

[۱۰۷] انعام/سوره۶، آیه۱۲۱.

(اگر از آن‌ها اطاعت کنید، شما هم مشرک خواهید بود.)

[۱۰۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۱۴۳.

[۱۰۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۵۹.

[۱۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۳۴.

[۱۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۵۳.

[۱۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۵۴.

۲.۱۸ – شُرَکاءَ (آیه ۱۹۰ سوره اعراف)

(دَعَوَا اللَّهَ رَبَّهُما لَئِنْ آتَیْتَنا صالِحاً لَنَکُونَنَّ مِنَ الشَّاکِرِینَ- فَلَمَّا آتاهُما صالِحاً جَعَلا لَهُ‌ شُرَکاءَ فِیما آتاهُما)

[۱۱۳] اعراف/سوره۷، آیه۱۸۹- ۱۹۰.

(هر دو از خدایى که پروردگارشان است خواستند: «اگر فرزند صالحى به ما دهى، به یقین از شاکران خواهیم بود. امّا هنگامى که خداوند فرزند صالحى به آن‌ها (پدران و مادران از نسل آدم‌) داد، موجودات دیگر را در این موهبت مؤثر دانستند.)

[۱۱۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص ۱۷۵.

[۱۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۴۸۸.

[۱۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۷۶.

[۱۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۱۳۵.

[۱۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۴۰۷.

به نظر می‌آید مراد از این آیه شرک خفی و مراعات غیر خدا با خدا باشد. این در نوع بشر بسیار معمول است چون در مخمصه و لا علاجی واقع شود بخدا روی آورد و چون از بلا رهایی یابد باز به عوامل متوسل شده و مشرک می‌گردد، چنان‌که آیه ذیل این واقعیت را روشن می‌کند.

۲.۱۹ – یُشْرِکُونَ‌ (آیه ۵۴ سوره نحل)

(اِذا مَسَّکُمُ الضُّرُّ فَاِلَیْهِ تَجْئَرُونَ- ثُمَّ اِذا کَشَفَ الضُّرَّ عَنْکُمْ اِذا فَرِیقٌ مِنْکُمْ بِرَبِّهِمْ‌ یُشْرِکُونَ‌)

[۱۱۹] نحل/سوره۱۶، آیه۵۳- ۵۴.

(هنگامى که ناراحتى به شما رسد، فقط او را مى‌خوانید. امّا هنگامى که ناراحتى و رنج را از شما برطرف ساخت، آنگاه گروهى از شما براى پروردگارشان همتا قائل مى‌شوند.)

[۱۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۷۲.

[۱۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۳۴۹.

[۱۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۲۷۳.

[۱۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۲۷۴.

[۱۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۱۶۶.

به نظر می‌آید در اینگونه موارد نیز اگر بعد از رفع خطر بگوییم: خدا نجات داد یا خدا فلان چیز را سبب قرار داد شرک نورزیده‌ایم.

باید دانست در تاثیر اسباب عادی هزاران شرط‌ وجود دارد که ترتیب آن‌ها جز به اراده خدا میسر نیست،
نکته قابل توجه آن‌که اعتماد به اسباب، شرک است مگر آن‌طور باشد که گفته شد. این سخن رمز فهم بسیاری از آیات شرک است.

در ذیل آیه مذکور پنج آیه درباره مشرکین و بت‌پرستان است، می‌توان گفت آن پنج آیه مطلبی جداگانه‌ هستند و آیه مورد بحث مطلبی دیگر است که می‌تواند ذیل مطلب فوق باشند.
خلاصه آن‌که مطلب به تدریج وسیع گردیده تا بت‌پرستان و شرک جلی نیز ذکر شده است.

۲.۲۰ – یُشْرَکَ‌ (آیه ۱۱۶ سوره نساء)

(اِنَّ اللَّهَ لا یَغْفِرُ اَنْ‌ یُشْرَکَ‌ بِهِ وَ یَغْفِرُ ما دُونَ ذلِکَ لِمَنْ یَشاءُ وَ مَنْ‌ یُشْرِکْ‌ بِاللَّهِ فَقَدْ ضَلَّ ضَلالًا بَعِیداً)

[۱۲۵] نساء/سوره۴، آیه۱۱۶.

(خداوند، شرک به او را نمى‌آمرزد؛ ولى کمتر از آن را براى هر کس بخواهد و شایسته ببیند مى‌آمرزد. و هر کس براى خدا همتایى قرار دهد، در گمراهى‌دورى افتاده است.)

[۱۲۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۹۷.

[۱۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۱۳۳.

[۱۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۸۳.

[۱۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی،ج۶، ص۴۸.

[۱۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۱۹۱.

۲.۲۱ – یُشْرِکْ‌ (آیه ۵ سوره مائده)

(اِنَّهُ مَنْ‌ یُشْرِکْ‌ بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیْهِ الْجَنَّهَ وَ مَاْواهُ النَّارُ وَ ما