پاورپوینت کامل رَبْط (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رَبْط (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رَبْط (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رَبْط (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل رَبْط (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: ربط (مفردات‌قرآن)، رَبَطْنا (لغات‌قرآن)، رباط.

رَبْط (به فتح راء و سکون باء) از واژگان نهج البلاغه به معنای بستن است.
این کلمه پنج بار در «نهج البلاغه» به کار رفته است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای رَبْط
۲ – کاربردها
۲.۱ – الْمَرْبوطَهِ – نامه ۴۵ (امام درباره خودش)
۲.۲ – اَرْبَطُ – خطبه ۱۲۴ (تشویق به جهاد)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای رَبْط

رَبْط

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۴۲۸.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۴، ص۲۴۸.

به معنای بستن است.
«رَبَطَ‌ الشیءَ رَبْطاً: اوثقَهُ‌ و شدَّهُ‌.»

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۳۴۰.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – الْمَرْبوطَهِ – نامه ۴۵ (امام درباره خودش)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره خودش به عثمان بن حنیف نوشته:
«فَمَا خُلِقْتُ لِیَشْغَلَنی اَکْلُ الطَّیِّباتِ کالْبَهیمَهِ الْمَرْبوطَهِ هَمُّها عَلَفُها اَوِ الْمُرْسَلَهِ شُغُلُها تَقَمُّمُها.»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۶۷۹، نامه ۴۵.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۸۱، نامه ۴۵.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۴۱۸، نامه ۴۵.

یعنی «من مانند چهارپای در آخور بسته شده که همّ آن علفش است آفریده نشده‌ام و نه مانند چهارپای رها شده که مشغولیّتش کاویدن آشغال‌هاست.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۶۵۳، نامه ۴۵. <