پاورپوینت کامل شَفْع (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شَفْع (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شَفْع (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل شَفْع (مفردات‌قرآن) :

منبع: شَفْع (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: شَفْع (مفردات‌نهج‌البلاغه)، شفاعت.

دیگر کاربردها: شفع (ابهام‌زدایی).

شَفْع (به فتح شین و سکون فاء) از واژگان قرآن کریم به معنای منضم و ضمیمه کردن چیزی به چیز دیگر است.
شفاعت از جمله مسائلی است که در آیات بسیاری از قرآن به آن پرداخته شده است.
مشتقات شَفْع که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

الشَّفْعِ‌ (به فتح شین و سکون فاء) به معنای جفت؛

شَفِیعٍ‌ (به فتح شین و کسر فاء) به معنای شفاعت کننده؛

یَشْفَعُ‌ (به فتح یاء، سکون شین و فتح فاء) به معنای شفاعت کند؛

شَفاعَهٌ (به فتح شین) به معنای شفاعت؛

یَشْفَعُونَ‌ (به فتح یاء، سکون شین و فتح فاء) به معنای شفاعت می‌کنند است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای شَفْع
۲ – کاربردها
۲.۱ – الشَّفْعِ‌ (آیه ۳-۴ سوره فجر)
۲.۲ – شَفِیعٍ‌ (آیه ۳ سوره یونس)
۲.۳ – یَشْفَعُ‌ (آیه ۲۵۵ سوره بقره)
۲.۴ – الشَّفاعَهُ (آیه ۴۴ سوره زمر)
۲.۵ – شَفِیعٍ‌ (آیه ۴ سوره سجده)
۳ – اذن خدا در شفاعت
۳.۱ – الشَّفاعَهُ (آیه ۴۴ سوره زمر)
۳.۲ – شَفاعَهٌ (آیه ۲۵۴ سوره بقره)
۳.۳ – شَفاعَهٌ (آیه ۴۸ سوره بقره)
۳.۴ – شَفاعَهٌ (آیه ۱۲۳ سوره بقره)
۴ – معنای شفاعت در آخرت
۴.۱ – حکم اولی آیات درباره شفاعت
۴.۱.۱ – وجود شفاعت به اذن الهی
۴.۲ – یَشْفَعُ‌ (آیه ۲۵۵ سوره بقره)
۴.۳ – شَیفِعٍ‌ (آیه ۳ سوره یونس)
۴.۴ – شَفاعَتُهُمْ‌ (آیه ۲۶ سوره نجم)
۴.۵ – الشَّفاعَهُ (آیه ۱۰۹ سوره طه)
۴.۶ – الشَّفاعَهُ (آیه ۲۳ سوره سبا)
۴.۷ – الشَّفاعَهَ (آیه ۸۷ سوره مریم)
۴.۸ – یَشْفَعُونَ‌ (آیه ۲۸ سوره انبیاء)
۴.۹ – الشَّفاعَهَ (آیه ۸۶ سوره زخرف)
۴.۱۰ – الشَّفاعَهَ (آیه ۸۶ سوره زخرف)
۴.۱۱ – الشَّفاعَهَ (آیه ۸۷ سوره مریم)
۵ – شافعان قیامت‌
۵.۱ – در قرآن
۵.۲ – در روایات
۶ – شفاعت‌شدگان‌
۶.۱ – یَشْفَعُونَ‌ (آیه ۲۸ سوره انبیاء)
۶.۲ – الشَّفاعَهَ (آیه ۸۷ سوره مریم)
۷ – عدم نقض غرض با شفاعت
۸ – پانویس
۹ – منبع

۱ – معنای شَفْع

شَفْع و شفاعت

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۴۸-۵۷.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۵۷.

به معنی منضم و ضمیمه کردن چیزی به چیز دیگر است.
هر دو مصدر هستند.
راغب اصفهانی گفته: «الشَّفْعُ‌: ضَمُّ شَیْ‌ءٍ اِلَی مِثْلِهِ.»

[۳] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۵۷.

در اقرب الموارد گفته شده: «شَفَعَ‌ الْعَدَدَ: صَیَّرَهُ زَوْجاً اَی اَضَافَ اِلَی الْوَاحِدِ ثَانِیاً.»

[۴] راغب اصفهانی، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۵۷.

۲ – کاربردها

به مواردی از شَفْع که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – الشَّفْعِ‌ (آیه ۳-۴ سوره فجر)

(وَ الشَّفْعِ‌ وَ الْوَتْرِ • وَ اللَّیْلِ اِذا یَسْرِ.)

[۵] فجر/سوره۸۹، آیه۳ و ۴.

«قسم به جفت و تک و قسم‌ به شب آن‌گاه که می‌رود.»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۴۶۷.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۷۹.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۶۴.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۷۳۶.

شفع در این‌جا اسم است به معنی جفت، چنان‌که وتر به معنی تک است.
ظاهرا شفاعت را از آن جهت شفاعت گوییم که شفیع خواهش خویش را به ایمان و عمل ناقص طرف منضم می‌کند و هر دو مجموعا پیش خدا اثر می‌کنند. با در نظر گرفتن این‌که انگیزاننده شفیع، خدا است و او دستور داده چنین خواهشی بکند، چنان‌که خواهیم گفت. مثلا رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) با اجازه خدا خواهش خویش را با عمل ناقص مؤمن توام کرده و از خدا می‌خواهد که او را بیامرزد. به‌ عبارت دیگر همان‌طور که آن حضرت در دنیا شفاعت رهبری دارد و واسطه در رساندن احکام خدا است، در آخرت نیز واسطه در جلب مغفرت خدا است.
لذا معنای اولی در آن ملحوظ می‌شود، علی هذا شفیع به معنی واسطه، وسیله و کمک است.
شفاعت را باید از دو جهت بررسی کرد یکی از جهت تکوین و دیگری از جهت تشریع، اما از جهت تکوین از بعضی آیات مستفاد می‌شود که کلیه اسباب و وسایل زندگی نسبت به مسبّبات و رساندن رحمت خدا به خلق واسطه و شفیع‌اند.

۲.۲ – شَفِیعٍ‌ (آیه ۳ سوره یونس)

(اِنَّ رَبَّکُمُ اللَّهُ الَّذِی خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْاَرْضَ فِی سِتَّهِ اَیَّامٍ ثُمَّ اسْتَوی‌ عَلَی الْعَرْشِ یُدَبِّرُ الْاَمْرَ ما مِنْ‌ شَفِیعٍ‌ اِلَّا مِنْ بَعْدِ اِذْنِهِ.)

[۱۰] یونس/سوره۱۰، آیه۳.

(پروردگار شما، خداوندى است که آسمان‌ها و زمین را در شش روز «شش دوران‌» آفرید؛ سپس بر تخت قدرت قرار گرفت و به تدبیر کار جهان پرداخت؛ هیچ شفاعت کننده‌اى، بى‌اذن او نیست.)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۰۸.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۹.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۹.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۵۵.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۳۶.

جمله‌

(ما مِنْ‌ شَفِیعٍ‌ اِلَّا مِنْ بَعْدِ اِذْنِهِ)

پس از ذکر آفرینش آسمان‌ها و زمین و تدبیر آن‌ها روشن می‌کند آن‌ها نیز شفیع و واسطه رحمت خدایند.

۲.۳ – یَشْفَعُ‌ (آیه ۲۵۵ سوره بقره)

(لَهُ ما فِی السَّماواتِ وَ ما فِی الْاَرْضِ مَنْ ذَا الَّذِی‌ یَشْفَعُ‌ عِنْدَهُ اِلَّا بِاِذْنِهِ.)

[۱۶] بقره/سوره۲، آیه۲۵۵.

(آن چه در آسمان‌ها و آن‌چه در زمین است، از آن اوست. کیست که در نزد او، جز به فرمانش شفاعت کند.)

[۱۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۲.

[۱۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۵۰۷.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۳۲.

[۲۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۰۸.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۲۸.

۲.۴ – الشَّفاعَهُ (آیه ۴۴ سوره زمر)

(قُلْ لِلَّهِ‌ الشَّفاعَهُ جَمِیعاً.)

[۲۲] زمر/سوره۳۹، آیه۴۴.

(بگو: «تمام شفاعت تنها از آنِ خداست.)

[۲۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۶۳.

[۲۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۴۰۹.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۲۷۰.

[۲۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۱۸۸.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۷۸۱.

۲.۵ – شَفِیعٍ‌ (آیه ۴ سوره سجده)

(ما لَکُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ وَلِیٍّ وَ لا شَفِیعٍ‌.)

[۲۸] سجده/سوره۳۲، آیه۴.

(هیچ سرپرست و شفاعت کننده‌اى براى شما جز او نیست.)

[۲۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۱۵.

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۶۸.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۴۵.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۲۰۷.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۱۰.

ظاهرا مراد انضمام اسباب به یک‌دیگر است که به اراده خدا انجام می‌پذیرد. مثل‌

(یُدَبِّرُ الْاَمْرَ)

اما از جهت تشریع می‌شود گفت کلیه اعمال وسایل در جلب رحمت و مغفرت خداوند شفیع‌ هستند.

(یا اَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ ابْتَغُوا اِلَیْهِ الْوَسِیلَهَ.)

[۳۴] مائده/سوره۵، آیه۳۵.

(اى کسانى که‌ایمان آورده‌اید! از مخالفت فرمان خدا بپرهیزید و وسیله‌اى براى تقرب به او بجویید.)

[۳۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۱۳.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۵۳۵.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۳۲۸.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۲۲.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۹۳.

وسیله‌ای که می‌توان نسبت به خدا طلب کرد همان راه‌ها و اعمالی است که خداوند قرار داده است و نیز شفیعان آخرتند که از جانب خدا به این مقام منصوب‌اند.

۳ – اذن خدا در شفاعت

آیاتی داریم که می‌گویند: هیچ شفیعی نیست مگر پس از اذن خداوند چنان‌که در آیه ۲۵۵ سوره بقره و آیه ۳ سوره یونس گذشت.

۲.۴ – الشَّفاعَهُ (آیه ۴۴ سوره زمر)

(قُلْ لِلَّهِ‌ الشَّفاعَهُ جَمِیعاً لَهُ مُلْکُ السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ.)

[۴۰] زمر/سوره۳۹، آیه۴۴.

(بگو: «تمام شفاعت تنها از آنِ خداست، زیرا حاکمیّت آسمان‌ها و زمین از آنِ اوست.»)

[۴۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۶۳.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۴۰۹.

[۴۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۲۷۰.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۱۸۸.

[۴۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۷۸۱.

این آیات صریح‌اند در این‌که شفیع را باید خدا منصوب کند و به وی اجازه دهد، آیه اخیر روشن است که مطلق شفاعت مال خدا است و حکومت آسمان‌ها و زمین از او است. او است که در دنیا اسباب و وسایل زندگی و رحمت و در آخرت واسطه‌های شفاعت قرار می‌دهد.
علی هذا شفاعت آن نیست که مجرم با کمک شفیع جلو مقررات خدایی را بگیرد و نقض قانون کند، مثل پارتی بازی‌های دنیا، بلکه خود قانون‌گذار (خدا) همان‌طور که عده‌ای را در دنیا وسیله هدایت و واسطه رساندن احکام قرار داده آن‌ها را در آخرت وسیله مغفرت خویش قرار داده است.
مجرم فی حدّ ذاته نسبت به استفاده از شفاعت مسلوب الاختیار است و محلی از اعراب ندارد. این خدا است که چنین خواسته و چنین قرار داده است. به این‌ طریق بعضی از اشکالات که به شفاعت شده مرتفع می‌شود.

۳.۲ – شَفاعَهٌ (آیه ۲۵۴ سوره بقره)

(اَنْفِقُوا مِمَّا رَزَقْناکُمْ مِنْ قَبْلِ اَنْ یَاْتِیَ یَوْمٌ لا بَیْعٌ فِیهِ وَ لا خُلَّهٌ وَ لا شَفاعَهٌ.)

[۴۶] بقره/سوره۲، آیه۲۵۴.

(از آن‌چه به شما روزى داده‌ایم، انفاق کنید؛ پیش از آن‌که روزى فرار رسد که در آن، نه خرید و فروشى هست تا بتوانید نجات را خریدارى کنید و نه دوستى سودى دارد و نه شفاعتى شامل حالتان مى‌شود.)

[۴۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۲.

[۴۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۴۹۲.

[۴۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۲۳.

[۵۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۰۶.

[۵۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۲۵.

هم‌چنین است آیاتی که مطلق دوستی و شفاعت و داد و ستد را در آخرت نفی می‌کنند.

۳.۳ – شَفاعَهٌ (آیه ۴۸ سوره بقره)

(وَ لا یُقْبَلُ مِنْها شَفاعَهٌ وَ لا یُؤْخَذُ مِنْها عَدْلٌ.)

[۵۲] بقره/سوره۲، آیه۴۸.

(و شفاعتى از کسى پذیرفته نمى‌شود و غرامتى از او قبول نخواهد شد.)

[۵۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۷.

[۵۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۲۳۴.

[۵۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۵۵.

[۵۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۶۴.

[۵۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۲۳.

ایضا آیاتی که فایده شفاعت را نفی کرده و آن‌را بی‌فایده می‌دانند.

۳.۴ – شَفاعَهٌ (آیه ۱۲۳ سوره بقره)

(وَ لا یُقْبَلُ مِنْها عَدْلٌ وَ لا تَنْفَعُها شَفاعَهٌ.)

[۵۸] بقره/سوره۲، آیه۱۲۳.

(و هیچ گونه غرامتى از او قبول نمى‌شود و شفاعتى، او را سود نمى‌دهد.)

[۵۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۱۹.

[۶۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۹۹.

[۶۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۶۴.

[۶۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۲۳.

[۶۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۷۵.

به موجب این آیات شفاعتی در آخرت نیست و اگر هم کسی درباره کسی سخن گوید مسموع نخواهد بود.

۴ – معنای شفاعت در آخرت

شفاعت در آخرت وجود دارد ولی کسی مستقل در شفاعت نیست.

۴.۱ – حکم اولی آیات درباره شفاعت

حکم اوّلی آیات قرآن آن است که در آخرت مطلقا شفاعت و واسطه‌ای نیست و هیچ کس حق دم زدن ندارد.
کارها فقط در اختیار خدا است و احدی به حال احدی مفید نیست و کسی در کار کسی حق دخالت ندارد.

(یَوْمَ لا تَمْلِکُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَیْئاً وَ الْاَمْرُ یَوْمَئِذٍ لِلَّهِ.)

[۶۴] انفطار/سوره۸۲، آیه۱۹.

(روزى است که هیچ کس قادر بر انجام کارى به سود دیگرى نیست و همه امور در آن روز از آنِ خداست.)

[۶۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۸۷.

[۶۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۳۷۳.

[۶۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۲۷.

[۶۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۳۵۵.

[۶۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۸۳.

(یَوْمَ لا یُغْنِی مَوْلًی عَنْ مَوْلًی شَیْئاً وَ لا هُمْ یُنْصَرُونَ.)

[۷۰] دخان/سوره۴۴، آیه۴۱.

(روزى که هیچ دوستى کمترین کمکى به دوستش نمى‌کند و از هیچ سو یارى نمى‌شوند.)

[۷۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۹۸.

[۷۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۲۲۴.

[۷۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۱۴۷.

[۷۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۳۱۷.

[۷۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۰۲.

(وَ اخْشَوْا یَوْماً لا یَجْزِی والِدٌ عَنْ وَلَدِهِ وَ لا مَوْلُودٌ هُوَ جازٍ عَنْ‌ والِدِهِ شَیْئاً.)

[۷۶] لقمان/سوره۳۱، آیه۳۳.

(بترسید از روزى که نه پدرى مجازات فرزندش را پذیرا مى‌شود و نه فرزندى چیزى از مجازات پدرش را.)

[۷۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۱۴.

[۷۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۳۵۵.

[۷۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۳۸.

[۸۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۹، ص۲۰۱.

[۸۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۰۷.

۴.۱.۱ – وجود شفاعت به اذن الهی

با ملاحظه آیات دیگر که شفاعت را با اذن خدا اثبات می‌کنند خواهیم دانست مقصود از آیات نفی، استقلال در شفاعت است. به عبارت اخری آن دسته آیات می‌گویند: کسی در شفاعت به دیگران استقلال ندارد و نمی‌تواند بدون اذن خدا کاری کند، ولی شفاعت پس از اجازه خداوند مرحله دیگری است که آیات بسیاری آن‌را اثبات می‌کنند.

۲.۳ – یَشْفَعُ‌ (آیه ۲۵۵ سوره بقره)

(مَنْ ذَا الَّذِی‌ یَشْفَعُ‌ عِنْدَهُ اِلَّا بِاِذْنِهِ.)

[۸۲] بقره/سوره۲، آیه۲۵۵.

(کیست که در نزد او، جز به فرمانش شفاعت کند.)

[۸۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۲.

[۸۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۵۰۷.

[۸۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۳۲.

[۸۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۰۸.

[۸۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۲۸.

۴.۳ – شَیفِعٍ‌ (آیه ۳ سوره یونس)

(ما مِنْ‌ شَیفِعٍ‌ اِلَّا مِنْ بَعْدِ اِذْنِهِ.)

[۸۸] یونس/سوره۱۰، آیه۳.

(هیچ شفاعت کننده‌اى، بى اذن او نیست.)

[۸۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۰۸.

[۹۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۹.

[۹۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۹.

[۹۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۵۵.

[۹۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۳۶.

۴.۴ – شَفاعَتُهُمْ‌ (آیه ۲۶ سوره نجم)

(وَ کَمْ مِنْ مَلَکٍ فِی السَّماواتِ لا تُغْنِی‌ شَفاعَتُهُمْ‌ شَیْئاً اِلَّا مِنْ بَعْدِ اَنْ یَاْذَنَ اللَّهُ لِمَنْ یَشاءُ وَ یَرْضی‌.)

[۹۴] نجم/سوره۵۳، آیه۲۶.

(و چه بسیار فرشتگان آسمان‌ها که شفاعت آن‌ها سودى نمى‌بخشد مگر پس از آن‌که خدا براى هر کس بخواهد و راضى باشد اجازه شفاعت دهد.)

[۹۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۲۶.

[۹۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۶۲.

[۹۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۳۹.

[۹۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۳۹۸.

[۹۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۶۸.

مقتضای این آیات آن است که بعد از اذن خدا شفاعت هست. ملائکه آسمان شفاعت می‌کنند ولی شفاعتشان فایده‌ای ندارد مگر پس از اذن خدا.

هم‌چنین است آیات سه‌گانه زیر:

۴.۵ – الشَّفاعَهُ (آیه ۱۰۹ سوره طه)

(یَوْمَئِذٍ لا تَنْفَعُ‌ الشَّفاعَهُ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ رَضِیَ لَهُ قَوْلًا.)

[۱۰۰] طه/سوره۲۰، آیه۱۰۹.

(در آن روز، شفاعت هیچ کس سودى نمى‌بخشد، جز کسى که خداوند رحمان به او اجازه داده و از گفتار او راضى است.)

[۱۰۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۳۱۹.

[۱۰۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۲۹۵.

[۱۰۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۱۱.

[۱۰۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۷۴.

[۱۰۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۵۰.

۴.۶ – الشَّفاعَهُ (آیه ۲۳ سوره سبا)

(وَ لا تَنْفَعُ‌ الشَّفاعَهُ عِنْدَهُ اِلَّا لِمَنْ اَذِنَ لَهُ.)

[۱۰۶] سبا/سوره۳۴، آیه۲۳.

(شفاعت نزد او، جز براى کسى که خداوند براى او اذن شفاعت داده، سودى ندارد.)

[۱۰۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۴۳۱.

[۱۰۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۵۵۹.

[۱۰۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۳۷۰.

[۱۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۲۵۹.

[۱۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۰۹.

۴.۷ – الشَّفاعَهَ (آیه ۸۷ سوره مریم)

(لا یَمْلِکُونَ‌ الشَّفاعَهَ اِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً.)

[۱۱۲] مریم/سوره۱۹، آیه۸۷.

(آنان هرگز مالک شفاعت نیستند؛ مگر کسى که نزد خداوند رحمان، عهد و پیمانى گرفته است.)

[۱۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۳۱۱.

[۱۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۱۵۲.

[۱۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۱۱۱.

[۱۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۲۰۷.

[۱۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۸۲۰.

آیه اول راجع به شافعین است، یعنی آن روز فایده نمی‌دهد شفاعت، مگر شفاعت کسی که خدا به او اذن داده و از سخن گفتنش راضی است، چنان‌که در آیه دیگر است‌.

(لا یَتَکَلَّمُونَ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً.)

[۱۱۸] نبا/سوره۷۸، آیه۳۸.

(هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمى‌گویند و آن‌گاه که مى‌گویند درست مى‌گویند.)

[۱۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۸۳.

[۱۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۷۶.

[۱۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۷۰.

[۱۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۲۵۲.

[۱۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۴۷.

۴.۸ – یَشْفَعُونَ‌ (آیه ۲۸ سوره انبیاء)

(وَ لا یَشْفَعُونَ‌ اِلَّا لِمَنِ ارْتَضی‌.)

[۱۲۴] انبیاء/سوره۲۱، آیه۲۸.

«ملائکه شفاعت نمی‌کنند مگر به آن‌که خدا از او راضی است.»

[۱۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۳۸۸.

[۱۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۷۶.

[۱۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۱۱۴.

[۱۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر م