پاورپوینت کامل رَتَع (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رَتَع (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۱۲ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رَتَع (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رَتَع (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: رَتَع (مفردات نهج البلاغه (جلد ۱))

مقالات مرتبط: رَتَع (مفردات‌قرآن)، یَرْتَع (لغات‌قرآن).

رَتَع (به فتح راء و تاء) از واژگان نهج البلاغه به معنای تنعّم و تلذّذ، خوردن و آشامیدن چهارپا در وسعت و فراوانی و به گردش نیز معنی شده است.
این واژه دارای مشتقی است که در نهج البلاغه آمده است، مانند:

مَرْتَع (به فتح میم و تاء و سکون تاء) به معنای چراگاه است.

سه مورد از این ماده در نهج البلاغه آمده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای رَتَع
۲ – کاربردها
۲.۱ – رَتَع – نامه ۲۶ (خطاب به عاملان صدقات)
۲.۲ – مَراتِعِها – خطبه ۱۱۴ (دعای استسقاء)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای رَتَع

رَتَع

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۴۳۱.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۴، ص۳۳۳.

به معنای تنعّم و تلذّذ، خوردن و آشامیدن چهارپا در وسعت و فراوانی و به گردش نیز معنی شده است.
هم چنین مَرْتَع به معنای چراگاه است.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – رَتَع – نامه ۲۶ (خطاب به عاملان صدقات)

امام (صلوات‌الله‌علیه) به یکی از عاملان صدقات نوشته:
«وَ مَنِ اسْتَهانَ بِالاَْمانَهِ وَ رَتَعَ فی الْخیانَهِ… فَقَدْ اَحَلَّ بِنَفْسِهِ الذُّلَّ»

[۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۶۱۴، نامه۲۶.

[۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۳۰-۳۱، نامه۲۶.

[۵] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۳۸۳، نامه۲۶.

یعنی «هر که امانت را سبک شمارد و در خیانت بچرد ذلّت را بر خودش فراهم کرده است.»

[۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۵۹۹، نامه۲۶.

[۷]