پاورپوینت کامل رَبْع (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رَبْع (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رَبْع (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رَبْع (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل رَبْع (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: رُبُع (مفردات‌قرآن)، تجسس.

دیگر کاربردها: ربع (ابهام‌زدایی).

رَبْع (به فتح راء و سکون باء) از واژگان نهج البلاغه به معنی توقف، انتظار و تجسّس است.
این واژه دارای مشتقاتی است که در نهج البلاغه به‌ کار رفته است، مانند:
اَرْبَع – اَرْبَعَه (به همزه مفتوح و سکون راءو فتح باء و عین) از اسماء عددند به معنای چهار؛
رابِع (به کسره باء) به معنای چهارم؛
رَبیع (به فتح راء) نیز به معنای بهار؛
رَبْع (به فتح راء و سکون باء) به معنای خانه و منزل و مسکن که جمع آن رُبوع (به ضم راء) و رُباع (به ضم راء) و… آید.
این ماده سه بار به صیغه جمع در نهج البلاغه آمده است.
از این ماده موارد زیادی در «نهج البلاغه» در معانی مختلفی به کار رفته است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای رَبْع
۲ – کاربردها
۲.۱ – تَرَبَّعَتِ – خطبه ۱۹۲ (درباره رسالت)
۲.۲ – فَارْبَعْ – نامه ۱۸ (توصیه به ابن عباس)
۲.۳ – الرَّبیعِ – خطبه ۳ (حکومت عثمان)
۲.۴ – الْرُّبوعِ – خطبه ۲۲۰ (عبرت)
۲.۵ – الرُّبوعُ – خطبه ۲۲۰ (مردگان)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای رَبْع

رَبْع

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۴۲۸-۴۲۹.

[۲] طریحی، فخر‌الدین، مجمع البحرین ت-الحسینی، ج۴، ص۳۲۹.

بر وزن عقل به معنی توقف، انتظار و تجسّس است.
رَبْع به معنای خانه و منزل و مسکن که جمع آن رُبوع و رُباع و… آید نیز به کار رفته است.
اَرْبَع – اَرْبَعَه از اسماء عددند یعنی چهار و رابِع یعنی چهارم.
رَبیع نیز به معنای بهار است.
گویند: «تَرَبَّعَ‌ بهِ‌ الامرُ: اقام.»

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۳۴۱.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – تَرَبَّعَتِ – خطبه ۱۹۲ (درباره رسالت)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره بهره‌مند شدن از نعمت رسالت فرموده:
«فَاَصْبَحوا فی نِعْمَتِها غَرِقینَ… قَدْ تَرَبَّعَتِ الاُْمورُ بِهِمْ فی ظِلِّ سُلْطان قاهِر وَ آوَتْهُمُ الْحالُ اِلَی کَنَفِ عِزّ غالِب.»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۴۷۰، خطبه ۱۹۲.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۲، ص۱۷۹، خطبه ۱۹۰.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۲۹۸، خطبه ۱۹۲.

یعنی «در نعمت رسالت غرق شدند، کارها آن‌ها را در سایه سلطان قدرت‌مندی پایدار کرد و حال و وضع، آن‌ها را به حمایت عزّت غالبی آورد.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۴۶۵، خطبه ۱۹۲.

[۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۴۹۱.

(شرح‌های خطبه:

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۵۱۰.

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۷، ص۴۷۵-۴۷۶.

[۱۱] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج۱۱، ص۴۰۱-۴۰۲.

[۱۲] ابن ابی‌الحدید، عبدالحمید، شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص۱۷۷.

)

۲.۲ – فَارْبَعْ – نامه ۱۸ (توصیه به ابن عباس)

آن‌گاه که اطلاع یافت ابن عباس فرماندار بصره به بنی‌تمیم خشونت می‌کند به وی نوشت:
«فَارْبَعْ اَبا الْعَبّاسِ، رَحِمَکَ اللهُ، فیَما جَرَی عَلَی یَدِکَ وَ لِسانِکَ مِنْ خَیْر وَ شَرّ! فَاِنّا شَریکانِ فی ذلِکَ.»

[۱۳] سید رضی، محمد، نهج البلاغه ت الحسون، ص۶۰۳، نامه ۱۸.

[۱۴] عبده، محمد، نهج البلاغه – ط مطبعه الاستقامه، ج۳، ص۲۱، نامه ۱۸.

[۱۵] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ج۱، ص۳۷۶، نامه ۱۸.

«ای ابا العباس رحمت خدا بر تو باد، توقّف و دقّت کن در آن‌چه از خیر و شرّ بر زبان و دست تو جاری می‌شود ما هر دو در این‌ها شریک هستیم.»

[۱۶] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۵۸۷، نامه ۱۸.

[۱۷] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۷۸.

(شرح‌های نامه:

[۱۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه و شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۶۸۲.

[۱۹] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمؤمنین، ج۹، ص۲۳۳-۲۳۴.

[۲۰]