پاورپوینت کامل رَبّ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رَبّ (مفردات‌قرآن) دارای ۸۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رَبّ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل رَبّ (مفردات‌قرآن) :

منبع: رَبّ (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: ربّ (لغات‌قرآن)، رَبّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ربوبیت.

رَبّ (به فتح راء و تشدید باء) از واژگان قرآن کریم به معنای تربیت کردن است.
مشتقات رَبّ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

أَرْباب (به فتح الف و سکون راء) جمع رَبّ؛

رِبّى (به کسر راء و تشدید باء) مثل ربّانى کسى است که مخصوص به خدا باشد؛

رِبّیون (به کسر راء و باء مشدد) به معنى‌ هزاران و واحد آن رِبّى به معنى هزار؛

رَبانیّون (به فتح راء و باء) یعنی تربیت کننده؛

رَبائِب (به فتح راء و کسر همزه) جمع رَبیبِه به معنای نادخترى است.

رَبّ، بنابر نقل المعجم المفهرس بیش‌تر از نهصد و شصت فقره در قرآن کریم است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای رَبّ
۲ – کاربردها
۲.۱ – اطلاق رَبّ بر خداوند
۲.۱.۱ – رَبِ‌ّ (آیه ۲ سوره حمد)
۲.۱.۲ – لِرَبِ‌ّ (آیه ۱۳۱ سوره بقره)
۲.۱.۳ – رَبََّ (آیه ۲۸ سوره مائده)
۲.۱.۴ – رَبُّ (آیه ۵۴ سوره اعراف)
۲.۱.۵ – رَبُّ (آیه ۱۶۴ سوره انعام)
۲.۱.۶ – رَبُّ (آیه ۱۶ سوره رعد)
۲.۱.۷ – رَبُّ (آیه ۲۶ سوره نمل)
۲.۱.۸ – رَبُّ (آیه ۱۷ سوره الرحمن)
۲.۱.۹ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۴۰ سوره معارج)
۲.۱.۱۰ – رَبُّ (آیه ۸۶ سوره مومنون)
۲.۱.۱۱ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۱ سوره ناس)
۲.۱.۱۲ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۱ سوره فلق)
۲.۲ – اطلاق رَبّ بر غیر خدا
۲.۲.۱ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۴۲ سوره یوسف)
۲.۲.۲ – رَبَّهُ (آیه ۴۱ سوره یوسف)
۲.۲.۳ – رَبّی (آیه ۵۰ سوره یوسف)
۲.۲.۴ – رَبِّهِ‌ (آیه ۴۲ سوره یوسف)
۲.۳ – أَرْباب
۲.۳.۱ – اَرْبابٌ‌ (آیه ۳۹ سوره یوسف)
۲.۳.۲ – أَرْبابًا (آیه ۶۴ سوره آل عمرن)
۲.۳.۳ – أَرْبابًا (آیه ۸۰ سوره آل عمرن)
۲.۳.۴ – أَرْبابًا (آیه ۳۱ سوره توبه)
۲.۴ – رِبّیون
۲.۴.۱ – رِبّیّونَ‌ (آیه ۱۴۶ سوره آل عمران)
۲.۵ – رَبّانیّون
۲.۵.۱ – رَبّانیّینَ‌ (آیه ۷۹ سوره آل عمران)
۲.۵.۲ – الرَّبّانیّونَ (آیه ۴۴ سوره مائده)
۲.۵.۳ – الرَّبّانیّونَ (آیه ۶۳ سوره مائده)
۲.۶ – رَبائِب
۲.۶.۱ – رَبائِبُکُمُ‌ (آیه ۲۳ سوره نساء)
۳ – کاربرد در نهج البلاغه
۳.۱ – رَبّانیً – حکمت ۱۳۹ (تقسیم مردم)
۳.۲ – رَبّانیِّکُمْ‌ – خطبه ۱۰۷ (درباره خودش)
۴ – تعداد کاربردها
۵ – پانویس
۶ – منبع

۱ – معنای رَبّ

رَبّ

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۴۲-۴۴.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۳۶.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین ت الحسینی، ج۲، ص۶۳.

به معنای تربیت کردن است.
«رَبَّ الصَّبیَ‌ رَبّاً: رَبّاهُ حَتَّی اَدْرَکَ» یعنی بچه را تربیت کرد تا به رشد رسید

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۳۳۴.

و اطلاق آن بر فاعل یعنی مرّبی به طور استعاره است.
راغب می‌گوید: ربّ در اصل به معنی تربیت است … و بر فاعل به طور استعاره گفته می‌شود و ربّ به طور اطلاق فقط بر خداوند اطلاق می‌گردد که متکفّل به اصلاح موجودات است.

[۵] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۳۶.

طبرسی در تفسیر سوره حمد چند معنی از جمله: رئیس، مطاع، مالک، صاحب (رفیق)، مربّی و مصلح برای ربّ نقل کرده و گوید: آن از تربیت مشتق است و این کلمه به طور اطلاق جز به خدا گفته نمی‌شود و در غیر خدا مقیّد می‌آید؛ نحو: ربّ الدار، ربّ الضیعه.

[۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۹۴.

۲ – کاربردها

به مواردی از رَبّ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – اطلاق رَبّ بر خداوند

رَبّ به معنی مربّی از اسماء حسنی است و مقام ربوبیّت خداوند را روشن می‌کند یعنی آن‌گاه که در وصف خدا گفته شود: ربّ العالمین، مراد پرورش دادن و تربیت کردن تمام موجودات است.
همان‌طوری که یک نفر طفل را تربیت می‌کند و پیوسته مواظب اوست و از نان، آب، لباس، اخلاق و تحصیل او غفلت ندارد. همچنین اطلاق کلمه ربّ بر خداوند سبحان مبیّن این معنی است.
کلمات‌ رَبِ‌ الْعالَمینَ، رَبُّکُمْ‌، رَبَّنا، رَبَّهُ، رَبّی، رَبِّکُما، رَبَّ، رَبَّکَ، رَبِّها، رَبَّهُمْ و رَبَّهُما که در قرآن مجید بر خداوند سبحان اطلاق شده بنا بر نقل المعجم المفهرس بیش‌تر از نهصد و شصت فقره است.

[۷] عبدالباقی، محمد فواد، المعجم المفهرس لالفاظ القرآن، ج۱، ص۱۰.

در بسیاری از آیات آمده‌:

(رَبِ‌ّ الْعالَمینَ)

و در بعضى از آیات آمده:

(رَبُ‌ کُلِّ شَیْ‌ءٍ)

و در بعضى‌ها:

(رَبُ‌ السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ)

و در بعضی‌:

(رَبُ‌ الْعَرْشِ‌)

و غیره در قرآن مجید استعمال شده است. نحو:

۲.۱.۱ – رَبِ‌ّ (آیه ۲ سوره حمد)

(الْحَمْدُ لِلَّهِ‌ رَبِ‌ّ الْعالَمینَ)

[۸] فاتحه/سوره۱، آیه۲.

(حمد و سپاس مخصوص خداوندى است که پروردگار جهانیان است.)

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۳۳.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۱.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۵۲.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۷۲.

۲.۱.۲ – لِرَبِ‌ّ (آیه ۱۳۱ سوره بقره)

(اَسْلَمْتُ‌ لِرَبِ‌ّ الْعالَمینَ)

[۱۴] بقره/سوره۲، آیه۱۳۱.

(در برابر پروردگار جهانیان، تسلیم شدم.)

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۰.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۴۵۳.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۳۰۰.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۶۶.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۹۸.

۲.۱.۳ – رَبََّ (آیه ۲۸ سوره مائده)

(اِنّی اَخافُ اللَّهَ‌ رَبََّ الْعالَمینَ)

[۲۰] مائده/سوره۵، آیه۲۸.

(چون من از خداوند که پروردگار جهانیان است مى‌ترسم.)

[۲۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۱۲.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۴۹۱.

[۲۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۳۰۱.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۷، ص۵.

[۲۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۳، ص۲۸۴.

۲.۱.۴ – رَبُّ (آیه ۵۴ سوره اعراف)

(تَبارَکَ اللَّهُ‌ رَبُّ الْعالَمینَ)

[۲۶] اعراف/سوره۷، آیه۵۴.

(پر برکت و بى زوال است خداوندى که پروردگار جهانیان است.)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۷.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۱۸۸.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۵۰.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۳۱.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۶۰.

۲.۱.۵ – رَبُّ (آیه ۱۶۴ سوره انعام)

(قُلْ اَ غَیْرَ اللَّهِ اَبْغی‌ رَبًّا وَ هُوَ رَبُّ کُلِّ شَیْ‌ءٍ)

[۳۲] انعام/سوره۶، آیه۱۶۴.

(بگو: «آیا غیر خدا، پروردگارى را بطلبم، در حالى که او پروردگار همه چیز است.»)

[۳۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۰.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۵۴۵.

[۳۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۹۵.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۳۸.

[۳۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۰۵.

۲.۱.۶ – رَبُّ (آیه ۱۶ سوره رعد)

(قُلْ مَنْ‌ رَبُّ السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ قُلِ اللَّهُ)

[۳۸] رعد/سوره۱۳، آیه۱۶.

(بگو: «چه کسى پروردگار آسمان‌ها و زمین است؟» بگو: خداوند یگانه!»)

[۳۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۵۱.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۴۴۳.

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۳۲۴.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۳۹.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۴۳۷.

۲.۱.۷ – رَبُّ (آیه ۲۶ سوره نمل)

(اللَّهُ لا اِلهَ اِلّا هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظیمِ)

[۴۴] نمل/سوره۲۷، آیه۲۶.

(خداوند یگانه‌اى که معبودى جز او نیست، و پروردگار عرش عظیم است.)

[۴۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۷۹.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۰۸.

[۴۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۵۷.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۰۰.

[۴۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۴۲.

۲.۱.۸ – رَبُّ (آیه ۱۷ سوره الرحمن)

رَبُّ الْمَشْرِقَیْنِ وَ رَبُّ الْمَغْرِبَیْنِ‌

[۵۰] رحمن/سوره۵۵، آیه۱۷.

(او پروردگارِ دو مشرق و دو مغرب است.)

[۵۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۲.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۱۶۶.

[۵۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۹۹.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۷۶.

[۵۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۰۴.

۲.۱.۹ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۴۰ سوره معارج)

بِرَبِ‌ّ الْمَشارِقِ وَ الْمَغارِبِ‌

[۵۶] معارج/سوره۷۰، آیه۴۰.

(سوگند به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها که ما قادریم.)

[۵۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۷۰.

[۵۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۳۲.

[۵۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۲.

[۶۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۵، ص۳۲۳.

[۶۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۳۸.

۲.۱.۱۰ – رَبُّ (آیه ۸۶ سوره مومنون)

رَبُّ السَّماواتِ السَّبْعِ‌

[۶۲] مومنون/سوره۲۳، آیه۸۶.

( پروردگار آسمان‌هاى هفتگانه.)

[۶۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۴۷.

[۶۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۸۰.

[۶۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۵۷.

[۶۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۷۲.

[۶۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۸۳.

۲.۱.۱۱ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۱ سوره ناس)

بِرَبِ‌ّ النَّاسِ‌

[۶۸] ناس/سوره۱۱۴، آیه۱.

(پروردگار مردم.)

[۶۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۰۴.

[۷۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۶۸۷.

[۷۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۹۵.

[۷۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۳۹۰.

[۷۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۸۶۸.

۲.۱.۱۲ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۱ سوره فلق)

بِرَبِ‌ّ الْفَلَقِ‌

[۷۴] فلق/سوره۱۱۳، آیه۱.

(پروردگار سپیده صبح.)

[۷۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۶۰۴.

[۷۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۶۸۰.

[۷۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۳۹۲.

[۷۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۷، ص۳۸۲.

[۷۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۸۶۵.

مضمون مجموع آن‌ها روشن می‌کند که خداوند پرورش دهنده تمام موجودات است هم خلقت از جانب اوست و هم تربیت علی هذا خالق و مربّی و معبود فقط خدای سبحان است.

۲.۲ – اطلاق رَبّ بر غیر خدا

در بعضی از آیات رَبّ بر غیر خدا اطلاق گردیده است؛ مثل‌:

۲.۲.۱ – بِرَبِ‌ّ (آیه ۴۲ سوره یوسف)

(وَ قالَ لِلَّذی ظَنَّ اَنَّهُ ناجٍ مِنْهُما اذْکُرْنی عِنْدَ رَبِّکَ‌)

[۸۰] یوسف/سوره۱۲، آیه۴۲.

(یوسف به یکی از آن دو که گمان می‌کرد نجات خواهد یافت گفت: مرا نزد رئیس خود یاد کن.)

[۸۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۴۰.

[۸۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۲۴۵.

[۸۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۱۸۰.

[۸۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۲۳.

[۸۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۰۴.

۲.۲.۲ – رَبَّهُ (آیه ۴۱ سوره یوسف)

(یَا صاحِبَی السِّجْنِ أَمّا أَحَدُکُما فَیَسْقی رَبَّهُ خَمْرًا وَ أَمّا الآخَرُ فَیُصْلَبُ فَتَأْکُلُ الطَّیْرُ مِن رَّأْسِهِ قُضیَ الأَمْرُ الَّذی فیهِ تَسْتَفْتیانِ)

[۸۶] یوسف/سوره۱۲، آیه۴۱.

(اى دوستان زندانى من! امّا تعبیر خواب شما چنین است که یکى از شما دو نفر، آزاد مى‌شود و ساقى شراب براى آقاى خود خواهد شد و امّا دیگرى به دار آویخته مى‌شود و پرندگان از سر او مى‌خورند و مطلبى که درباره آن از من نظر خواستید، قطعى و حتمى است.)

[۸۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۴۰.

[۸۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۲۴۵.

[۸۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۱۸۰.

[۹۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۲، ص۲۲۲-۲۲۳.

[۹۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۴۰۳-۴۰۴.

۲.۲.۳ – رَبّی (آیه ۵۰ سوره یوسف)

(وَ قالَ الْمَلِکُ ائْتونی بِهِ فَلَمّا جاءهُ الرَّسولُ قالَ ارْجِعْ إِلَى رَبِّکَ فاسْأَلْهُ ما بالُ النِّسْوَهِ اللاّتی قَطَّعْنَ أَیْدیَهُنَّ إِنَّ رَبّی بِکَیْدِهِنَّ عَلیمٌ)

[۹۲] یوسف/سوره۱۲، آیه۵۰.

(پادشاه گفت: «او را نزد من آورید.» ولى هنگامى که فرستاده او نزد وى آمد، یوسف گفت: «به سوى آقایت بازگرد و از او بپرس ماجراى زنانى که دست‌هاى خود را بریدند چه بود؟ به یقین پروردگار من به نیرنگ آن‌ها آگاه است».)

[۹۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۴۱.

[۹۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۱، ص۲۶۴-۲۶۵.

[۹۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۱، ص۱۹۴.

[۹۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بی