پاورپوینت کامل ذُلّ (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ذُلّ (مفردات‌قرآن) دارای ۴۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ذُلّ (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ذُلّ (مفردات‌قرآن) :

منبع: ذُلّ (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: أَذَلِّین (لغات‌قرآن)، ذُلّ (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ذلّت.

ذُلّ (به ضم ذال و تشدید لام) و ذِلّه (به کسر ذال) از واژگان قرآن کریم به معنای خوارى و ضدّ عزّت است.
ذِلّ (به کسر ذال و تشدید لام) به معنای رام شدن است.
مشتقات ذُلّ که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

نَذِلَ‌ (به فتح نون و کسر ذال) به معنای ذلیل و خوار گردیم؛

تُذِلُ‌ (به ضم تاء و کسر ذال) به معنای خوار می‌کنی؛

الذُّلِ‌ (به ضم ذال و کسر لام) به معنای ذلیل و خوار؛

ذِلَّهٌ (به کسر ذال و فتح لام) به معنای خواری؛

أَذِلَّهً (به فتح همزه و کسر ذال) جمع ذلیل و به معناى خواران، ذلت و حقارت؛

ذُلُلًا (به ضم ذال و لام) به معناى رام‌ها و نرم‌ها؛

الْأَذَلَ‌ (به فتح همزه و ذال) به معنای ذلیل‌تر؛

الْأَذَلِّینَ‌ (به فتح همزه و ذال) به معنای ذلیل‌ترانند؛

ذَلُولًا (به فتح ذال و ضم لام) به معنای مرکوب رام و رام شده؛

ذَلَّلْناها (به فتح ذال و لام) به معنای رام کردیم؛

تَذْلِیلًا (به فتح تاء و سکون ذال) به معنای رام و سهل شده، است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای ذُلّ و ذِلّه
۲ – کاربردها
۲.۱ – نَذِلَ‌ (آیه ۱۳۴ سوره طه)
۲.۲ – تُذِلُ‌ (آیه ۲۶ سوره آل عمران)
۲.۳ – الذُّلِ‌ (آیه ۱۱۱ سوره اسراء)
۲.۴ – ذِلَّهٌ (آیه ۱۵۲ سوره اعراف)
۲.۵ – أَذِلَّهً (آیه ۳۴ سوره نمل)
۲.۶ – أَذِلَّهً (آیه ۳۷ سوره نمل)
۲.۷ – أَذِلَّهٍ (آیه ۵۴ سوره مائده)
۲.۸ – ذُلُلًا (آیه ۶۹ سوره نحل)
۲.۹ – الْأَذَلَ‌ (آیه ۸ سوره منافقون)
۲.۱۰ – الْأَذَلِّینَ‌ (آیه ۲۰ سوره مجادله)
۲.۱۱ – الذِّلَّهُ (آیه ۶۱ سوره بقره)
۲.۱۲ – ذَلُولًا (آیه ۱۵ سوره ملک)
۲.۱۳ – ذَلُولٌ‌ (آیه ۷۱ سوره بقره)
۲.۱۴ – ذَلَّلْناها (آیه ۷۲ سوره یس)
۲.۱۵ – تَذْلِیلًا (آیه ۱۴ سوره انسان)
۳ – کاربرد در نهج البلاغه
۳.۱ – الذَّلُولُ‌ – خطبه ۳۱ (درباره طلحه)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای ذُلّ و ذِلّه

ذُلّ و ذِلّه

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۲۱.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۳۰.

[۳] جوهری، ابونصر، الصحاح، ج۴، ص۱۷۰۱.

[۴] فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، ص۱۰۰۱.

به معناى خوارى و ضدّ عزّت است.
ذِلّ (به کسر اول) به معنى رام شدن است چنان‌که در صحاح گوید:

[۵] جوهری، ابونصر، الصحاح، ج۴، ص۱۷۰۱.

ذلیل شخصى است که آشکارا خوار باشد و ناقه ذلول شتر رام است.
در قاموس گوید: ذلّ با ضم و گاهى با کسر آید و به معنى نرمى است.

[۶] فیروزآبادی، مجدالدین، القاموس المحیط، ص۱۰۰۱.

راغب می‌گوید: ذُلّ با ضمّ آن است که از روى قهر باشد و با کسر آن است که بعد از سختى و چموشى باشد.

[۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ص۳۳۰.

قول صحاح با استعمال قرآن بیشتر می‌سازد.

۲ – کاربردها

به مواردی از ذُلّ که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – نَذِلَ‌ (آیه ۱۳۴ سوره طه)

(فَنَتَّبِعَ آیاتِکَ مِنْ قَبْلِ أَنْ‌ نَذِلَ‌ وَ نَخْزى‌)

[۸] طه/سوره۲۰، آیه۱۳۴.

یعنى «پیش از آن‌که ذلیل و خوار گردیم از آیات تو پیروى کنیم.»

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۴، ص۳۳۶.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۴، ص۲۴۰.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۶، ص۹۳.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۶۰.

۲.۲ – تُذِلُ‌ (آیه ۲۶ سوره آل عمران)

(وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُ‌ مَنْ تَشاءُ.)

[۱۳] آل‌عمران/سوره۳، آیه۲۶.

(هر کس را بخواهى، عزّت مى‌دهى؛ و هر که را بخواهى خوار مى‌کنى.)

[۱۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۲۰۶.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۱۳۱.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۲۱.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۲۸.

۲.۳ – الذُّلِ‌ (آیه ۱۱۱ سوره اسراء)

(وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ شَرِیکٌ فِی الْمُلْکِ وَ لَمْ یَکُنْ لَهُ وَلِیٌّ مِنَ‌ الذُّلِ‌)

[۱۹] اسراء/سوره۱۷، آیه۱۱۱.

یعنى «در حکومت شریک و از ذلت یارى نداشته است و ذلیل و خوار نبوده که حاجت بولىّ داشته باشد.»

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۳۱۱.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۲۲۶.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۴، ص۲۳۱.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۶۸۹.

۲.۴ – ذِلَّهٌ (آیه ۱۵۲ سوره اعراف)

(سَیَنالُهُمْ غَضَبٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ ذِلَّهٌ فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا)

[۲۴] اعراف/سوره۷، آیه۱۵۲.

«به آن‌ها از پروردگارشان غضب و خوارى می‌رسد در زندگى دنیا.»

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۸، ص۳۲۵.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۲۵۳.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۰، ص۶۷.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۷۴۳.

کلمه ذلّه هفت بار در قرآن آمده است.

۲.۵ – أَذِلَّهً (آیه ۳۴ سوره نمل)

«اذله» جمع ذلیل و به معناى خواران است.

(وَ جَعَلُوا أَعِزَّهَ أَهْلِها أَذِلَّهً )

[۲۹] نمل/سوره۲۷، آیه۳۴.

یعنى: «عزیزان اهل آن را ذلیل می‌کنند.»

[۳۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۱۳.

[۳۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۶۰.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۰۶.

[۳۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۴۴.

۲.۶ – أَذِلَّهً (آیه ۳۷ سوره نمل)

(لَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْها أَذِلَّهً )

[۳۴] نمل/سوره۲۷، آیه۳۷.

(و آنان را از آن سرزمین با ذلّت و حقارت بیرون مى‌رانیم.)

[۳۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۸۰.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۵۱۵.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۳۶۲.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۸، ص۱۰۹.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۳۴۶.

۲.۷ – أَذِلَّهٍ (آیه ۵۴ سوره مائده)

(أَذِلَّهٍ عَلَى الْمُؤْمِنِینَ أَعِزَّهٍ عَلَى الْکافِرِینَ.)

[۴۰] مائده/سوره۵، آیه۵۴.

یعنى: «بر مؤمنان نرم و رام و بر کفار عزیز و تنداند.»

[۴۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۵، ص۶۳۳.

[۴۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۵، ص۳۸۴.

[۴۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی،