پاورپوینت کامل دُعاء (مفردات‌نهج‌البلاغه)

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دُعاء (مفردات‌نهج‌البلاغه) دارای ۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دُعاء (مفردات‌نهج‌البلاغه)،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دُعاء (مفردات‌نهج‌البلاغه) :

منبع: پاورپوینت کامل دُعاء (مفردات‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: دَعَو (مفردات‌قرآن)، دعاء (لغات‌قرآن)، دعاء.

دُعاء (به ضم دال) از واژگان نهج البلاغه به معنای خواندن، حاجت خواستن و مدد طلبیدن است.
گاهى مطلق خواندن از آن مراد است.
در «نهج‌البلاغه» در این دو مورد به کار رفته است
از مشتقات این واژه در نهج البلاغه استفاده شده، به صورت:

اِدِعّاء (به کسر همزه و دال) مدّعى شدن به چیزى و گفتن که آن براى من است خواه حق باشد یا باطل.
دَعىّ (به فتح دال) به معنای پسر خوانده و آن که به کسى به دروغ نسبت داده شود.
تَداعَی (به فتح تاء و دال و عین) گاه به معنى سقوط، انهدام و نظیر آن می‌آید.

امام علی (علیه‌السّلام) در مقام موعظه، در پاسخ به زبیر به خاطر پیمان شکنی و نیز در نکوهش بر برخی از یارانش از این واژه استفاده کرده است.

فهرست مندرجات

۱ – معنای دُعاء
۲ – کاربردها
۲.۱ – ادَّعَى – خطبه ۸ (درباره زبیر)
۲.۲ – الاْدْعِیاءَ – خطبه ۱۹۲ (موعظه)
۲.۳ – الْمتَداعِیَهُ – خطبه ۶۸ (ملامت یاران)
۳ – تعداد کاربردها
۴ – پانویس
۵ – منبع

۱ – معنای دُعاء

دُعاء

[۱] قرشی بنایی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۱، ص۳۸۶.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۱، ص۱۳۸.

به معنای خواندن، حاجت خواستن و مدد طلبیدن است.
گاهى مطلق خواندن از آن مراد است. اِدِعّاء مدّعى شدن به چیزى و گفتن که آن براى من است خواه حق باشد یا باطل: «ادَّعَى کذا: زعم انهُ‌ لهُ‌ حَقّاً او باطلاً.»

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۲، ص۲۰۹.

دَعىّ به معنای پسر خوانده و آن که به کسى به دروغ نسبت داده شود (حرامزاده)

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۲، ص۲۱۰.

و تَداعَى نیز گاه به معنى سقوط، انهدام و نظیر آن آید:
تَدَاعَى الجدرانُ‌: انقضَّت و تهَادَمَت… بلِیت و تصدّعت.

[۵] شرتونی، سعید، اقرب الموارد، ج۲، ص۲۰۹.

۲ – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

۲.۱ – ادَّعَى – خطبه ۸ (درباره زبیر)

زبیر مى‌گفت من به آن حضرت در ظاهر بیعت کرده‌ام نه با قلبم، امام (علیه‌السّلام) فرمود:
«یَزْعُمُ أَنَّهُ قَدْ بَایَعَ بِیَدِهِ وَ لَمْ یُبایعْ بِقَلْبِهِ فَقَدْ أَقَرَّ بِالبَیْعَهِ وَ ادَّعَى الوَلیجَهَ فَلْیَأْتِ عَلَیْها بِأَمْر یُعْرَفُ وَ إِلاّ فَلْیَدخُلْ فیما خَرَجَ مِنْهُ.»

[۶] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص۵۳، خطبه ۸.

[۷] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الإستقامه، ج۱، ص۳۸، خطبه ۸.

[۸] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص۵۴، خطبه ۸.

«زبیر مى‌گوید که با دست بیعت کردم نه با قلب، پس به بیعت اقرار کرده و ادّعاى امر باطنى نموده است. به این ادّعا دلیل قانع کننده بیاورد و یا داخل شود به بیعتى که از آن خارج شده است.»

[۹] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص۴۷، خطبه ۸.

[۱۰] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۵۶۳.

(شرح‌های خطبه:

[۱۱] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج۱، ص۵۶۳-۵۶۴.

[۱۲] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمومنین، ج۱، ص۴۷۰-۴۷۲.

[۱۳] ه