پاورپوینت کامل ذَرْء (مفردات‌قرآن)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل ذَرْء (مفردات‌قرآن) دارای ۱۰۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل ذَرْء (مفردات‌قرآن)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل ذَرْء (مفردات‌قرآن) :

منبع: ذَرْء (قاموس قرآن (جلد ۳))

مقالات مرتبط: ذَرَأَکُمْ (لغات‌قرآن)، ذَرْء (مفردات‌نهج‌البلاغه)، ذرء (مقالات مرتبط).

ذَرْء (به فتح ذال و سکون راء) از واژگان قرآن کریم به معنای خلقت و آفریدن است.
مشتقات ذَرْء که در آیات قرآن آمده عبارتند از:

ذَرَأَکُمْ‌ (به فتح ذال و راء) به معنای شما را آفرید؛

ذَرَأَ (به فتح ذال و راء) به معنای آفریده؛

یَذْرَؤُکُمْ (به فتح یاء، سکون ذال و فتح راء) به معنای آفرید شما را؛

ذَرَأْنا (به فتح ذال و راء) به معنای آفریدیم؛

ذُرِّیَّتِی (به ضم ذال، کسر راء مشدد و فتح یاء) به معنای دودمان و ذریه من، فرزندانم؛

ذُرِّیَّاتِهِمْ‌ (به ضم ذال، کسر راء مشدد و فتح یاء مشدد) به معنای فرزندانشان؛

ذُرِّیَّهً (به ضم ذال، کسر راء مشدد و فتح یاء مشدد) به معنای فرزند و نسل؛

ذُرِّیَّتَهُ‌ (به ضم ذال، کسر راء مشدد و فتح یاء مشدد) به معنای فرزندانش؛

ذُرِّیَّتَهُمْ‌ (به ضم ذال، کسر راء مشدد و فتح یاء مشدد) به معنای فرزندانشان است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای ذَرْء
۲ – کاربردها
۲.۱ – ذَرَأَکُمْ‌ (آیه ۷۹ سوره مؤمنون)
۲.۲ – ذَرَأَ (آیه ۱۳۶ سوره انعام)
۲.۳ – یَذْرَؤُکُمْ (آیه ۱۱ سوره شوری)
۲.۴ – ذریّه
۲.۴.۱ – ذُرِّیَّتِی (آیه ۱۲۴ سوره بقره)
۲.۵ – ذُرِّیَّاتِهِمْ‌ (آیه ۸ سوره غافر)
۲.۶ – ذُرِّیَّهً (آیه ۳۸ سوره آل عمران)
۲.۷ – ذُرِّیَّهٌ (آیه ۲۶۶ سوره بقره)
۲.۸ – ذُرِّیَّهٌ (آیه ۸۳ سوره یونس)
۲.۹ – ذُرِّیَّتِهِ‌ (آیه ۸۳-۸۵ سوره انعام)
۲.۱۰ – ذُرِّیَّتَهُ‌ (آیه ۵۰ سوره کهف)
۲.۱۱ – ذُرِّیَّتَهُ‌ (آیه ۷۵-۸۲ سوره صافت)
۲.۱۲ – ذُرِّیَّتَهُمْ‌ (آیه ۱۷۲-۱۷۳ سوره اعراف)
۲.۱۳ – ذُرِّیَّتَهُمْ‌ (آیه۴۱-۴۳ سوره یس)
۲.۱۴ – ذُرِّیَّتَهُمْ‌ (آیه ۲۱ سوره طور)
۲.۱۵ – ذُرِّیَّاتِهِمْ‌ (آیه ۷-۸ سوره غافر)
۲.۱۶ – ذُرِّیَّتِی‌ (آیه ۴۰ سوره ابراهیم)
۳ – بررسی دو آیه
۳.۱ – ذَرَأْنا (آیه ۱۷۹ سوره اعراف)
۳.۲ – یَذْرَؤُکُمْ‌ (آیه ۱۱ سوره شوری)
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای ذَرْء

ذَرْء

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۳، ص۴.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۲۷.

[۳] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت-الحسینی، ج۱، ص۱۵۵.

به معنای خلقت و آفریدن است.
راغب می‌گوید: ذرء آن است که خدا آفریده خود را آشکار کند «ذَرَأَ اللَّهُ الْخَلْقَ» یعنى اشخاص را آشکار فرمود.

[۴] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۲۷.

قاموس آن را خلقت و تکثیر و غیره گفته است.

[۵] فیروز آبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ج۱، ص۱۵.

سخن صحاح نیز نظیر آن است.

[۶] جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۱، ص۱۵.

.
خلاصه آن‌که اصل ذرء، ظهور و اظهار است و در آفریدن به کار می‌رود.

۲ – کاربردها

به مواردی از ذَرْء که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

۲.۱ – ذَرَأَکُمْ‌ (آیه ۷۹ سوره مؤمنون)

(وَ هُوَ الَّذِی‌ ذَرَأَکُمْ‌ فِی الْأَرْضِ وَ إِلَیْهِ تُحْشَرُونَ.)

[۷] مؤمنون/سوره۴۰، آیه۷۹.

«اوست که شما را در زمین آفرید و به سوى او جمع می‌شوند.»

[۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۵، ص۷۶.

[۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۵، ص۵۴.

[۱۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۷، ص۶۹.

[۱۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۷، ص۱۸۱.

۲.۲ – ذَرَأَ (آیه ۱۳۶ سوره انعام)

(وَ جَعَلُواْ لِلّهِ مِمِّا ذَرَأَ مِنَ الْحَرْثِ وَ الأَنْعَامِ نَصِیبًا.)

[۱۲] انعام/سوره۶، آیه۱۳۶.

(آن‌ها [مشرکان‌] سهمى از آن‌چه خداوند از زراعت و چهارپایان آفریده، براى او قرار دادند.)

[۱۳] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۴۵.

[۱۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۴۹۶.

[۱۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۳۶۰.

[۱۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۲۸۵.

[۱۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۷۰.

طبرسی در ذیل آیه فوق می‌گوید: ذرء آفریدن بر وجه اختراع است و اصل آن به معنى ظهور است. به نمک سفید براى نمایان بودن سفیدیش گویند: ملح ذرانى و ذرانى و چون ریش کسى سفید شود گویند: ذَرَأتْ‌ لِحْیَتُهُ.

[۱۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۷۰.

۲.۳ – یَذْرَؤُکُمْ (آیه ۱۱ سوره شوری)

(جَعَلَ لَکُم مِّنْ أَنفُسِکُمْ أَزْوَاجًا وَ مِنَ الْأَنْعَامِ أَزْوَاجًا یَذْرَؤُکُمْ فِیهِ.)

[۱۹] شوری، سوره۴۲، آیه۱۱.

(همسرانى از جنس خودتان براى شما قرار داد و نیز جفت‌هایى از چهارپایان آفرید و شما را به این وسیله [از طریق زوجیت‌] زیاد مى‌کند.)

[۲۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۸۴.

[۲۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۳۳.

[۲۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۸، ص۲۶.

[۲۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۲، ص۱۰۴.

[۲۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۶.

در کشّاف ذیل آیه فوق می‌گوید: ذرّ، ذر و ذرء نظیر هم‌اند.

[۲۵] زمخشری، جارالله، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل، ج۴، ص۲۱۲.

۲.۴ – ذریّه

ذرّیّه به معنای فرزند و نسل است.

۲.۴.۱ – ذُرِّیَّتِی (آیه ۱۲۴ سوره بقره)

(قَالَ وَ مِن ذُرِّیَّتِی.)

[۲۶] بقره/سوره۲، آیه۱۲۴.

(ابراهیم گفت: «از دودمان من نیز امامانى قرار بده.»)

[۲۷] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۹.

[۲۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱، ص۴۰۴.

[۲۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱، ص۲۶۷.

[۳۰] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲، ص۳۶.

[۳۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۸۰.

در مجمع ذیل آیه فوق می‌گوید: ذرّیّه و نسل و ولد نظیر هم‌اند و در اصل آن چهار مذهب است ذرء، ذرّ، ذرو، ذرى.

[۳۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱، ص۳۷۶.

در اقرب الموارد می‌گوید: ذرّیّه که به ضم و فتح و کسر ذال خوانده می‌شود به معنى نسل است و اصل آن ذرّیئه بوده همزه را به یاء قلب و در هم ادغام کرده‌اند.

[۳۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج۲، ص۲۹۴.

۲.۵ – ذُرِّیَّاتِهِمْ‌ (آیه ۸ سوره غافر)

(وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّیَّاتِهِمْ‌.)

[۳۴] غافر/سوره۴۰، آیه۸.

(و همسران‌ و فرزندانشان.)

[۳۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۶۸.

[۳۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۴۶۹.

[۳۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۳۰۹.

[۳۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۱، ص۲۳۵.

[۳۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۸، ص۸۰۲.

جمع آن ذرّیّات و ذرارى است.
در صحاح می‌گوید: ذرء به معنى آفریدن است و به نسل جن و انس از همین جهت ذریّه گفته‌اند.

[۴۰] جوهری، ابونصر، الصحاح تاج اللغه وصحاح العربیه، ج۱، ص۵۱.

قاموس نیز آن را نسل گفته اعم از نسل انس یا جن.

[۴۱] فیروز آبادی، مجدالدین، قاموس المحیط، ص۳۹۶.

به عقیده راغب ذریّه در واحد و جمع به کار می‌رود و اصل آن جمع است.

[۴۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم، ص۳۲۷.

در این صورت باید گفت: ذرّیّات و ذرارى جمع به جمع‌اند. ولى از اقرب نقل شد که ذریّه مفرد است.

۲.۶ – ذُرِّیَّهً (آیه ۳۸ سوره آل عمران)

(رَبِّ هَبْ لِی مِنْ لَدُنْکَ‌ ذُرِّیَّهً طَیِّبَهً)

[۴۳] آل‌ عمران/سوره۳، آیه۳۸.

«پروردگارا از جانب خودت براى من نسل و فرزند پاکى عطا فرما.»

[۴۴] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۳، ص۲۷۴.

[۴۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۳، ص۱۷۵.

[۴۶] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۴، ص۵۵.

[۴۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۷۴۲.

۲.۷ – ذُرِّیَّهٌ (آیه ۲۶۶ سوره بقره)

(وَ لَهُ‌ ذُرِّیَّهٌ ضُعَفاءُ.)

[۴۸] بقره/سوره۲، آیه۲۶۶.

(و فرزندانى ناتوان دارد.)

[۴۹] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۵.

[۵۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲، ص۶۰۲.

[۵۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲، ص۳۹۲.

[۵۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۳، ص۱۵۱.

[۵۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۲، ص۶۵۴.

از ذرّیه در این‌جا جنس اراده شده لذا وصفش جمع آمده است. همچنین است آیه ۸۳ سوره یونس و در آیات دیگر نیز چنین است.

۲.۸ – ذُرِّیَّهٌ (آیه ۸۳ سوره یونس)

(فَما آمَنَ لِمُوسى‌ إِلَّا ذُرِّیَّهٌ مِنْ قَوْمِهِ عَلى‌ خَوْفٍ مِنْ فِرْعَوْنَ وَ مَلَائِهِمْ.)

[۵۴] یونس/سوره۱۰، آیه۸۳.

(در آغاز، هیچ کس به موسی ایمان نیاورد، مگر گروهى از فرزندان قوم او؛ آن هم با ترس از فرعون و اطرافیانش.)

[۵۵] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۱۸.

[۵۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۰، ص۱۶۳.

[۵۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۰، ص۱۱۱.

[۵۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۱، ص۳۴۱.

[۵۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۵، ص۱۹۲.

در این‌جا لازم است چند آیه را بررسى کنیم:

۲.۹ – ذُرِّیَّتِهِ‌ (آیه ۸۳-۸۵ سوره انعام)

(وَ تِلْکَ حُجَّتُنا آتَیْناها إِبْراهِیمَ عَلى‌ قَوْمِهِ‌ • وَ وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ یَعْقُوبَ کُلًّا هَدَیْنا وَ نُوحاً هَدَیْنا مِنْ قَبْلُ وَ مِنْ‌ ذُرِّیَّتِهِ‌ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ وَ أَیُّوبَ وَ یُوسُفَ وَ مُوسى‌ وَ هارُونَ‌ • وَ زَکَرِیَّا وَ یَحْیى‌ وَ عِیسى‌ وَ إِلْیاسَ کُلٌّ مِنَ الصَّالِحِینَ.)

[۶۰] انعام/سوره۶، آیات۸۳-۸۵.

(این‌ها دلایل ما بود که به ابراهیم در برابر قومش عطا کردیم و اسحاق و یعقوب را به او [ابراهیم‌] بخشیدیم و همه را هدایت کردیم و نوح را نیز پیش از آن‌ها هدایت نمودیم و از فرزندان او، داود و سلیمان و ایوب و یوسف و موسى و هارون را هدایت کردیم و هم‌چنین زکریا و یحیی و عیسى و الیاس را؛ که همگى از صالحان بودند.)

[۶۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۳۸.

[۶۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۷، ص۳۳۷.

[۶۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۷، ص۲۴۲.

[۶۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۸، ص۱۷۰.

[۶۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۵۱۰.

ضمیر

(ذُرِّیَّتِهِ)

در ظاهر به ابراهیم عاید است زیرا جمله‌

(وَ نُوحاً هَدَیْنا مِنْ قَبْلُ)

معترضه می‌باشد و اگر کسى اصرار کند که به نوح عاید است باز به آن‌چه خواهیم گفت ضررى ندارد.
در این آیات عیسی فرزند ابراهیم خوانده شده با آن‌که پدر نداشت و از جانب مادر به ابراهیم متصل است نتیجه آن‌که فرزند دختر ذریه شخص است و فرزندان حضرت زهرا (علیهم‌السّلام) فرزندان رسول خدا (صلّی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلّم) اند.
بنی امیّه و بنی عباس از این‌که به حسنین و سایر ائمه (علیهم‌السّلام) ابن رسول اللّه گفته شود ناراحت بودند و اصرار داشتند چنین خطابى به آنان نشود بلکه ابن على گفته شود.
نقل است که حجاج بن یوسف (لعنه‌الله) یحیی بن معمر را خواست گفت شنیده‌ام می‌گویى حسن و حسین از ذرّیه پیغمبراند و این مطلب را در قرآن پیدا می‌کنى من کتاب خدا را از اوّل تا آخر خواندم هم‌چون چیزى نیافتم؟! یحیى گفت: آیا سوره انعام را نمی‌خوانى؟

(وَ مِنْ‌ ذُرِّیَّتِهِ‌ داوُدَ وَ سُلَیْمانَ)

تا رسید به‌

(وَ یَحْیى‌ وَ عِیسى‌)

گفت آیا عیسى از فرزندان ابراهیم نیست با آن‌که پدر نداشت؟ حجّاج گفت: راست گفتى.

[۶۶] عیاشی، محمد بن مسعود، تفسیر العیاشی، ج۱، ص۳۶۷.

معاویه روزى به غلام خودش ذکوان گفت: اگر به حسن و حسین نامه نوشتى ابن رسول الله ننویس زیرا آن‌ها پسران على هستند. ذکوان اظهار اطاعت کرد. روزى معاویه به او دستور داد نام فرزندان او را نوشته و پیش وى بیاورد، ذکوان نام‌هاى پسران و دختران و پسر زادگان معاویه را نوشت و حاضر کرد ولى از نواده‌هاى دخترى او نامى نبرد. معاویه گفت: چرا عده‌اى از فرزندان مرا ننوشته‌اى؟ ذکوان گفت: مگر غیر از این‌ها فرزند دیگرى دارى؟ گفت مگر دخترزادگانم فرزندان من نیستند؟ ذکوان فرصت را مغتنم شمرده گفت: چگونه پسران دختر پیغمبر پسران او نیستند ولى فرزندان دختر تو فرزند تواند؟ معاویه در پاسخ وا ماند و گفت: در جاى‌ دیگر اظهار نکن.

[۶۷] محدث اربلی، علی بن عیسی، کشف الغّمه فی معرفه الائمه، ج۱، ص۵۱۵.

از این دو مطلب روشن می‌شود که بنى امیّه از این جریان بسیار ناراحت بوده‌اند.
حسن بن شعبه (رحمه‌اللّه) در تحف العقول ضمن گفتگوى حضرت موسی بن جعفر (علیهماالسلام) با هارون عبّاسی نقل می‌کند که هارون به آن حضرت گفت: چرا به علی نسبت داده نمی‌شوید با آن‌که پدر شما است و به رسول خدا نسبت داده مى‌شوید با آن‌که جد شماست؟ حضرت فرمود: خدا عیسى بن مریم را به خلیل خود ابراهیم نسبت داده به وسیله مادرش مریم که بشرى به او دست نزد و آن‌گاه آیات فوق را قرائت فرمودند.» نگارنده این مطلب را به‌ طور مشروح در کتاب شخصیت حضرت مجتبى (علیه‌السّلام)، ص ۱۵۶-۱۶۲ نوشته‌ام طالبین به آن‌جا رجوع کنند و علامه امینی (رحمه‌اللّه) در الغدیر

[۶۸] علامه امینی، الغدیر، ج۷، ص۱۲۱-۱۲۹، ط۲.

آن را به طور مفصل عنوان نموده است.

۲.۱۰ – ذُرِّیَّتَهُ‌ (آیه ۵۰ سوره کهف)

(فَسَجَدُوا إِلَّا إِبْلِیسَ کانَ مِنَ الْجِنِّ فَفَسَقَ عَنْ أَمْرِ رَبِّهِ أَ فَتَتَّخِذُونَهُ وَ ذُرِّیَّتَهُ‌ أَوْلِیاءَ مِنْ دُونِی وَ هُمْ لَکُمْ عَدُوٌّ.)

[۶۹] کهف/سوره۱۸، آیه۵۰.

(همگى سجده کردند جز ابلیس -که از جنّ بود و از فرمان پروردگارش بیرون شد. آیا با این حال، او و فرزندانش را به جاى من به سرپرستى انتخاب مى‌کنید، در حالى که آن‌ها دشمن شما هستند؟!)

[۷۰] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۲۹۹.

[۷۱] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۳، ص۴۵۳.

[۷۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۳، ص۳۲۵.

[۷۳] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۱۵، ص۸۰.

[۷۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۶، ص۷۳۴.

از این آیه روشن می‌شود که ابلیس هم نسل و فرزندان دارد ولى کیفیت این زاد و ولد براى ما مجهول است.

۲.۱۱ – ذُرِّیَّتَهُ‌ (آیه ۷۵-۸۲ سوره صافت)

(وَ لَقَدْ نادانا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِیبُونَ • وَ نَجَّیْناهُ وَ أَهْلَهُ مِنَ الْکَرْبِ الْعَظِیمِ • وَ جَعَلْنا ذُرِّیَّتَهُ‌ هُمُ الْباقِینَ‌ • ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِینَ.)

[۷۵] صافّات/سوره۳۷، آیات۷۵-۸۲.

(و نوح، ما را خواند و ما دعاى او را اجابت کردیم و چه خوب اجابت کننده‌اى هستیم! و او و خاندانش را از اندوه بزرگ رهایى بخشیدیم و فرزندانش را همان بازماندگان روى زمین قرار دادیم، سپس دیگران [دشمنان او] را غرق کردیم.)

[۷۶] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۴۴۸.

[۷۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۷، ص۲۲۰.

[۷۸] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۷، ص۱۴۶.

[۷۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع