پاورپوینت کامل سَجْدَه (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل سَجْدَه (مفردات‌قرآن) دارای ۱۰۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل سَجْدَه (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل سَجْدَه (مفردات‌قرآن) :

منبع: سَجْدَه (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: یَسْجُدان (لغات‌قرآن)، سُجُود (مفردات‌نهج‌البلاغه)، سجده.

دیگر کاربردها: سجده (ابهام‌زدایی).

سَجْدَه (به فتح سین و سکون جیم وفتح دال) از واژگان قرآن کریم به معنایی ذلل، خضوع و اظهار فروتنی است. در شریعت اسلام سجده بر غیر خدا حرام است و آن گذاشتن اعضاء هفتگانه (پیشانى، کف دستها، زانوها و سر انگشتان بزرگ دو پا) بر زمین است و اهمّ آنها گذاشتن پیشانى است.
مهمترین مشقات آن که در قرآن کریم آمده عبارتند از:

مَسجِد (به کسر جیم) اسم مکان و به معنای محل سجده است
مَساجِد ( به فتح میم و کسر جیم) جمع مسجد است.
ساجِد (به کسر جیم) به معنای سجده‌کننده است.
سُجود (به ضم سین) مصدر است و جمع ساجد هر دو آمده است
سُجَّد (به ضم سین و فتح جیم مشدد) جمع ساجد است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای سَجْدَه
۲ – کاربردها
۲.۱ – سُجَّداً (آیه ۱۰۰ سوره یوسف)
۲.۲ – اسْجُدُوا – فَسَجَدُوا (ایه ۳۴ سوره بقره)
۲.۳ – أَسْجُدُ (آیه ۶۱ سوره اسراء)
۲.۴ – لَا تَسْجُدُوا – اسْجُدُوا (آیه ۳۷ سوره فصلت)
۲.۵ – ساجِدِینَ‌ (آیه ۴ سوره یوسف)
۲.۶ – سُجَّداً (آیه ۵۸ سوره بقره)
۲.۷ – سجود
۲.۷.۱ – السُّجُودِ (آیه ۲۹ سوره فتح)
۲.۷.۲ – السُّجُودِ (آیه ۲۶ سوره حج)
۲.۸ – سُجَّداً (آیه ۶۴ سوره فرقان)
۲.۹ – مسجد
۲.۹.۱ – الْمَسْجِدِ الْحَرامِ (آیه ۱۴۴ و ۱۴۹ سوره بقره)
۲.۹.۲ – لَمَسْجِدٌ (آیه ۱۰۸ سوره توبه)
۲.۹.۳ – مَساجِدَ (آیه ۱۸ سوره توبه)
۲.۹.۴ – الْمَساجِدَ (آیه ۱۸ سوره جنّ)
۲.۹.۵ – مَسْجِداً ضِراراً (آیه ۱۰۷ سوره توبه)
۲.۹.۶ – الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى (آیه ۱ سوره اسراء)
۲.۹.۷ – مَسْجِداً (آیه ۲۱ سوره کهف)
۲.۹.۸ – الْمَسْجِدَ (آیه ۷ سوره اسراء)
۲.۱۰ – سجده موجودات‌
۲.۱۰.۱ – یَسْجُدُ (آیه ۱۵ سوره رعد)
۲.۱۰.۲ – یَسْجُدُ (آیه ۴۹ سوره نحل)
۲.۱۰.۳ – یَسْجُدُ (آیه ۱۸ سوره حج)
۲.۱۱ – سجده‌هاى واجب قرآن‌
۲.۱۱.۱ – سُجَّداً (آیه ۱۵ سوره سجده)
۲.۱۱.۲ – لَا تَسْجُدُوا – اسْجُدُوا (آیه ۳۷ سوره فصلت)
۲.۱۱.۳ – فَاسْجُدُوا (آیه ۶۲ سوره نجم)
۲.۱۱.۴ – اسْجُدْ (آیه ۱۹ سوره علق)
۲.۱۱.۵ – توضیح تکمیلی
۳ – پانویس
۴ – منبع

۱ – معنای سَجْدَه

سَجْدَه:

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۲۲۵.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۹۶.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۳، ص۶۲.

سجود در لغت بمعنى تذلّل، خضوع و اظهار فروتنی است.
راغب گوید «السُّجُودُ أَصْلُهُ التَّطَامُنُ و التَّذَلُّلُ»

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۹۶.

طبرسی فرموده: سجود در لغت خضوع و تذلّل است و در شرع عبارت است از گذاشتن پیشانی بر زمین.

[۵] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۱۸۷.

صحاح و قاموس نیز اصل آن را خضوع گفته‌اند.

[۶] جوهری، اسماعیل بن حماد، الصحاح، ج۲، ص۴۸۳.

[۷] فیروزآبادی، محمد بن یعقوب، القاموس المحیط، ص۲۷۸.

در شریعت اسلام سجده بر غیر خدا حرام است و آن گذاشتن اعضاء هفتگانه (پیشانى، کف دست‌ها، زانوها و سر انگشتان بزرگ دو پا) بر زمین است و اهمّ آن‌ها گذاشتن پیشانى است.

۲ – کاربردها

در بیشتر آیات قرآن سجود در معناى اوّلى (خضوض و تذلّل) به کار رفته است. مثل‌

۲.۱ – سُجَّداً (آیه ۱۰۰ سوره یوسف)

(وَ رَفَعَ أَبَوَیْهِ عَلَى الْعَرْشِ وَ خَرُّوا لَهُ‌ سُجَّداً …)

[۸] یوسف/سوره۱۲، آیه۱۰۰.

(و پدر و مادر خود را بر تخت نشاند؛ و همگى براى او در پیشگاه خداوند به سجده افتادند….)

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۴۷.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۳۳۷.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۲۴۶.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۹۹.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۰۵.

ظاهرا مراد آن است که به حالت تواضع و خضوع به یوسف افتادند. یوسف آن وقت وزیر دارائى مصر بود و پدر و مادرش روى مقررات به او تواضع کردند.
راغب نقل کرده: سجود بر سبیل خدمت در آن روزگار جایز بود.

[۱۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۹۷.

ولى احتیاج به این سخن نیست و آنچه گفته شد کافى است معنى آیه آن نیست که مثل سجده نماز به سجده افتادند و کار حرامى کردند و گرنه قرآن به صورت قبول نقل نمی‌کرد.

۲.۲ – اسْجُدُوا – فَسَجَدُوا (ایه ۳۴ سوره بقره)

همینطور است سجده ملائکه به آدم که در بسیارى از آیات آمده‌

(قُلْنا لِلْمَلائِکَهِ اسْجُدُوا لِآدَمَ‌ فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ)

[۱۵] بقره/سوره۲، آیه۳۴.

[۱۶] اعراف/سوره۷، آیه۱۱.

[۱۷] اسراء/سوره۱۷، آیه۶۱.

[۱۸] کهف/سوره۱۸، آیه۵۰.

(به فرشتگان گفتیم: براى آدم سجده و خضوع کنید! همگى سجده کردند؛ جز ابلیس که سرباز زد.)

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۱۸۷.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۲۲.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۲۶.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۱۸۸.

ناگفته نماند طبق آیات بقره خداوند به ملائک فهماند که جانشینى در روى زمین خواهد آفرید، ملائکه از درک مطلب درمانده و خودشان را لایق چنین امیر دیدند و گفتند

(وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِکَ وَ نُقَدِّسُ لَکَ)

[۲۴] بقره/سوره۲، آیه۳۰.

خداوند آنها را متوجه فرمود که ساختمان وجود آنها براى چنین امرى آفریده نشده است گرچه بندگان محترم و مطیع امر خدایند

(بَلْ عِبادٌ مُکْرَمُونَ • لا یَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ)

[۲۵] انبیاء/سوره۲۱، آیات۲۶-۲۷.

و چون آدم کارهاى به خصوصى انجام داد ملائک پى بردند که کار آدم از آنها ساخته نیست. خداوند فرمود: پس به آدم خضوع و سجده کنید.
نظیر آن است که زید به عمرو بگوید: حسن رانندگى بلد است و آن را بهتر می‌داند، عمرو بگوید: نه اینطور نیست من لیاقت این کار دارم آنگاه حسن پیش عمرو ماشینى را طورى براند که عمرو از آن عاجز باشد در این صورت زید بگوید: حالا به حسن سجده و خضوع کن و اقرار کن که او بهتر از تو است. به عقیده نگارنده غرض از سجده ملائکه به آدم همین خضوع و اقرار به قابلیت و لیاقت خلافت بوده است نه سجود معروف نماز تا بگوئیم: سجده بر غیر خدا جایز نیست پس معناى این سجده چه بوده است؟
وانگهى سجده معروف نماز در آن وقت نبوده تا درباره آن صحبت شود و قرآن آن را به صورت قبول نقل می‌کند و اللّه العالم.

۲.۳ – أَسْجُدُ (آیه ۶۱ سوره اسراء)

(قالَ أَ أَسْجُدُ لِمَنْ خَلَقْتَ طِیناً)

[۲۶] اسراء/سوره۱۷، آیه۶۱.

یعنى «آیا خضوع و تذلّل کنم بر آنکس که از گل آفریدى؟!»

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۱۹۷.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۱۴۳.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۱۶۸.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۵۷.

سجده همان است که درباره ملائکه گفته شد.

۲.۴ – لَا تَسْجُدُوا – اسْجُدُوا (آیه ۳۷ سوره فصلت)

(لَا تَسْجُدُوا لِلشَّمْسِ وَ لا لِلْقَمَرِ وَ اسْجُدُوا لِلَّهِ الَّذِی خَلَقَهُنَّ …)

[۳۱] فصلت/سوره۴۱، آیه۳۷.

(براى خورشید و ماه سجده نکنید، بلکه براى خدایى که آفریننده آنهاست سجده کنید. …)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۰.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۵۹۶.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۳۹۳.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۶۵.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۲.

باز ظاهرا مراد خضوع و تذلّل است نه سجده نماز و شاید هم سجده متعارف باشد و مؤیّد آن وجوب سجده متعارف است با خواندن و یا شنیدن این آیه،

(وَ النَّجْمُ وَ الشَّجَرُ یَسْجُدانِ‌)

[۳۷] رحمن/سوره۵۵، آیه۶.

(و گیاهان و درختان براى خدا سجده مى‌کنند.)

[۳۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۱.

نجم بمعنى گیاه و شجر درخت است آنها نیز به خدا خضوع و تذلل می‌کنند.

۲.۵ – ساجِدِینَ‌ (آیه ۴ سوره یوسف)

(وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ رَأَیْتُهُمْ لِی‌ ساجِدِینَ‌)

[۳۹] یوسف/سوره۱۲، آیه۴.

(من در خواب دیدم که خورشید و ماه در برابرم سجده مى‌کنند.)

[۴۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۳۵.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۱۰۴.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۷۷.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۱۶۰.

[۴۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۳۲۰.

در این آیه نیز معناى لغوى منظور است.

۲.۶ – سُجَّداً (آیه ۵۸ سوره بقره)

(وَ ادْخُلُوا الْبابَ‌ سُجَّداً وَ قُولُوا حِطَّهٌ نَّغْفِرْ لَکُمْ خَطَایَاکُمْ …)

[۴۵] بقره/سوره۲، آیه۵۸.

(و از در معبد بیت المقدس با خضوع وارد گردید؛ و بگویید: خداوندا! گناهان ما را بریز.)

[۴۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۹.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۸۸.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۴۷.

بنی‌اسرائیل در صحرای سینا به حالت بیابان‌گردى و آزاد زندگى می‌کردند در صورت شهرنشینى مجبور بودند که از قوانین پیروى کنند و بدانند که از آزادى بیابان ساقط شده و پائین آمده‌اند. ظاهرا مراد آن است: «از دروازه شهر وارد شوید در حالی که به قوانین شهرنشینى خاضع‌اید و بگوئید: این یکنوع حطّه و پائین آمدن و محدودیّت است.»

۲.۷ – سجود

سجود مصدر و جمع ساجد هر دو آمده است. مثل‌

۲.۷.۱ – السُّجُودِ (آیه ۲۹ سوره فتح)

(سِیماهُمْ فِی وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ …)

[۴۹] فتح/سوره۴۸، آیه۲۹.

(نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمایان است. …)

[۵۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۱۵.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۴۴۷.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۹۹.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۱۷۶.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۱۹۲.

سُجود در این آیه مصدر است.

۲.۷.۲ – السُّجُودِ (آیه ۲۶ سوره حج)

(وَ الْقائِمِینَ وَ الرُّکَّعِ‌ السُّجُودِ)

[۵۵] حج/سوره۲۲، آیه۲۶.

(و قیام‌کنندگان و رکوع‌کنندگان سجده گزار)

[۵۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۳۵.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۵۱۹.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۳۶۷.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۲۰۳.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۲۸.

رکّع جمع راکع و سجود جمع ساجد است. چنانکه سُجَّد نیز جمع ساجد است‌.

۲.۸ – سُجَّداً (آیه ۶۴ سوره فرقان)

(وَ الَّذِینَ یَبِیتُونَ لِرَبِّهِمْ‌ سُجَّداً وَ قِیاماً)

[۶۱] فرقان/سوره۲۵، آیه۶۴.

(کسانى که شبانگاه براى پروردگارشان سجده و قیام مى‌کنند.)

[۶۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۶۵.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۳۳۲.

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۲۴۰.

[۶۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۲۲۳.

[۶۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۲۷۹.

سُجَّد نیز جمع ساجِد است‌.

۲.۹ – مسجد

مسجد اسم مکان است یعنى محل سجده و آن از قاعده معروف مستثنى است زیرا قائده اسم زمان و مکان از ثلاثی مجرّد اگر عین مضارع آن‌ مضموم یا مفتوح باشد مفعل به فتح (ع) است مثل مَطبَخ و مَذبَح و اگر عین مضارع مکسور باشد قائده آن مفعل است به کسر (ع) مثل مَنزِل و مَجلِس، یازده کلمه در زبان عرب بر خلاف این قاعده آمده با آنکه عین مضارع آنها مضموم است. عین اسم زمان و مکانشان مکسور آمده مثل مَسجِد مَشرِق، مَغرِب ….

[۶۷] مقدمه المنجد.

در اقرب گوید: گفته شده مسجد اسم موضع عبادت است خواه در آن سجده شده یا نه و اگر نظر به معناى فعل باشد مَسجَد (به فتح جیم) گفته می‌شود و آن مذهب سیبویه است.

[۶۸] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۲، ص ۶۲۵.

به هر حال مسجد مکان سجده و عبادت است. نحو

۲.۹.۱ – الْمَسْجِدِ الْحَرامِ (آیه ۱۴۴ و ۱۴۹ سوره بقره)

(فَوَلِّ وَجْهَکَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ …)

[۶۹] بقره/سوره۲، آیه۱۴۴.

[۷۰] بقره/سوره۲، آیه۱۴۹.

(پس روى خود را به سوى مسجدالحرام کن. و هر جا باشید. …)

[۷۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۲.

[۷۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۴۹۰.

[۷۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۳۲۵.

[۷۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۰۱.

[۷۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۲۰.

۲.۹.۲ – لَمَسْجِدٌ (آیه ۱۰۸ سوره توبه)

(لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوى‌ مِنْ أَوَّلِ یَوْمٍ أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِیهِ …)

[۷۶] توبه/سوره۹، آیه۱۰۸.

(مسجدى که از روز نخست برپایه تقوا بنا شده، شایسته‌تر است که در آن به عبادت بایستى….)

[۷۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۰۴.

[۷۸] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه سیدمحمدباقر موسوی، ج۹، ص۵۳۱.

[۷۹] طباطبایی، سیدمحمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۳۹۰.

[۸۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۲۱۳.

[۸۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۲۶-۱۲۷.

۲.۹.۳ – مَساجِدَ (آیه ۱۸ سوره توبه)

جمع مسجد، مساجد است مثل‌

(إِنَّما یَعْمُرُ مَساجِدَ اللَّهِ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ …)

[۸۲] توبه/سوره۹، آیه۱۸.

(مساجد خدا راتنها کسى آباد مى‌کند که به خدا ایمان آورده…)

[۸۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۸۹.

[۸۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۸۹.

[۸۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۹، ص۲۶۸.

[۸۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۹، ص۲۰۱.

[۸۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۴۰.

[۸۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۲۱.

مساجد به معنى مواضع سجود از اعضاء بدن نیز آمده در کافی کتاب جنائز باب تحنیط المیّت روایت ۱۵ چنین است: از امام صادق (علیه‌السّلام) از حنوط میّت پرسیدم؟ فرمود: «اجْعَلْهُ فى مَسَاجِدِ.» یعنى «حنوط را در اعضاء سجود او قرار بده.»

[۸۹] کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، ج۳، ص۱۴۶.

۲.۹.۴ – الْمَساجِدَ (آیه ۱۸ سوره جنّ)

(وَ أَنَ‌ الْمَساجِدَ لِلَّهِ فَلا تَدْعُوا مَعَ اللَّهِ أَحَداً)

[۹۰] جنّ/سوره۷۲، آیه۱۸.

(و این‌که مساجد از آنِ خداست، پس هیچ کس را با خدا نخوانید.)

[۹۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۳.

[۹۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۷۶.

[۹۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۴۹.

[۹۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۸۶.

[۹۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۶۰.

احتمال هست که مراد از مساجد معابد باشد یعنى معابد براى خداست غیر خدا را نخوانید و احتمال قوی‌تر آناست که مراد عبادت‌هاست‌ به مناسبت حال و محلّ یعنى تمام عبادت‌ها براى خداست غیر خدا را عبادت نکنید چنانکه در مجمع از حسن نقل شده که مراد نمازهاست، روایت شده: معتصم از امام جواد (علیه‌السّلام) از این آیه سؤال کرد فرمود: مراد از مساجد اعضاء هفتگانه سجده است.

[۹۶] طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۰، ص۵۶۰.

۲.۹.۵ – مَسْجِداً ضِراراً (آیه ۱۰۷ سوره توبه)<

 اشتراک گذاری در شبکه های اجتماعی، به دوستانتان معرفی کنید.

  راهنمای خرید:

• همچنین لینک دانلود به ایمیل شما ارسال خواهد شد به همین دلیل ایمیل خود را به دقت وارد نمایید.
• ممکن است ایمیل ارسالی به پوشه اسپم یا Bulk ایمیل شما ارسال شده باشد.
• در صورتی که به هر دلیلی موفق به دانلود فایل مورد نظر نشدید با ما تماس بگیرید.