پاورپوینت کامل سُرادِق (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سُرادِق (مفردات‌قرآن) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سُرادِق (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل سُرادِق (مفردات‌قرآن) :

منبع: سُرادِق (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: سُرادِق (لغات‌قرآن)، سُرادِق (مفردات‌نهج‌البلاغه)، سرادق (مقالات مرتبط).

سُرادِق (به ضم سین وکسر دال) از واژگان قرآن کریم به معنای سراپرده و خیمه است.
این واژه تنها یکبار در قرآن مجید آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای سُرادِق
۲ – کاربردها
۲.۱ – سُرادِقُها (آیه ۲۹ سوره کهف)
۲.۲ – کاربرد در نهج البلاغه
۳ – تعداد کاربرد
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای سُرادِق

سُرادِق

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۲۵۲.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۰۶.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۵، ص۱۸۶.

به معنای سراپرده و خیمه است.
طبرسی گوید: آن خیمه‌ای است محیط به آنچه در آن است و گویند: سرادق چادری است که به اطراف خیمه می‌کشند.
به نظر راغب: آن فارسى معرّب است و در کلام عرب اسم مفردی که حرف سوّم آن الف باشد و بعد از آن دو حرف آید یافته نیست و گویند: خانه مسردق خانه‌ای است که به شکل سراپرده باشد.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۴۰۶.

بنا بر این می‌شود گفت که سرادق معرّب سراپرده است.
جمع آن سرادقات است‌.

۲ – کاربردها

به موردی از سُرادِق که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – سُرادِقُها (آیه ۲۹ سوره کهف)

(إِنَّا أَعْتَدْنا لِلظَّالِمِینَ ناراً أَحاطَ بِهِمْ‌ سُرادِقُها …)

[۵] کهف/سوره۱۸، آیه۲۹.

«براى ستمکاران آتشى مهیّا کرده‌ایم که سرا پرده‌اش آنها را در میان گرفته است….»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۲۱.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۰۴.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص