پاورپوینت کامل ذِکْر (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ذِکْر (مفردات‌قرآن) دارای ۹۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ذِکْر (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ذِکْر (مفردات‌قرآن) :

منبع: ذِکْر (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: ذِکر (لغات‌قرآن)، ذِکْر (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ذکر.

ذِکْر (به کسر ذال و سکون کاف) از واژگان قرآن کریم به معنای یاد کردن است؛

• خواه با زبان باشد و خواه با قلب،

• خواه بعد از نسیان باشد و یا با ادامه ذکر.

مشتقات ذِکْر که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

اذْکُرُواْ (به ضم الف، سکون ذال و ضم کاف) به معنای به یاد آوردید؛

ذَکَرَ (به فتح ذال و کاف) به معنای یاد می‌کنند؛

تَذْکِرَهٌ (به فتح تاء، سکون ذال و کسر کاف) به معنای یادآوری؛

فَاذْکُرُونِی‌ (به فتح فاء، سکون ذال و ضم کاف) به معنای پس هر کس یاد کنید مرا؛

أَذْکُرَهُ‌ (به فتح الف، سکون ذال و ضم کاف) به معنای آن را از خاطر من برد؛

یُذْکَرِ (به ضم یاء، سکون ذال و فتح کاف) به معنای برده شده؛

فَتُذَکِّرَ (به فتح فاء، ذال و کسر کاف مشدد) به معنای به یاد او آورد؛

ذَکِّرْ (به فتح ذال و کسر کاف مشدد) به معنای تذکّر ده و متذکّر ساز؛

یَتَذَکَّرُ (به فتح یاء، ذال و کاف مشدد) به معنای متذکّر می‌شود؛

یَذَّکَّرُ (به فتح یاء، ذال مشدد و کاف مشدد) به معنای متذکّر می‌شوند؛

لِیَذَّکَّرَ (به کسر لام، فتح ذال مشدد و کاف مشدد) به معنای پند گیرند؛

یَذَّکَّرُونَ‌ (به فتح یاء، ذال مشدد و کاف مشدد) به معنای پند می‌گیرند‌؛

لِلذِّکْرِ (به کسر لام، ذال مشدد و سکون کاف) به معنای پند گرفتن؛

الذِّکْرَ (به کسر ذال مشدد و سکون کاف) به معنای قرآن مجید، آیات الهی، آگاهان؛

ذِکْرى‌ (به کسر ذال و سکون کاف) به معنای تذکری؛

مَذْکُوراً (به فتح میم، سکون ذال و ضم کاف) به معنای ذکر است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای ذِکْر
۲ – کاربردها
۲.۱ – اذْکُرُواْ (آیه ۴۰ سوره بقره)
۲.۲ – ذَکَرَ (آیه ۲۱ سوره احزاب)
۲.۳ – تَذْکِرَهٌ (آیه ۵۴-۵۵ سوره مدثر)
۲.۴ – تَذْکِرَهٌ (آیه ۱۱-۱۲ سوره عبس)
۲.۵ – فَاذْکُرُونِی‌ (آیه ۱۵۲ سوره بقره)
۲.۶ – أَذْکُرَهُ‌ (آیه ۶۳ سوره کهف)
۲.۷ – یُذْکَرِ (آیه ۱۲۱ سوره انعام)
۲.۸ – فَتُذَکِّرَ (آیه ۲۸۲ سوره بقره)
۲.۹ – فَذَکِّرْ (آیه ۴۵ سوره ق)
۲.۱۰ – ذَکِّرْ (آیه ۵۵ سوره ذاریات)
۲.۱۱ – یَتَذَکَّرُ (آیه ۳۷ سوره فاطر)
۲.۱۲ – یَذَّکَّرُ (آیه ۷ سوره آل عمران)
۲.۱۳ – لِیَذَّکَّرَ (آیه ۵۲ سوره ابراهیم)
۲.۱۴ – یَذَّکَّرُونَ‌ (آیه ۱۲۶ سوره انعام)
۲.۱۵ – لِلذِّکْرِ (آیه ۱۷ سوره قمر)
۲.۱۶ – لِلذِّکْرِ (آیه ۲۲ سوره قمر)
۲.۱۷ – لِلذِّکْرِ (آیه ۴۰ سوره قمر)
۲.۱۸ – الذِّکْرَ (آیه ۹ سوره حجر)
۲.۱۹ – ذِکْراً (آیه ۳-۴ سوره صافات)
۲.۲۰ – ذِکْرى‌ (آیه ۱۱۴ سوره هود)
۲.۲۱ – مَذْکُوراً (آیه ۱ سوره دهر)
۲.۲۲ – ذِکْراً (آیه ۱۰-۱۱ سوره طلاق)
۲.۲۳ – لَذِکْرٌ (آیه ۴۴ سوره زخرف)
۲.۲۴ – اهل الذکر
۲.۲۴.۱ – أَهْلَ‌ الذِّکْرِ (آیه ۷ سوره انبیاء)
۲.۲۴.۲ – “””أَهْلَ‌ الذِّکْرِ”””” (آیه ۴۳ سوره نحل)
۳ – مصداق اهل ذکر
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای ذِکْر

ذِکْر

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۱۵.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۲۸.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۳، ص۳۱۱.

به معنای یاد کردن، خواه با زبان باشد یا با قلب و هر دو خواه بعد از نسیان باشد یا از ادامه ذکر.
در قاموس آمده: ذکر به کسر اول به معنى حفظ شى‌ء است.

[۴] فیروز آبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ص۳۹۶.

در صحاح گفته: ذکر و ذکرى خلاف نسیان است؛ هم‌چنین است ذَکَرَه.

[۵] جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۲، ص۶۶۴.

طبرسی در ذیل آیه ۴۰ سوره بقره

[۶] بقره/سوره۲، آیه۴۰.

فرموده: ذکر حفظ شى‌ء و ضد آن نسیان است.
راغب می‌گوید: گاهى مراد از ذکر هیئت نفسانى است که شخص به واسطه آن می‌تواند آن‌چه از دانایى به دست آورده حفظ کند و آن مانند حفظ است الا آن‌که حفظ به اعتبار نگهداشتن و ذکر به اعتبار حاضر کردن آن در ذهن است و گاهى به حضور شى‌ء در قلب و هکذا به قول اطلاق می‌شود. تذکره به معنى پند دادن و چیزى را به یاد کسى آوردن است. تذکّر از باب تفعّل به معنى یادآورى است.

[۷] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۲۸.

ناگفته نماند معناى جامع همان یاد آورى به قلب و به زبان است که در ابتدا گفته شد.

۲ – کاربردها

به مواردی از ذِکْر که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – اذْکُرُواْ (آیه ۴۰ سوره بقره)

(یَا بَنِی إِسْرَائِیلَ اذْکُرُواْ نِعْمَتِیَ الَّتِی أَنْعَمْتُ عَلَیْکُمْ وَ أَوْفُواْ بِعَهْدِی أُوفِ بِعَهْدِکُمْ)

[۸] بقره/سوره۲، آیه۴۰.

(اى بنى‌اسرائیل! نعمتم را، که به شما ارزانى داشتم به یاد آورید و به پیمان من وفا کنید، تا من نیز به پیمان شما وفا کنم.)

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۷.

[۱۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۲۲۷.

[۱۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۱۵۱.

[۱۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱، ص۱۴۷.

[۱۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۲۰۶.

۲.۲ – ذَکَرَ (آیه ۲۱ سوره احزاب)

(لِمَنْ کانَ یَرْجُوا اللَّهَ وَ الْیَوْمَ الْآخِرَ وَ ذَکَرَ اللَّهَ کَثِیراً.)

[۱۴] احزاب/سوره۳۳، آیه۲۱.

(براى آن‌ها که امید به رحمت خدا و روز بازپسین دارند و خدا را بسیار یاد مى‌کنند.)

[۱۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۲۰.

[۱۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۶، ص۴۳۳.

[۱۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۶، ص۲۸۹.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۷۱.

[۱۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۵۸۴.

به نظر می‌آید مراد از ذکر در این آیه اعم از یادآورى و ذکر به زبان باشد.

۲.۳ – تَذْکِرَهٌ (آیه ۵۴-۵۵ سوره مدثر)

(کَلَّا إِنَّها تَذْکِرَهٌ • فَمَنْ شاءَ ذَکَرَهُ‌.)

[۲۰] مدّثر/سوره۷۴، آیات۵۴-۵۵.

«آن یاد آورى است هر که بخواهد آن را یاد کند.»

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۱۵۸.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۰۰.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۸۸.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۵۹۳.

۲.۴ – تَذْکِرَهٌ (آیه ۱۱-۱۲ سوره عبس)

(کَلَّا إِنَّهَا تَذْکِرَهٌ • فَمَن شَاء ذَکَرَهُ)

[۲۵] عبس/سوره۸۰، آیات۱۱-۱۲.

(هرگز چنین نیست که آن‌ها مى‌پندارند) این قرآن براى همه تذکر و یادآورى است و هر کس بخواهد از آن پند مى‌گیرد.)

[۲۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۵۸۵.

[۲۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۳۲۷.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۲۰۱.

[۲۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۳۰۴.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۶۵.

به نظر می‌آید مراد یاد آورى است و شاید اعم باشد.

۲.۵ – فَاذْکُرُونِی‌ (آیه ۱۵۲ سوره بقره)

(فَاذْکُرُونِی‌ أَذْکُرْکُمْ‌.)

[۳۱] بقره/سوره۲، آیه۱۵۲.

(پس مرا یاد کنید، تا شما را یاد کنم؛)

[۳۲] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن‌، ص۲۳.

[۳۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۵۰۹.

[۳۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۳۳۹.

[۳۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۱۱۸.

[۳۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۴۳۱.

ظاهرا اعم مراد است و آیه عجیب و نوید بخشى است. «هر که خدا را یاد کند، خدا او را حتما یاد خواهد فرمود.»

(إِنَّ اللَّهَ لا یُخْلِفُ الْمِیعادَ.)

[۳۷] آل‌عمران/سوره۳، آیه۹.

(زیرا خداوند از وعده خود تخلّف نمى‌کند.)

[۳۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۰.

[۳۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۴۶.

[۴۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۳۰.

[۴۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۲۴۲.

[۴۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۰۴.

۲.۶ – أَذْکُرَهُ‌ (آیه ۶۳ سوره کهف)

(فَإِنِّی نَسِیتُ الْحُوتَ وَ ما أَنْسانِیهُ إِلَّا الشَّیْطانُ أَنْ‌ أَذْکُرَهُ‌.)

[۴۳] کهف/سوره۱۸، آیه۶۳.

(من در آن‌جا فراموش کردم جریان ماهى را بازگو کنم و فقط شیطان بود که آن را از خاطر من برد.)

[۴۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۳۰۱.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۷۲.

[۴۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۴۰.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۹۶.

[۴۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۴۲.

مراد از ذکر در آیه یادآورى است زیرا با نسیان مقابل آمده است.

۲.۷ – یُذْکَرِ (آیه ۱۲۱ سوره انعام)

(وَ لا تَأْکُلُوا مِمَّا لَمْ‌ یُذْکَرِ اسْمُ اللَّهِ عَلَیْهِ وَ إِنَّهُ لَفِسْقٌ.)

[۴۹] انعام/سوره۶، آیه۱۲۱.

(و از آن‌چه نام خدا بر آن برده نشده، نخورید که این کار گناه است.)

[۵۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۳.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۵۹.

[۵۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۳۳.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۵۲.

[۵۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۵۳.

ذبیحه‌ای که وقت ذبح آن نام خدا برده نشود خوردن آن حرام و در این آیه از اکل آن نهى شده است و در «ذکّى» خواهد آمد.

(ببینید: ذکی (مفردات‌قرآن))

۲.۸ – فَتُذَکِّرَ (آیه ۲۸۲ سوره بقره)

(أَنْ تَضِلَّ إِحْداهُما فَتُذَکِّرَ إِحْداهُمَا الْأُخْرى‌.)

[۵۵] بقره/سوره۲، آیه۲۸۲.

«اگر یکى از آن دو زن فراموش کند، دیگرى شهادت را به یاد او آورد.»

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۶۶۸.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۴۳۴.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۲۰۴.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۷۹.

طبرسى در ذیل آیه فوق گفته: ذکر متعدی به یک مفعول است و اگر به باب افعال یا تفعیل بردى متعدى به دو مفعول شود.
تذکره به معنى پند دادن و چیزى را یاد کسى انداختن است.

۲.۹ – فَذَکِّرْ (آیه ۴۵ سوره ق)

(فَذَکِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ یَخافُ وَعِیدِ.)

[۶۰] ق/سوره۵۰، آیه۴۵.

(پس به‌ وسیله قرآن، کسانى را که از عذاب من مى‌ترسند متذکّر ساز (وظیفه تو همین است.))

[۶۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۲۰.

[۶۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۵۴۲.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۶۱.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۲۸۶.

[۶۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۲۷.

۲.۱۰ – ذَکِّرْ (آیه ۵۵ سوره ذاریات)

(وَ ذَکِّرْ فَإِنَّ الذِّکْرى‌ تَنْفَعُ الْمُؤْمِنِینَ.)

[۶۶] ذاریات/سوره۵۱، آیه۵۵.

(و پیوسته تذکّر ده، زیرا تذکّر مؤمنان را سود مى‌بخشد.)

[۶۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۲۳.

[۶۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۵۷۹.

[۶۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۳۸۵.

[۷۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۳، ص۳۳۱.

[۷۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۲۴۳.

تذکر در این آیات و نظایر آن‌ها به معنى یاد آورى و پنددادن است.

۲.۱۱ – یَتَذَکَّرُ (آیه ۳۷ سوره فاطر)

(أَ وَ لَمْ نُعَمِّرْکُمْ ما یَتَذَکَّرُ فِیهِ مَنْ‌ تَذَکَّرَ وَ جاءَکُمُ النَّذِیرُ.)

[۷۲] فاطر/سوره۳۵، آیه۳۷.

(آیا شما را به اندازه‌اى که‌ هر کس اهل تذکّر است در آن متذکّر مى‌شود عمر ندادیم و انذارکننده الهى به سراغ شما نیامد؟!)

[۷۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۳۸.

[۷۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۶۸.

[۷۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۴۸.

[۷۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۰، ص۳۴۸.

[۷۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۶۴۱.

تذکّر چنان‌که گفته شد به معنى توجّه و یادآورى و پند گرفتن است. شاید مراد از آن یادآورى پى در پى باشد، که یکى از معانى تفعّل است.

۲.۱۲ – یَذَّکَّرُ (آیه ۷ سوره آل عمران)

(وَ ما یَذَّکَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ.)

[۷۸] آل‌عمران/سوره۳، آیه۷.

(و جز خردمندان، متذکّر نمى‌شوند (و این حقیقت را درک نمى‌کنند.))

[۷۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۰.

[۸۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۴۴.

[۸۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۲۹.

[۸۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۲۳۷.

[۸۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۰۲.

۲.۱۳ – لِیَذَّکَّرَ (آیه ۵۲ سوره ابراهیم)

(وَ لِیَذَّکَّرَ أُولُوا الْأَلْبابِ.)

[۸۴] ابراهیم/سوره۱۴، آیه۵۲.

(و تا خردمندان پند گیرند.)

[۸۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۶۱.

[۸۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۲، ص۱۳۱.

[۸۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۲، ص۹۰.

[۸۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۳، ص۱۵۸.

[۸۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۵۰۰.

۲.۱۴ – یَذَّکَّرُونَ‌ (آیه ۱۲۶ سوره انعام)

(قَدْ فَصَّلْنَا الْآیاتِ لِقَوْمٍ‌ یَذَّکَّرُونَ‌.)

[۹۰] انعام/سوره۶، آیه۱۲۶.

(ما آیات خود را براى کسانى که پند مى‌گیرند، بیان کرده‌ایم.)

[۹۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۴.

[۹۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۷۵.

[۹۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۴۵.

[۹۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۶۹.

[۹۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۶۲.

کلمات مورد بحث همه از باب تفعّل است و به احتمال نزدیک به یقین یادآورى و پندگرفتن مداوم و پى در پى از آن‌ها مراد است و تا در آن‌ها روى قاعده اعلال مبدل به ذال و در آن ادغام گردیده است.

(وَ قالَ الَّذِی نَجا مِنْهُما وَ ادَّکَرَ بَعْدَ أُمَّهٍ أَنَا أُنَبِّئُکُمْ بِتَأْوِیلِهِ.)

[۹۶] یوسف/سوره۱۲، آیه۴۵.

(و