پاورپوینت کامل شَفا (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شَفا (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شَفا (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شَفا (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه) :

منبع: شَفا (مفردات نهج البلاغه (جلد ۲))

مقالات مرتبط: شَفا (مفردات‌قرآن)، شفا (لغات‌قرآن).

شَفا (به فتح شین) از واژگان نهج البلاغه به معنای کنار و حاشیه است.
حضرت علی (علیه‌السلام) درباره جهالت و راست‌گویی از این واژه استفاده نموده است.
این واژه دو بار در «نهج البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای شَفا
۲ – کاربردها
۲.۱ – شَفا – خطبه ۱۰۵ (درباره جهالت)
۲.۲ – شَفا – خطبه ۸۶ (درباره راست گویی و دروغ گویی)
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای شَفا

شَفا

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج ۲، ص ۶۰۶.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج ۱، ص ۲۴۷.

به معنای کنار و حاشیه آمده است. شفا البئر: کنار چاه»

[۳] راغب اصفهانی، حسین، المفردات فی غریب القرآن، دار القلم، ص ۴۵۹.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – شَفا – خطبه ۱۰۵ (درباره جهالت)

امام علی (صلوات‌الله‌علیه) درباره جهالت فرموده است: «فَإِنَّ النّازِلَ بِهذا الْمَنْزِلِ نازِلٌ بِشَفا جُرُف هار، یَنْقُلُ الرَّدَى عَلَى ظَهْرِهِ مِنْ مَوْضِع إِلَى مَوْضَع»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص ۲۳۴، خطبه ۱۰۵.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الإستقامه، ج ۱، ص ۲۰۱، خطبه ۱۰۳.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص ۱۵۲، خطبه ۱۰۵.

«آن‌که در منزل جهالت نازل شده در کنار گودال ساقط شونده فرود آمده که چیزی پست و بی‌ارزش را در پشت خود از محلّی به محلّی حمل می‌کند.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج