پاورپوینت کامل دعای امام حسین هنگام اصابت تیر به گلو

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دعای امام حسین هنگام اصابت تیر به گلو دارای ۲۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دعای امام حسین هنگام اصابت تیر به گلو،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دعای امام حسین هنگام اصابت تیر به گلو :

منبع: مقتل جامع سیدالشهداء

مقالات مرتبط: دعاهای امام حسین در روز عاشورا.

پاورپوینت کامل دعای امام حسین هنگام اصابت تیر به گلو، از مباحث مرتبط به دعاهای امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا است. امام حسین (علیه‌السلام) در روز عاشورا، پس شهادت یاران و اصحابش، به تنهایی در برابر سپاه یزید ایستادند و با رشادت تمام، نبردی حماسی را رقم زدند. بر اساس گزارش منابع و مقاتل پس از زخمی شدن امام حسین (علیه‌السلام) و خستگی، ایشان سعی در به دست آوردن آب داشت تا جرعه‌ای بنوشد. در این میان تیری به سوی امام (علیه‌السلام) پرتاب شد که بر گلوی مبارکش نشست و ایشان از اسبش به زمین افتادند. امام حسین (علیه‌السلام) در این هنگام دست به دعا برداشتند.

فهرست مندرجات

۱ – شرح واقعه
۲ – پانویس
۳ – منبع

۱ – شرح واقعه

پس از به شهادت رسیدن همه اصحاب و یاران سیدالشهداء (علیه‌السلام) در روز عاشورا امام یکه و تنها به مصاف دشمن شتافت و دشمن را به مبارزه طلبید. ایشان پیوسته هرکس از جنگاوران نامدار و شناخته شده دشمن را که به او نزدیک می‌شد، از تیغ می‌گذراند، و گروه بسیاری از آنان را به هلاکت رساند.

[۱] خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین، ج۲، ص۳۸.

پس از مدتی با زخمی شدن امام حسین (علیه‌السلام)، در حالی که ایشان خسته و ناتوان شده بودند، نگاهی به سمت راست و چپ خود کرد و چون کسی را ندید، سپس سرش را به آسمان بلند کرد و گفت: خدایا، تو می‌بینی که نسبت به فرزند پیامبرت چه می‌کنند.

[۲] صدوق، محمد بن علی، الامالی، ص۲۲۶.

[۳] نیشابوری، ابن فتال، روضه الواعظین، ج۱، ص۱۸۹.

امام حسین (علیه‌السّلام) در همان حال سعی در به دست آوردن آب داشت تا جرعه‌ای بنوشد. هر بار که امام به سوی فرات می‌تاخت، بر او حمله می‌بردند و او را از آب دور می‌کردند. در این میان قبیله بنی کلاب، میان حسین (علیه‌السّلام) و آب، مانع شدند. تیری به سوی او پرتاب شد که بر گلویش نشست و از اسبش به زمین افتاد. امام (علیه‌السّلام) تیر را گرفت و بیرون کشید. سپس، خون را با کفِ دستش می‌گرفت و هنگامی که پُر می‌شد، به سر و صورتش می‌مالید و می‌گفت: «خدای (عزّوجلّ) را مظلوم و خونین، دیدار خواهم کرد».
• «عن عبد اللّه بن منصور عن جعفر بن نَظَرَ الحُسَینُ (علیه‌السّلام) یَمینا وشِمالاً ولا یَری احَدا، فَرَفَعَ رَاسَهُ الَی السَّماءِ، فَقالَ: اللّهُمَّ انَّکَ تَری ما یُصنَعُ بِوَلَدِ نَبِیِّکَ. وحالَ بَنو کِلابٍ بَینَهُ وبَینَ الماءِ، ورُمِیَ بِسَهمٍ فَوَقَعَ فی نَحرِهِ، وخَرَّ عَن فَرَسِهِ، فَاَخَذَ السَّهمَ فَرَمی بِهِ، وجَعَلَ یَتَلَقَّی الدَّمَ بِکَفِّهِ، فَلَمَّا امتَلَاَت لَطَخَ بِها رَاسَهُ ولِحیَتَهُ، وهُوَ یَقولُ: القَی اللّه َ (عزّوجلّ) وانَا مَظلومٌ مُتَلَطِّخٌ بِدَمی.»

[۴] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین (علیه‌السلام) بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۷، ص۲۲۲.

[۵] صدوق، محمد بن علی، الامالی، ص۲۲۶.

[۶] نیشابوری، ابن فتال، روضه الواعظین، ج۱، ص۱۸۹.

در کتاب الامالی شیخ صدوق به نقل از عبداللّه بن منصور، از امام صادق (علیه‌السّلام) روایت شده است: چون حسین (علیه‌السّلام)، به چپ و راست نگریست و کسی را ندید. سرش را به سوی آسمان، بالا بُرد و گفت: «خدایا! تو می‌بینی که با فرزند پیامبرت چه می‌کنند». قبیله بنی کِلاب، میان حسین (علیه‌السّلام) و آب، مانع شدند. تیری به سوی او پرتاب شد که بر گلویش نشست و از اسبش به زمین افتاد. امام (علیه‌السّلام) تیر را گرفت و بیرون کشید. سپس، خون را با کفِ دستش می‌گرفت و هنگامی که پُر می‌شد، به سر و صورتش می‌مالید و می‌گفت: «خدای (عزّوجلّ) را مظلوم و خونین، دیدار خواهم کرد».

[۷] محمدی ری‌شهری، محمد، دانشنامه امام حسین (علیه‌السلام) بر پایه قرآن، حدیث و تاریخ، ج۷، ص۲۲۳.

سید بن طاووس در کتاب الملهوف نوشته است: سپس سِنان نیز تیری به سوی امام حسین (علیه‌السّلام) ‌انداخت. تیر، بر گلویش نشست. امام (علیه‌السّلا